Ποίηση Βασίλη Βλαχάκου: «Ελεύθεροι – ελευθερωτές»

 

Βασίλης Βλαχάκος

Ο Βασίλης Βλαχάκος, βραβευμένος Λάκωνας ποιητής και λογοτέχνης, υπηρέτησε ως δάσκαλος στο μονοθέσιο σχολείο της Καρίτσας στις αρχές της δεκαετίας του 1970.

Η έκδοση του «Ελεύθεροι – Ελευθερωτές» δεν θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρη και ταιριαστή, καθώς ζωντανεύει το ίδιο το πνεύμα που άναψε τη φλόγα της Επανάστασης του 1821. Εκεί, στην Τσίμοβα (Αρεόπολη), στις 17 Μαρτίου, ξεκίνησαν όλα—όταν οι Μανιάτες πολεμιστές, με αρχηγό τον Πετρόμπεη, έδωσαν τον ιερό τους όρκο και σήκωσαν το λάβαρο της λευτεριάς για την Ελλάδα.

Μέσα από στίχους γεμάτους πάθος και συγκίνηση, ο ποιητής τιμά το θάρρος, την αντοχή και την αμετάκλητη προσήλωση των Μανιατών στην ελευθερία—μια αξία που στη Μάνη δεν ήταν ποτέ απλή ιδέα, αλλά τρόπος ζωής.

Οι στίχοι ζωντανεύουν τις μορφές των θρυλικών πολεμιστών της Μάνης, εκείνων που δεν λύγισαν μπροστά στον τύραννο, που οργάνωσαν τα κάστρα και τα πυργόσπιτά τους ως οχυρά αντίστασης, που κράτησαν άσβεστη τη φλόγα της λευτεριάς. Από τους ξακουστούς Μπέηδες που ηγήθηκαν των μαχών, μέχρι τις αντρειωμένες γυναίκες που στάθηκαν δίπλα στους πολεμιστές, ο Βλαχάκος υφαίνει έναν ύμνο στη γενιά που δεν γνώριζε υποταγή.

Η Μάνη, με το άγριο και ανυπότακτο τοπίο της, που αγκαλιάζει εδάφη της Λακωνίας και της Μεσσηνίας, παρουσιάζεται ως γενέτειρα και προπύργιο της ελληνικής ανεξαρτησίας. Οι επιβλητικοί πέτρινοι πύργοι της, σημάδια δύναμης και άγρυπνης φρουράς, στέκουν ακόμα αγέρωχοι, μάρτυρες μιας ιστορίας γραμμένης με αίμα και αρετή. Κάθε ποίημα αντηχεί σαν καμπάνα μνήμης, αποτίνοντας φόρο τιμής σε εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους για να μείνει η Ελλάδα ελεύθερη.

Με γλώσσα γεμάτη εικόνες και ρυθμό που πάλλεται από την ένταση του αγώνα, ο Βλαχάκος καλεί τον αναγνώστη να βαδίσει στα μονοπάτια της Μάνης, να νιώσει το βάρος της ιστορίας της και να αφουγκραστεί το μήνυμα μιας γενιάς που έζησε και πέθανε με το σύνθημα: «Νίκη ή Θάνατος!»

Ποίηση Βασίλη Βλαχάκου: Στην μνήμη των «57»

Μια νύχτα μαύρη-αποφράδα, σε ένα ταξίδι δίχως γυρισμό

στα Τέμπη αιμορράγησε η γη, με δάκρυα ποτισμένο το χαρτί

πάγος στο μελανoδοχείο το μελάνι

στη μνήμη τους «ενός λεπτού σιγή».

Τα τραγούδια γίναν μοιρολόγια

φέρετρα τα βαγόνια στο συρμό

κόπηκαν της νιότης τα μπουμπούκια

τα όνειρά τους πήρανε φωτιά.

«Μάρτη» δεν είχaνε στο χέρι, κάρβουνο έγιναν και στάχτη

Άνοιξη δεν θα ζήσουνε ξανά.

Μύρισε η ατμόσφαιρα λιβάνι, χωρίς ψάλτη, δίχως και παπά

με την ανάσα τους κομμένη, χωρίς οξυγόνο η αναπνοή

μαζί οι ζωντανοί και οι νεκροί

μέλη στα μπάζα ενταφιασμένα, σε κενοτάφια οι σταυροί.

*

Γύριζαν σαν τα χελιδόνια στη γονική τους τη φωλιά

και ξάφνου έπεσαν σε ενέδρα, 57 ανυποψίαστα παιδιά

σαν άγγελοι τώρα στα αστέρια

σε δέντρο-μνημείο σαν πουλιά.

Πώς να αντέξει κάθε μάνα σαν πίσω δεν γυρίζουνε ξανά

με τί ψυχή και τί κουράγιο πόσο να αντέξει η καρδιά

χτυπάει όπως την καμπάνα

πένθιμος στη φλέβα ο σφυγμός.

Η συμπαράσταση του κόσμου-παρηγοριά και αποκούμπι

κι ο χρόνος καλύτερος γιατρός

η Θέμιδα μ’ επιμονή κ’ υπομονή

της Αριάδνης το μίτο ξετυλίγει μες τον Λαβύρινθο να βρει

τους υπεύθυνους για ισόβια τιμωρία

από το σκαμνί στη φυλακή

και τους ανεύθυνους για τη μοίρα

μη δουν ήλιου αχτίδα στη ζωή.

*

«Όσο είναι τα παιδιά στη μνήμη μας θα ζουν

και όσο λέμε το όνομά τους θα υπάρχουν»

Βασίλης Βλαχάκος

Ο Βασίλης Βλαχάκος, βραβευμένος Λάκωνας ποιητής και λογοτέχνης, υπηρέτησε ως δάσκαλος στο μονοθέσιο σχολείο της Καρίτσας στις αρχές της δεκαετίας του 1970.

Το ποίημα «Στην μνήμη των 57» είναι ένα οδυνηρό μοιρολόι για τα 57 θύματα της τραγωδίας στα Τέμπη (28/2/2023). Μέσα από συμβολισμούς και εικόνες μεταφέρει τη συντριβή μιας γενιάς που έπεσε σε «ενέδρα», τα όνειρα της οποίας έγιναν στάχτη. Εκφράζει το πένθος των μητέρων, την αθεσία τελετών και τη συλλογική μνήμη που μετατρέπει τα θύματα σε «άγγελους στα αστέρια». Παράλληλα, απαιτεί δικαιοσύνη: η Θεμίδα, με το νήμα της Αριάδνης, καταδιώκει τους υπαίτιους για ισόβια τιμωρία, ενώ η κοινωνία ψάχνει παρηγοριά στη συμπαράσταση και στην ελπίδα ότι «η μνήμη τους θα ζεί».

Ποίηση Βασίλη Βλαχάκου: Τω Μακαριστώ Αρχιεπίσκοπω Αναστάσιω Τιράνων, Δυρραχίου & Πάσης Αλβανίας

Φτωχή η πένα για να γράψει-λόγια δε βρίσκει για να πει

θέλει μια λίμνη για μελάνι-και έναν ουρανό χαρτί.

Θάνατος η τελευταία πράξη-όλος ο Ελληνισμός πενθεί

ο Χριστιανισμός με το λιβάνι-στη μνήμη του θα κάνει εορτή.

Ιεραπόστολος με κύρος-ελεύθερος ελευθερωτής

ένθερμος πατριώτης-ανυπότακτος αγωνιστής.

Υπερηφανεύεται ο Κλήρος-γνήσιος Έλληνας εκ γενετής

γενναίος Βορειοηπειρώτης-μέγιστος οραματιστής.

Κοινωνούσε με το νάμα-μοίραζε το αντίδωρο για φαΐ

για δείπνο, το όνειρο κουράγιο-«Χριστός Ανέστη!» για ζωή.

Έτσι έκανε και συνάμα-έριχνε το άδικο να καεί

το δίκιο έπιανε μουράγιο-ώσπου το πλοίο να φανεί.

Με πλούσια εργογραφία-της Μειονότητας εμψυχωτής

Μεγαλόσταυροι στο στήθος-βραβεία και περγαμηνές

μορφή για αγιογραφία-«Αναστάσιος ο λυτρωτής»

Σεβάσμιος για το ήθος-οι αγαθοεργίες του παντοτινές.

Θα μείνει η «Αναστασιάδα»-ισάξιος των τριών Ιεραρχών

σαν εκ του μηδενός τα πάντα-έχτισε μονές και εκκλησιές

σχολές, ιδρύματα, πλειάδα-με όραμα, σε πείσμα των Αρχών

ποτέ δεν έκανε στην πάντα-κόντρα σε όλες τις κατεβασιές.

Με τους Αγίους στον Παράδεισο μαζί

με τους Αγγέλους θα υμνεί Αυτόν που άρχει

αιώνια η μνήμη του στη μνήμη μας θα ζει

θα λέμε το όνομά του και θα υπάρχει.

Βασίλης Βλαχάκος

Ο Βασίλης Βλαχάκος, βραβευμένος Λάκωνας ποιητής και λογοτέχνης, υπηρέτησε ως δάσκαλος στο μονοθέσιο σχολείο της Καρίτσας στις αρχές της δεκαετίας του 1970.

Το ποίημα, γραμμένο προς τιμήν του εκλιπόντος, εξυμνεί τη ζωή και το έργο του σπουδαίου Έλληνα ιεραπόστολου, πατριώτη και οραματιστή. Αφιερώθηκε στη θρησκεία, την παιδεία και τη δικαιοσύνη, ενώ με τη δράση του ενέπνευσε τον Ελληνισμό και ιδιαίτερα τη Βόρεια Ήπειρο. Ίδρυσε εκκλησίες, σχολεία και φιλανθρωπικά ιδρύματα, αφήνοντας πίσω του παρακαταθήκη ανθρωπισμού και αρετής. Η μνήμη του θα παραμείνει ζωντανή, όπως και το απαράμιλλο ήθος και οι αγαθοεργίες του, αποτελώντας για πάντα πρότυπο θάρρους, πίστης και ανιδιοτελούς προσφοράς.

Ποίηση Βασίλη Βλαχάκου: Τα Κάλαντα στους Ισχυρούς της Γης

Καλήν εσπέραν άρχοντες 

γνωστοί ως «πλανητάρχες»

και πανταχού υπάρχοντες

με φίλους φεουδάρχες

άλλοτε με δικτάτορες

στήνετε καθεστώτα

και πότε με τους πράκτορες

κάνετε γεγονότα.

«Χριστός γεννᾶται σήμερον

ἐν Βηθλεέμ τῇ πόλει»

και κάντε τον ανήμερον

να σας φοβούνται όλοι.

«Ἐν τῷ σπηλαίῳ τίκτεται»

στη φάτνη των αλόγων

και η ειρήνη κείτεται

θύμα των παραλόγων.

Τους Άγγελους λαβώσατε

σβήσατε το αστέρι

τους Μάγους εσκλαβώσατε

πιάνοντας σε καρτέρι.

Ψυχορραγούν οι όμηροι

μέσα στις κατακόμβες

αιχμάλωτοι, κακόμοιροι

τρομάζουν με τις βόμβες.

Παντού νεκροί-φαντάσματα

θρήνοι και μοιρολόγια

ερείπια, χαλάσματα

ανώγεια και κατώγεια.

Σκοτώνονται οι άμαχοι

από εγκληματίες

και μένετε ατάραχοι

μπροστά σε τραυματίες.

Μικρά παιδιά σκοτώνετε

όπως και ο Ηρώδης

τα χέρια σας ματώνετε

με πράξεις τερατώδεις.

Πότε αγκαζέ βαδίζετε

με κάποιους «δημοκράτες»

κι άλλοτε χαριεντίζεστε

κρυφά με «τρομοκράτες».

Το δέντρο αν φωτίσετε

σε βίλες ή σε στάβλους

μ' όλμους να το στολίσετε

ρουκέτες και πυραύλους.

Καλήν εσπέραν άφρονες

με τόσα πλέον πλούτη

είναι αρκετά παράφρονες

για τρεις ζωές, συν τούτη.

Και σαν θεοί επίγειοι

(διαόλου κάλτσα-πράμα)

σαν είστε επιτήδειοι

ας κάνετε ένα θαύμα:

Ειρηνικά Χριστούγεννα

να φέρνετε αιώνια

χρόνια πολλά χαρούμενα

μ' αγάπη και ομόνοια.

Κ' η γη που τώρα άβυσσος

και κόλαση έχει γίνει

στο χέρι σας, Παράδεισος

μπορεί να ξαναγίνει.

Ώρα καλή στην πρύμνη σας

κι αέρας στα πανιά σας

αλλιώς κακή η μνήμη σας

θα μείνει κ' η γενιά σας.

Βασίλης Βλαχάκος 

Ο Βασίλης Βλαχάκος, βραβευμένος Λάκωνας ποιητής και λογοτέχνης, υπηρέτησε ως δάσκαλος στο μονοθέσιο σχολείο της Καρίτσας στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Είναι επίσης συγγραφέας του πεζογραφήματος «Οι Αετοί της Καρίτσας», που αποτυπώνει τη ζωή και την εποχή του Μπάρμπα-Μιχάλη Μαλαβάζου, γνωστού ως «Ρουμάνου», καθώς και το χωριό κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα.

Το ποίημα «Τα Κάλαντα στους Ισχυρούς της Γης» αποτελεί δριμεία κριτική προς τους ισχυρούς για τις αδικίες, τον πόλεμο και την εκμετάλλευση. Αναδεικνύει την ειρωνεία των Χριστουγέννων, που αντί για ειρήνη φέρνουν πόνο και καταστροφή. Καταδικάζει τη συνεργασία με δικτάτορες και τις τρομοκρατικές ενέργειες, ενώ θρηνεί τη θυσία αθώων, όπως τα παιδιά. Τέλος, καλεί τους ισχυρούς να προάγουν ειρήνη, αγάπη και αρμονία, μετατρέποντας τη γη από κόλαση σε παράδεισο.

Η Αιωνιότητα της Θυσίας στο Μονοδέντρι Μέσα από την Ποίηση του Βασίλη Βλαχάκου

Στη Θυσία των «118»

Ο δρόμος για τη Σπάρτη στενωπός

γεμάτος Πλαταιές και Θερμοπύλες

ποτισμένη με αίμα ατραπός

με μάχες, αγώνες και θυσίες

μία ζωή ακοίμητοι φρουροί

φυλάνε της Ιστορίας μας τις πύλες

ο επισκέπτης μένει σκυθρωπός

σε τύμβους, ηρώα και μνημεία.

Ήρωες, Ηρακλήδες κι Αμαζόνες

αιώνια σύμβολα και φάροι οδηγοί

πεσόντες σε όλα τα σημεία

όταν το χρέος τη πατρίδας τους καλεί

Λεωνίδες θρέφει στους αιώνες

της Σπάρτης η λεβεντογέννα γη

με την καρδιά της τους θηλάζει

κι έχει το γάλα της ψυχή.

Σε πυρωμένο σίδερο κι ατσάλι

ασπίδα τα στήθη τους μπροστά

το αίμα στις φλέβες τους κοχλάζει

σαν χείμαρρος κατρακυλά

όταν η Πατρίδα τους φωνάζει

πέφτουν με το κεφάλι τους ψηλά.

Αν οι Τριακόσιοι ήσαν λίγοι

που στάθηκαν όρθιοι σε τόσους πολλούς

οι Εκατόν Δεκαοχτώ ήσαν κολίγοι

μιας ιδέας σε καιρούς χαλεπούς

που πήγαν κρατούμενοι μιας μπότας

προ έξη βημάτων στους ουρανούς.

Το Μονοδέντρι μόνο δεν είναι!

Στην άγονη τούτη και βαθιά ερημιά

έστησε πρόθυμα η Δόξα μνημείο

λιτό στα γενναία κορμιά

που η μνήμη τους αιώνια θα μένει

θύματα μιας σκληρής εποχής

πιστοί στο χρέος στρατιώτες

αντίσταση μιας φριχτής κατοχής

της λευτεριάς αληθινοί θιασώτες

ενάντια στης σκλαβιάς τα θεριά

«..τοις κείνων ρήμασι…» πατριώτες

για Πατρίδα και για Λευτεριά!

Β. Γ. Βλαχάκος

(από την ΩΔΗ στην ουράνια γη)

Ο Βασίλης Βλαχάκος, βραβευμένος Λάκωνας ποιητής και λογοτέχνης, υπηρέτησε ως δάσκαλος στην Καρίτσα τη δεκαετία του '70 και είναι ο συγγραφέας του έργου «Οι Αετοί της Καρίτσας», που περιγράφει τη ζωή στο χωριό και την εποχή του Μπάρμπα-Μιχάλη Μαλαβάζου κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα.

Με την ευκαιρία της σημερινής 81ης επετείου, το ποίημα «Στη Θυσία των 118» αποτελεί μια συγκλονιστική ωδή στους 118 μάρτυρες που εκτελέστηκαν στο Μονοδένδρι της Λακωνίας κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Με γλώσσα ζωντανή και γεμάτη πάθος, ο ποητής εξυψώνει την αυταπάρνηση και την αγωνιστικότητα, συνδέοντας τη θυσία τους με τη διαχρονική ιστορία της σπαρτιατικής γης.

Το ύφος του ποιήματος θυμίζει επική ποίηση, πλέκοντας τη μυθική παράδοση με την ιστορική μνήμη. Η αναφορά στη φράση «τοις κείνων ρήμασι» τονίζει τη συνέχεια του χρέους προς την πατρίδα, ενώ οι εικόνες που δημιουργεί ο ποιητής προκαλούν βαθιά συγκίνηση και θαυμασμό. Το έργο λειτουργεί ως ύμνος στη μνήμη και την αντίσταση, υπενθυμίζοντας την ανάγκη να τιμούμε την ιστορία μας και τη θυσία των ηρώων για την ελευθερία.

Η Παλαιστίνη και ο Λίβανος μέσα από την Ποίηση του Βασίλη Βλαχάκου

«Ὀφθαλμόν ἀντί Ὀφθαλμοῦ»

Το πάρτι βάφτηκε με αίμα για να γίνει

φευ! «ὀφθαλμόν ἀντί όφθαλμοῦ»

μυρίζει ξανά ο Λίβανος λιβάνι

Σόδομα και Γόμορρα η Παλαιστίνη

«στήλη ἃλατος» δεν άφησαν κορμιού

οι πύραυλοι απ’ το ουράνιο ταβάνι

που πέφτουν σαν μετεωρίτες

ρουκέτες που σκάζουν σαν βεγγαλικά

βροχή οι σφαίρες, οβίδες σαν χαλάζι

τραυματίες, νεκροί οι ʺΣαμαρείτεςʺ

ʺΛευίτεςʺ όλοι με πυροβολικά

«ὃμοιος ὁμοίῳ ἀεί πελάζει».

Άμαχοι και όμηροι ένα κράμα

ζωντανοί στα χαλάσματα και νεκροί

η Μ. Ανατολή μες το σκοτάδι

παίζεται ξανά το ίδιο δράμα

η γεύση της ζωής χολή, πικρή

γλυκός ο πρόωρος θάνατος στον Άδη.

Σκηνές από αρχαία τραγωδία

οι άμαχοι δακρύβρεχτος «χορός»

θύματα από το μίσος και μανία

«ἔνθεν κ’ ἔνθεν» η θηριωδία

Ατέλειωτος, ο πολέμιος, χορός

πένθιμη της ʺορχήστραςʺ η μελωδία.

Εικόνες ʺΑποκάλυψηςʺ, Θεέ μου,

της κόλασης έχουν τη μορφή

ʺΔευτέρα Παρουσίαʺ που τρομάζει

κ’ η ανθρωπότητα, Χριστέ μου,

του Γολγοθά αγναντεύει την κορφή

από τον καναπέ της που ρεμβάζει.

Βασίλης Βλαχάκος

 

Ο ποιητής Βασίλης Βλαχάκος είναι βραβευμένος Λάκωνας ποιητής και λογοτέχνης, που υπηρέτησε ως δάσκαλος στο μονοθέσιο σχολείο της Καρίτσας στις αρχές της δεκαετίας του '70. Είναι επίσης ο συγγραφέας του πεζογραφήματος «Οι Αετοί της Καρίτσας», το οποίο περιγράφει τη ζωή και την εποχή του Μπάρμπα-Μιχάλη Μαλαβάζου, γνωστού και ως «Ρουμάνου», και το χωριό κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα.

Το ποίημα «ὀφθαλμόν ἀντί όφθαλμοῦ» μιλάει για τη βία και τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, ειδικά στον Λίβανο και την Παλαιστίνη. Αναφέρεται στις τραγικές σκηνές που θυμίζουν αρχαία τραγωδία, με τους αμάχους να υποφέρουν και να πεθαίνουν, ενώ η ανθρωπότητα παρακολουθεί ανήμπορη.

Η φράση «ὀφθαλμόν ἀντί όφθαλμοῦ» (μάτι για μάτι) υποδηλώνει την εκδίκηση και τη συνεχή ανταπόδοση της βίας. Το ποίημα εκφράζει τη θλίψη για τον ατελείωτο κύκλο του μίσους και της καταστροφής, που φαίνεται σαν εικόνες «Αποκάλυψης», με την ανθρωπότητα να παρακολουθεί από απόσταση, χωρίς να παρεμβαίνει.

Καθώς εξερευνούμε τη δύναμη και την απλότητα των λέξεων του Βασίλη Βλαχάκου, το ποίημα αναδύεται σαν μια τραγική κραυγή ενάντια στη φρίκη του πολέμου και της βίας που ταλανίζουν τη Μέση Ανατολή. Μέσα από τις εικόνες του, ο ποιητής απεικονίζει τις φρικαλεότητες που βιώνουν οι αθώοι άνθρωποι, συνδέοντας τον πόνο του παρελθόντος με το παρόν, και καταγράφει με ανατριχιαστική σαφήνεια την αίσθηση της απελπισίας και της απόγνωσης.

Το έργο του μας καλεί να αναλογιστούμε τη δική μας θέση απέναντι σε αυτά τα δεινά και να μην παραμείνουμε παθητικοί θεατές. Με τις λέξεις του, ο Βλαχάκος δημιουργεί ένα καμβά που αποτυπώνει τη θηριωδία της ανθρώπινης φύσης, ενισχύοντας την ανάγκη για ειρήνη και κατανόηση.

Στο τέλος, οι στίχοι του αφήνουν μια πικρή αίσθηση, υπενθυμίζοντας μας πως οι πόλεμοι δεν σβήνουν εύκολα και η ιστορία επαναλαμβάνεται, δημιουργώντας έναν ατελείωτο κύκλο βίας. Αυτή την ανείπωτη θλίψη και τη διαρκή φρίκη των πολέμων για τον Λίβανο και την Παλαιστίνη, ο Βασίλης Βλαχάκος εκφράζει με ποιητική μορφή:

«Το πάρτι βάφτηκε με αίμα για να γίνει
φευ! «ὀφθαλμόν ἀντί όφθαλμου»
μυρίζει ξανά ο Λίβανος λιβάνι
Σόδομα και Γόμορρα η Παλαιστίνη...».

Ποίηση Βασίλη Βλαχάκου: «Και επί γης ειρήνη»

Ελάτε ν' αλλάξουμε τον κόσμο

όλοι μαζί, λααοί, να σώσουμε τη γη

Τον επίκαιρο ποιητικό του λόγο προσφέρει στα «Καριτσιώτικα Νέα» ο Βασίλης Βλαχάκος, δάσκαλος του χωριού, στις αρχές της δεκαετίας του '70.

Ποίηση Βασίλη Βλαχάκου: «Ματωμένα Χριστούγεννα»

Η Μέση Ανατολή χωρίς ανατολή
δεν έχουν οι άνθρωποι στον ήλιο μοίρα
η Αγάπη στον Σταυρό του Γολγοθά
φθόνος κι αλληλοσπαραγμός
«ὀφθαλμόν ἀντί ὀφθαλμοῦ», Χριστέ μου,
καραβάνια ο ξεριζωμός
άταφοι νεκροί δίπλα στα μπάζα
κ’ η ανθρωπότητα, «ὠιμέ..! δεν έχει γάζα
να επουλώσει των αμάχων τις πληγές.

*

Ρουκέτες χτυπάνε τα αστέρια
νεκρή η Πούλια κι ο Αυγερινός
της Βηθλεέμ λαβώθηκε το Αστέρι
μάτωσε η Γη κἁι ο Ουρανός
οι Άγιοι Τόποι με αγρυπνίες
με παρακλήσεις, προσευχές,
οι Άγιοι στον Παράδεισο με λιτανείες
να πάψουν του πολέμου οι ιαχές.

*

Στα φετινά Γενέθλια, Χριστέ μου,
αιχμάλωτοι, στις στρούγκες, οι βοσκοί
όμηροι στα καταφύγια οι Μάγοι
με τόση δυστυχία και οδύνη
με τί πίστη, ποια ελπίδα.., ποια ζωή..,
πώς να γιορτάσει η Χριστιανοσύνη
οι Άγγελοι πώς να ψάλλουν «Ὠσαννά!»
πώς να πουν «..καί ἐπί γῆς εἰρήνη!»
μόνο ο Ηρώδης μες την καλή χαρά
σαν βλέπει τα παιδιά νεκρά στους δρόμους
τον θρόνο ονειρεύεται και λαχταρά.

*

Τέτοιοι αιμοχαρείς και θηριώδεις
γράφουν τη μοίρα των λαών
που ξέρουν πότε γεννηθήκαμε
και πότε θα πεθάνουμε, άνθρωπέ μου.
Αιμορραγεί η Γη σ’ όλα τα μέρη
αίμα δεν έχει να δώσει ο Ουρανός
κάνε το θαύμα σου, Χριστέ μου,
κι ο αλλόθρησκος να γίνει χριστιανός.

*

Τί κι αν γεννήθηκες, Χριστέ μου,
φοβάμαι, πως πρέπει ξανά να γεννηθείς
δύο φορές να σταυρωθείς
και άλλες τόσες να αναστηθείς
μήπως και πιστέψουμε, Θεέ μου.

Βασίλης Βλαχάκος

Ο Βασίλης Βλαχάκος, βραβευμένος ποιητής και συγγραφέας από τη Λακωνία, δίδασκε στο σχολείο της Καρίτσας στη δεκαετία του ’70 και εξακολουθεί να διατηρεί στενές σχέσεις με το χωριό μας. Με ευχές για Χριστούγεννα, εκφράζει επιθυμίες για υγεία και ειρήνη, ευχόμενος για όνειρα που να γίνουν πραγματικότητα με αγάπη. Παρουσιάζει επίσης το ποίημά του «Ματωμένα Χριστούγεννα», αναδεικνύοντας τα συναισθήματα στη Μέση Ανατολή, εστιάζοντας στη σταύρωση του Χριστού και την έλλειψη συμπόνιας. Αντιπαραβάλλει παράδοση με πραγματικότητα, επιδιώκοντας θαύμα που θα αλλάξει τα πάντα. Η επανάληψη της γέννησης και της σταύρωσης αντιπροσωπεύει ανανέωση και ελπίδα για μεταμόρφωση της ανθρωπότητας

Στους Ισχυρούς της Γης (ανοιχτή επιστολή) του Βασίλη Βλαχάκου

«Πάψετε τον πόλεμο, 

αλλιώς σταματήστε τη γη για να κατέβω

δεν σας μπορώ, θα πέσω στο κενό.!»

Ε! σεις οι Ισχυροί της γης 

και οι ʺπροστάτεςʺ

(αν με ακούτε..)

πουλάω ανθρωπιά μισοτιμής

σε τιμή ευκαιρίας την αγάπη

με έκπτωση αισθήματα ακριβά

την ευτυχία στην τιμή της γνωριμίας

την ειρήνη σε μεγάλη προσφορά

δώρο το δίκιο μου προσφέρω

τα συναισθήματα που ’χω στην καρδιά

χαλάλι σας, αν τα νιώσετε, να ξέρω.

Πάρτε, να νιώστε άνθρωποι κ’ εσείς

τη ζωή μου σας τη δίνω δωρεάν

την ψυχή μου ʺλόγῳ τιμῆςʺ δε την πουλάω

ποτέ μου δεν την πούλησα στο σατανά

δε θέλω στην κόλαση να πάω

κι αν το κεφάλι μου το παίρνετε στεγνά

και σαν νερό ρουφάτε και το αίμα

για πάρτε ’με στα σοβαρά

ειλικρινά δεν σας πουλάω τρέλα

ό,τι έχω μέσα μου το λέω δυνατά

δεν κρύβω τίποτα, ποτέ από κανέναν.

Ε! εσείς οι δυνατοί της γης

οι παντογνώστες

που ξέρετε πότε γεννιόμαστε οι φτωχοί

και ποια ημέρα θα πεθάνουμε στην ψάθα

αυτά που έχουμε εμείς για φυλαχτό

εσείς όπου τα βρείτε τα πατάτε

στη γλώσσα μας τα λέμε ιδανικά

σαν κόρες των ματιών μας τα φυλάμε

ετούτα μας κρατάνε στη ζωή

κ’ αιώνια για τούτα πολεμάμε.

Δεν σας τα δίνουμε μήτε και δανεικά

στη στενοκεφαλιά σας μήτε που χωράνε

στην πέτρινη καρδιά σας είν’ νεκρά

στα γυάλινα τα μάτια σας γελοία

στην ξύλινη τη γλώσσα σας καρφιά

επιχειρήματα ψεύτικα κι αστεία

στους ξέφρενους εξοπλισμούς

άκαπνα, εκρηκτικά χωρίς αξία.

Κι όμως στα στήθη μας, αυτά

είναι ενέργεια χιλιάδων μεγατόνων

που αν εκραγεί πάνω στη γη

θα ’ναι για ’σας ʺΔευτέρα παρουσίαʺ.

Ε! σεις οι παντοκράτορες της γης

ʺγραφειοκράτεςʺ

που γράφετε τη μοίρα των λαών

και υπογράφετε την καταδίκη

που ʺκεκλεισμένων τῶν θυρῶνʺ

χρήζετε αρχηγούς στο άψε-σβήσε

που κυβερνήσεις ρίχνετε στο ʺπι και φιʺ

κι αυταρχικά βγάζετε καθεστώτα

που ʺκόπτεστεʺ για τους θεσμούς

και πόλεμο τα χνώτα σας, μυρίζουν

που παίζετε τη γάτα με τον ποντικό

κ’ έχετε στημένη και τη φάκα

δικοί σας στα παιχνίδια οι διαιτητές

οι ένορκοι στα έδρανα ʺπιασμένοιʺ

εσείς εισαγγελείς και δικαστές

τυφλή η Θέμιδα και αλυσοδεμένη.

Ουέ! Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές

στο ʺάρον-άρον!¨ μονιασμένοι

έχετε στημένο το Σταυρό

και νίπτετε τας χείρας σας Πιλάτοι

με το αίμα αθώων και φτωχών

σ’ όλα της γης τα μήκη και τα πλάτη.

Ε! σεις οι κραταιοί της γης

οι πλανητάρχες

που αποπλανάτε τους λαούς

τάζοντας ʺλαγούς με πετραχήλιαʺ

που αχόρταγοι μοιράζετε τη γη

και ούτ’ ένα ψίχαλο απ’ το τραπέζι

δεν πέφτει να πάρουμε οι φτωχοί

που όποτε το τραβάει η όρεξή σας

πίνετε και το αίμα μας ζεστό

σε μια δεξίωση εμπόλεμη φτιαγμένη.

Τη σκιά μας δεν την είδαμε ποτέ

δεν έχουμε στον ήλιο μοίρα

στον ίσκιο σας σαν κίτρινα φυτά

ψάχνουμε το χρώμα της ελπίδας

κ’ εσείς σε ένα ʺκαζίνοʺ μυστικά

με μία τράπουλα σημαδεμένη

σε παρασκήνια διπλωματικά

κορώνα-γράμματα παίζετε τη ζωή μας

σε μία τσόχα που βρωμάει απανθρωπιά

με αποτσίγαρα στο σώμα μας σβησμένα

αποπνικτικός της απάτης ο καπνός

δάκρυ στα μάτια η ελπίδα.

Ε! εσείς οι παραδόπιστοι της γης

Κροίσοι και κερδοσκόποι

που προσκυνάτε το χρήμα σαν θεό

και έχει η τσέπη σας καβούρια

πάρτε, μωρέ, τον κόσμο αγκαλιά

στο χέρι σας είναι ν’ αλλάξει η ζωή μας

να πλημμυρίσει η γη από χαρά

να βγει κροκάτο το φεγγάρι

για όλους ο ήλιος την αυγή.

Κάντε μας, μωρέ, αυτή τη χάρη

και πάρτε μας και την ψυχή

(ο διάολος που να σας πάρει..)

Έχουμε κ’ εμείς απ’ τον πλανήτη μερτικό

ένα αντίδωρο απ’ τ’ ολόγιομο φεγγάρι

μία ανάσα από γαλάζιο ουρανό

ένα λεπτό χαράς από του ήλιου το ρολόι.

Ε! εσείς οι ʺεπίγειοι θεοίʺ

οι θαυματοποιοί και μάγοι

με κόλπα στην παγκόσμια σκηνή

και ταχυδακτυλουργικά τερτίπια

οι υποσχέσεις σας ακάλυπτες επιταγές

χωρίς αντίκρισμα και ίχνος ευθιξίας

βαρήκοοι σε κάθε απέλπιδα φωνή

που δεν ιδρώνει το αυτί σας

με χέρια πλασμένα να μην κάνουν το καλό

βρεγμένα με το αίμα των αθώων

βαμμένα με το αίμα των λαών

στο κακό δεν βάζετε τελεία

της ελευθερίας αιώνιοι βιαστές

ερωτευμένοι με την εξουσία

της Δημοκρατίας εραστές

ληστές της λαϊκής κυριαρχίας.

Δε λέω, αναμάρτητος δεν είναι κανείς

όμως, με προσευχή και με νηστεία

απ’ το πρωί ως το βράδυ στη δουλειά

και την Κυριακή στην εκκλησία

ε, αυτό πια πάει πολύ

να μας βάζετε και τιμωρία.

Ε! ’σεις οι πολεμοχαρείς της γης

κ’ αιμοσταγείς ʺπροστάτεςʺ

Τούτη την άνοιξη τ’ αηδόνια

στο Κίεβο δεν κελαηδούν

τις γκρεμισμένες τους φωλιές τα χελιδόνια

στα σύρματα μοιρολογούν

κ’ οι πελαργοί δεν βρίσκουν τόπο

στο ένα πόδι να σταθούν.

Ρουκέτες σκοτώνουνε τ’ αστέρια

άψυχος ο Αυγερινός στον ουρανό

η Πούλια κρύφτηκε απ’ τον τρόμο.

Τούτο το Πάσχα καραβάνια

με το σταυρό στον ώμο η προσφυγιά

αναπαράσταση στο θείο δράμα

οι μάνες σ’ έναν άλλο Γολγοθά

όλη τους η ζωή σε μια βαλίτσα

κ’ ένα μωρό στην αγκαλιά

ρίχνουν ξοπίσω ένα βλέμμα

απελπισίας, στα ερείπια, στερνό.

Χάρτινες οι ευχές χωρίς ελπίδα

έγινε συνήθεια πλέον το κακό

δύστυχες ψυχές χωρίς πατρίδα

η αλληλεγγύη στα σύνορα παρηγοριά.

Αιμορραγεί η γη σ’ όλα τα μέρη

και αίμα δεν έχει να δώσει ο ουρανός.

Φτάνει! Γίνανε κόκκινες οι λάσπες

οι χωματόδρομοι της βίας, οχετός

τα θύματα μένουν άταφα στη μνήμη

όχι πια άλλους σκοτωμούς

στα χέρια σας είναι η ζωή μας

μη μας πατάτα άλλο στο λαιμό.

Για το Θεό! αλλάξτε τις ειδήσεις

γιατί το αίμα κόκκινο ζεστό

τρέχει από την έγχρωμη οθόνη

πάνω στα χέρια μας, στα ρούχα

έβαψε το σαλόνι, μάτωσε η καρδιά

η αδιαφορία σας μας σκοτώνει

προ έξι βημάτων στο καθιστικό

θύματα μ’ εμάς και τα παιδιά μας

εσείς αυτουργοί και δολοφόνοι.

Μα, πού θα πάει, θα γυρίσει ο τροχός

όπως γυρίζει η γη και το φεγγάρι

σε έναν του σύμπαντος χορό

στης ειρήνης αιώνια τους γύρους

και τότε πέντε φάσκελα αμοιβή

θα πάρετε από τις πέντε μας ηπείρους.

Με εκτίμηση αυτών που κάνετε

και με την ανάλογη τιμή

Β. Β.

Υ. Γ. Πάψετε τον πόλεμο, αλλιώς
σταματήστε τη γη για να κατέβω
δεν σας μπορώ, θα πέσω στο κενό.

Ο Βασίλης Βλαχάκος, βραβευμένος Λάκωνας ποιητής και λογοτέχνης, ήταν δάσκαλος στο σχολείο της Καρίτσας στις αρχές της δεκαετίας του '70

Ποίηση Β Βλαχάκου: «η ώρα της γης»

Σταματήστε τη γη για να κατέβω
είναι επικίνδυνη η στροφή
αφού δεν μπορώ για να παρέμβω
είναι ταξίδι χωρίς επιστροφή..!

Σβήσαμε τα φώτα για μια ώρα
να πέσει η γη ν’ αναπαυθεί
προτού ξεσπάσει θύελλα και μπόρα
και δε μπορεί στα πόδια να σταθεί..!

Γύρω από τον εαυτό της
έχει η δόλια ζαλιστεί
είναι της μοίρας και γραφτό της
δεν έχει από πούθε να πιαστεί..!

Η άμοιρη σηκώνει το σταυρό της
μας κουβαλάει αιώνια ζαλιά
δεν έχει μια βοήθεια στο πλευρό της
κι όμως μας παίρνει όλους αγκαλιά..!

Βοήθειας δε φαίνεται αχτίδα
εκπέμπει ο πλανήτης sos
χάρτινες ευχές χωρίς ελπίδα
δε νιώθει κανένας ενοχές..!

Το άδικο πιο πάνω απ’ το δίκιο
στο γόνατο σφάζουμε τη γη
έγινε το δειλό πλέον αντρίκειο
και το συμφέρον θεία προσταγή..!

Με δυο σταθμά και δύο μέτρα
ζυγίζουνε την πλάση οι δυνατοί
με βέλη γεμάτη η φαρέτρα
στόχος το κέρδος, δίχως το γιατί..!

Πνίγουν την ανάσα και ορμή της
στο άρμα τους τη σέρνουν οι τρελοί
δεν έχει πια αξία το κορμί της
της έχουν έτοιμο και κρύο το κελί..!

Δεν ξέρω πού να κρύψω την ντροπή μου
είμαι κι εγώ σαν όλους σας φονιάς
μαζί και θύμα, άνθρωποί μου
όπως στις πέντε ηπείρους ο ντουνιάς..!

Άνθρωποι! η γη «ενθάδε κείται»
πάνω σ’ αυτή κι όλοι κι εμείς..
η φύση ποτέ δεν εκδικείται
εμείς περνάμε σαν επιδρομείς..

Βασίλης Γ. Βλαχάκος

Ο Βασίλης Βλαχάκος, βραβευμένος Λάκωνας ποιητής και λογοτέχνης, ήταν δάσκαλος στο σχολείο της Καρίτσας στις αρχές της δεκαετίας του '70

Ποίηση Βασίλη Βλαχάκου: Στον «Κορωνάνθρωπο»* Σωτήρη Τσιόδρα

Γράφει ο Βασίλης Βλαχάκος

Στο κεφάλι του κορώνα το καθήκον

ασπίδα τα στήθη του στην πανδημία

όπλο το έργο του, ο λόγος ξιφολόγχη

το δάκρυ του εμβόλιο στον κορονοϊό.



Η μάνα που γέννησε ετούτο το παιδί

με μύρα το έραναν οι Μοίρες

το βύζαξαν με αγάπη και στοργή

σωτήρια τονε βάφτισαν Σωτήρη.

Τον πήρε από το χέρι τύχη αγαθή

ίδρωσε το θρανίο, ματώθηκε η έδρα

σπούδασε την επιστήμη με σπουδή

πτυχιούχος με γνώσεις και σοφία

προσωποποίηση αγάπης, ανθρωπιάς

πραότητας, ταπεινοφροσύνης

αγιοσύνης και αρχοντιάς

«ψυχούλα» με ύφος και με ήθος

μ’ αισθήματα και συναισθήματα ακριβά

πολύτιμος λίθος η καρδιά του

μονόπετρο στα χέρια του η προσφορά

η παρηγοριά ελπίδα στην επιθυμία

ο λόγος του βάλσαμο και γιατρικό

το δάκρυ του εμβόλιο στην πανδημία.

Πάνδημος στο πλευρό του ο λαός

ο ιατρικός κόσμος σε εκστρατεία

σημαιοφόρος στον πόλεμο εμπρός

γράφει μια λαμπρή για όλους ιστορία.

Παράδειγμα προς μίμηση καθώς

είναι είδος προς εξαφάνιση στην πλάση

έχει το θάρρος και στέκεται ορθός

σθεναρός στου κορονοϊού την καταιγίδα.

Η ζωή χωρίς ηθικό στην εντατική

στην απομόνωση χωρίς επισκεπτήριο

παίρνει ανάσα ελπίδας από το γυαλί

που βλέπει τον «Κορωνάνθρωπο» Σωτήριο!


* άνθρωπος με κορώνα

Βασίλης Γ. Βλαχάκος

Ο Βασίλης Βλαχάκος, βραβευμένος Λάκωνας ποιητής και λογοτέχνης, ήταν δάσκαλος στο σχολείο της Καρίτσας στις αρχές της δεκαετίας του '70

Πανδημία: «Ε! σεις οι ισχυροί ... - επίγειοι θεοί μας που γράφετε τη μοίρα των λαών…»

Γράφει ο Βασίλης Βλαχάκος

Με το πιστόλι στον κρόταφο η οικουμένη
ανήμπορη να αφοπλίσει τον ιό
η ζωή με την πλάτη στον τοίχο
τα κρούσματα βλέπει στο γυαλί
τα θύματα μετράει στην οθόνη
που άκλαυτα η μνήμη τα θρηνεί
και άταφα στο νεκροθάλαμο της λήθης
ανώνυμοι στα φέρετρα σοροί.

Οι ζωντανοί στους τέσσερις τους τοίχους
φυλακή το σπίτι και κλουβί
στην πρώτη γραμμή η τρίτη ηλικία
ο εχθρός με ταχύτητα φωτός
τρέμει η κουρτίνα της ελπίδας
σ’ όλα τα μέρη η γη ψυχορραγεί
από τα κάγκελα πιάνεται η πίστη
κι εκπέμπει sos στον ουρανό.

Η δύναμη του κακού έχει στοιχειώσει
το καλό σε τεντωμένο σκοινί ακροβατεί
η γη από το σοκ πια δεν κινείται
η ισορροπία στο σύμπαν έχει κλονιστεί
η ανθρώπινη ύπαρξη με μάσκα
η επιστήμη με τα συν και με τα πλην
ο πολιτισμός ξεστράτισε στην πορεία
κάθε εποχή και τη δική της ηθική.

Ε! σεις οι ισχυροί - επίγειοι θεοί μας
που γράφετε τη μοίρα των λαών
στο γράμμα, δήθεν, του δικαίου
ουαί! Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές
του χρήματος δούλοι και του κέρδους
που ξεπουλάτε τη ζωή, ήρθε η στιγμή
να πάρετε από τις πέντε τις ηπείρους
τα πέντε φάσκελα ως πρώτη αμοιβή..!

Βασίλης Γ. Βλαχάκος

Ο Βασίλης Βλαχάκος, βραβευμένος Λάκωνας ποιητής και λογοτέχνης, ήταν δάσκαλος στο σχολείο της Καρίτσας στις αρχές της δεκαετίας του '70

Ποίηση Βασίλη Βλαχάκου: Ο Μιχάλης ο «Ρουμάνος»

Κύκλωπας, με δύο μάτια έξυπνα, αστραφτερά

είχε.. κι από πίσω μάτια  και στα πόδια του φτερά!

Έπιανε σφαχτό στη λάκα, στον ανήφορο λαγό

και τον ποντικό στη φάκα, δίχως δόλωμα, θαρρώ!

Έκανε τη νύχτα μέρα, νυχτοπούλι αρπαχτικό 

μυριζόταν τον αέρα σαν αγρίμι νηστικό!

Πάντοτε λαγο..κοιμόταν με το γκρα του στο πλευρό

χίλια-δυο ονειρευόταν και ξυπνούσε στο φτερό!

Από μάρμαρο το στήθος, με ψυχόπονη καρδιά

η ζωή του ένας μύθος μ’ επεισόδια φαρδιά!

Σαν τανάλια η παλάμη,  σαν οβίδα η γροθιά

με τη σφαίρα στη θαλάμη πρώτος και στη μπαλοθιά!

Δεν τον έπιανε το βόλι, τα ’βαζε και μ’ εκατό

τον φοβούνταν κ’ οι διαβόλοι, τι ’χε Άγιο φυλαχτό!

Έλληνας πάνω απ’ όλα και στην πρώτη τη γραμμή

με αρβύλα δίχως σόλα πολεμούσε με ορμή

δώδεκα και δεκατρία, τότε στους βαλκανικούς

που εθύμιζαν σ’ αντρεία Μαραθώνες! Γρανικούς!

Με μετάλλια στο στήθος γύρισε απ’ το στρατό

για αντρεία και για ήθος και μια χλαίνη για παλτό!

Τα ρουμάνια ’χε  λημέρι, κλέφτης και αρματολός

και λευκός σαν περιστέρι, συμπαθής αμαρτωλός!

Μοίραζε ό,τι κι αν είχε, μα τα ξένα.. μισιακά

απ’ το έγκλημα απείχε και περιστασιακά

έριχνε μονάχα ξύλο, τόσο, για να φοβηθούν

και να έχουνε.. τον ψύλλο σαν ξανασυναντηθούν

να ’ναι φρόνιμοι, με ήθος και πολύ προσεκτικοί

σαν ο λόγος του συνήθως ήταν στην προστακτική!

Κάθε μία.. αμαρτία ήταν και ξεχωριστή

μόνος ή με.. απαρτία είχε αναγνωριστεί

από όλο το σινάφι ως ο μόνος αρχηγός

με του ουρανού χρυσάφι τα αστέρια, στρατηγός!

Άγριος όπως η φύση, με αλύγιστη πυγμή

λεύτερος μέσα στη ζήση μέχρι κείνη τη στιγμή

που ’μεινε στο Παλαμήδι, στη σκλαβιά και φυλακή

 κι έχασε το κεραμίδι της καλύβας του, εκεί,

που την άραζε ο βλάχος, άρχοντας και βασιλιάς

και στις πλάτες του ο βράχος κάστρο αετοφωλιάς!

Άλλος άνθρωπος εβγήκε, μυαλωμένος, γνωστικός

και τη στράτα του αφήκε κι άλλη πήρε βιαστικός!

Μες της αρετής το δρόμο ωσάν άλλος Ηρακλής

φίλος τώρα με το Νόμο, ήσυχος και μερακλής

σαν κατάλαβε τα λάθη, που ’χε κάμει ο φτωχός

ζήταγε με το καλάθι τη συγνώμη κι ευτυχώς

που ’κανε το κρίμα ζάπι και μετάνιωσε πολύ

κι έτσι του ’διναν αγάπη κι όχι ξύδι με χολή!

Τίμιος και όχι κλέφτης, κίνησε απ’ το μηδέν

τον απόφευγε ο ψεύτης και δεν έλεγε ουδέν!

Τα τεράστια προσόντα ψυχικά, σωματικά

φαίνονταν και στα ογδόντα, όλα τους πραγματικά!

Άντρακλας χωρίς καμπούρα, άγαλμα ευθυτενές

και στο χέρι του μαγκούρα, ηλικίας.. εμφανές!

Και στα εκατό πιο κάτου, που ’χε ο χάρος νικηθεί

του ’στησε παγίδα κάπου για να τον εκδικηθεί!

Δε τον πήρε ακουμπέτι όταν κράταγε το γκρα

σαν βρισκόταν στο κουρμπέτι, στο Μπιζάνι και στο Σκρα

μα τον πήρε απ’ το κρεβάτι, από πέσιμο τρανό

σαν το τσακισμένο ελάτι  ’π’ αστραπή και κεραυνό..!

Η ζωή του ένας θρύλος, γίγαντας ιστορικός

τα γονίδιά του γρύλος, άτλαντας πληθωρικός!

Ο Πολύφημος αν ζούσε θα ’ταν με αυτόν φτυστός

κι ο ¨Κανένας¨ αν μιλούσε, θα ’λεγε, μου ’ναι γνωστός!

Τούτη φαίνεται η ράτσα έρχεται απ’ τα παλιά

κ’ εμφανίζει μία φάτσα με του μύθου τη μιλιά

μια φορά στα χίλια χρόνια, ανεξήγητα κενά

και για να υπάρχει αιώνια, Θεία Πρόνοια τη γεννά!

Ο ¨ Ρουμάνος ¨ ήταν τέτοιος από τούτη τη γενιά!

Του αξίζει μια επέτειος στην Καρίτσα με αρνιά

με κλαρίνα, με νταούλια, στο χορό οι κοπελιές

με Αυγερινό και Πούλια και να πέφτουν πιστολιές

απ’ τον τάφο του επάνω, μήπως έτσι σηκωθεί

και γνωρίσουν το Ρουμάνο οι γενιές που θα  ’χουν ’ρθει!

Β. Γ. Βλαχάκος

Ο Βασίλης Βλαχάκος, βραβευμένος Λάκωνας ποιητής και λογοτέχνης, ήταν δάσκαλος στο σχολείο της Καρίτσας στις αρχές της δεκαετίας του '70 και εξακολουθεί να διατηρεί στενές σχέσεις με το χωριό.