Ένα αξέχαστο αντάμωμα στον Αγιάννη: Ο μπάρμπα Γιάννης, ο μπάρμπα Νίκος και ο μπάρμπα Παναγιώτης

«Συναντήθηκαν πολλές φορές εκείνο το καλοκαίρι και δεν χόρταιναν να τα λένε. Στον τόπο τους ξαναζούσανε τα παλιά και ξανανιώνανε».

Με αφορμή τη χθεσινή μεγάλη γιορτή «Τ’ Αγιαννιού», η Γεωργία Βλάχου, το γένος Αντωνίου, που από το 1963 ζει μόνιμα στην Αδελαΐδα της Νότιας Αυστραλίας, άνοιξε το παλιό της άλμπουμ και μοιράστηκε μαζί μας μια φωτογραφία γεμάτη λεβεντιά, φιλία και αγάπη για την Καρίτσα.

Την φωτογραφία την τράβηξε η ίδια στις 29 Αυγούστου 2008, ανήμερα «Τ’ Αγιαννιού». Μπροστά στο αγαπημένο ξωκλήσι που αγναντεύει το χωριό στέκονται τρεις παλιοί Καριτσιώτες, τρεις φίλοι που η ζωή τούς είχε σκορπίσει σε διαφορετικές πολιτείες, μα εκείνο το καλοκαίρι οι δρόμοι τους έσμιξαν ξανά στο χωριό.

Ο Γιάννης Μαλαβάζος (1920–2016), κάτοικος Σπάρτης, ο Νίκος Αντωνίου (1919–2018), πατέρας της Γεωργίας και κάτοικος Αδελαΐδας, και ο Παναγιώτης Προφύρης (1929–2021), κάτοικος Αθήνας, ανταμώθηκαν στον Αϊ-Γιάννη, στο ξωκλήσι που γιορτάζει κάθε χρόνο στις 29 Αυγούστου.

Τρεις άντρες που ζούσαν μακριά ο ένας από τον άλλον, αλλά είχαν μέσα τους τις ίδιες ρίζες, τα ίδια μονοπάτια και τις ίδιες αναμνήσεις. Εκείνη την ημέρα ανέβηκαν στον Αϊ-Γιάννη για να ανάψουν το κερί τους, να προσκυνήσουν και να βρεθούν μαζί με τους χωριανούς. Το βράδυ, όπως προστάζει το έθιμο, στο «Αλώνι», όπως ήξεραν την πλατεία στα χρόνια τους, θα γινόταν το μεγάλο πανηγύρι της χρονιάς.

«Για τους τρεις τους, αλλά και για μένα που τους καμάρωνα, εκείνο το καλοκαίρι ήταν από τα πιο όμορφα της ζωής μας», θυμάται η Γεωργία.

Οι συναντήσεις τους δεν περιορίστηκαν μόνο στη μέρα της γιορτής. Τους δυο μήνες που η Γεωργία και η οικογένειά της έμειναν στην Καρίτσα, οι τρεις φίλοι αντάμωναν συχνά. Κάθονταν με τις ώρες, κουβέντιαζαν, θυμούνταν τα παλιά και δεν έλεγαν να σηκωθούν.

Ο μπάρμπα Νίκος σε μια από τις συνηθισμένες του

 βόλτες γύρω στο χωριό.

«Δεν χόρταιναν να τα λένε», λέει η Γεωργία. «Ο πατέρας μου μάλιστα είχε θαρρέψει τόσο πολύ στο περπάτημα, που πήγαινε όπου ήθελε. Μας τηλεφωνούσανε οι χωριανοί και μας έλεγαν: «Εδώ είναι ο πατέρας σου, μην ανησυχείτε. Θα τον κρατήσουμε να φάμε μαζί και θα σας τον φέρουμε εμείς”».

Λίγα λόγια, μα πόση ανθρωπιά κρύβουν μέσα τους. Τότε, στο χωριό, ο ηλικιωμένος δεν έμενε εύκολα μόνος. Μια πόρτα άνοιγε, ένα πιάτο έμπαινε παραπάνω στο τραπέζι και πάντα βρισκόταν κάποιος να τον συνοδέψει πίσω στο σπίτι.

Και ύστερα είναι η ίδια η φωτογραφία. Οι τρεις άντρες στέκονται όρθιοι και περήφανοι, με τις βουνοπλαγιές της Τσούκας και του Ελατιά πίσω τους. Ο χρόνος είχε περάσει, όμως η κορμοστασιά και η λεβεντιά τους παρέμεναν ακέραιες.

«Κοιτάτε, ρε παιδιά, την κορμοστασιά και των τριών», λέει με καμάρι η Γεωργία. «Ο μπάρμπα Γιάννης ήταν 88 χρονών, ο πατέρας μου 89 και μισό και ο μπάρμπα Παναγιώτης ο Προφύρης 79. Τα χρόνια τους να πάρουμε και τη λεβεντιά τους».

Ο μπάρμπα Γιάννης, ο μπάρμπα Νίκος και ο μπάρμπα Παναγιώτης έχουν πια φύγει από κοντά μας. Έμεινε όμως αυτή η φωτογραφία να μας θυμίζει τη φιλία τους, το όμορφο εκείνο καλοκαίρι και τα ανταμώματα που μονάχα το χωριό ξέρει να χαρίζει.

Γιατί στην Καρίτσα δεν γυρίζουμε μόνο για τον τόπο. Γυρίζουμε για τους ανθρώπους μας, για μια κουβέντα κάτω από τον ίσκιο, για ένα πιάτο στο κοινό τραπέζι και για εκείνο το ζεστό: «Μην ανησυχείτε, είναι μαζί μας».

Αιώνια η μνήμη του Γιάννη Μαλαβάζου, του Νίκου Αντωνίου και του Παναγιώτη Προφύρη. Η λεβεντιά, η φιλία και η αγάπη τους για την Καρίτσα θα μένουν ζωντανές μέσα από τις αναμνήσεις των δικών τους ανθρώπων.

Όπως λέει και η Γεωργία: «Είναι πολύ όμορφο συναίσθημα να προσφέρεις. Σας ευχαριστώ που αφιερώσατε λίγο από τον χρόνο σας για να θυμηθούμε αυτούς τους ανθρώπους».

Φωτογραφία: Γεωργία Βλάχου, το γένος Αντωνίου
Αϊ-Γιάννης Καρίτσας, 29 Αυγούστου 2008

Θεοδώρα Μαλαβάζου (1938-2026)

Με βαθιά θλίψη αναγγέλλουμε πως η Θεοδώρα Μαλαβάζου, το γένος Σαρρή, έφυγε από τη ζωή στην Αδελαΐδα της Νότιας Αυστραλίας, στις 10 Αυγούστου 2026, σε ηλικία 87 ετών. Ήταν η αγαπημένη σύζυγος του αείμνηστου Ευάγγελου Μαλαβάζου.

Η Θεοδώρα γεννήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1938 στον Άγιο Δημήτριο Ζάρακος Λακωνίας. Το 1958, σε ηλικία 20 ετών, πήρε τον δρόμο της ξενιτιάς και ήρθε στην Αυστραλία για να παντρευτεί τον Ευάγγελο, ο οποίος είχε φύγει από την Καρίτσα δυο χρόνια νωρίτερα. Μαζί εγκαταστάθηκαν στο Γκούντγουντ της Νότιας Αυστραλίας, όπου έστησαν το σπιτικό τους και μεγάλωσαν την οικογένειά τους.

Υπήρξε αφοσιωμένη σύζυγος, στοργική μητέρα και περήφανη γιαγιά. Ολόκληρη η ζωή της ήταν γεμάτη μόχθο, καλοσύνη και βαθιά αγάπη για την οικογένειά της και την ελληνική παροικία. Για πολλά χρόνια πρόσφερε εθελοντικά στον Παλλακωνικό Σύλλογο, διαθέτοντας απλόχερα τον χρόνο και τις δυνάμεις της για τη στήριξη του Συλλόγου και των δραστηριοτήτων του.

Ξεχωριστή θέση στη ζωή της Θεοδώρας είχε ο Ιερός Ναός Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο Γκούντγουντ. Σε μικρή απόσταση από το σπίτι όπου εκείνη και ο Ευάγγελος έζησαν και μεγάλωσαν την οικογένειά τους, η εκκλησία υπήρξε αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της από την καθιέρωσή της τη δεκαετία του 1970.

Η καλοσύνη, η γενναιοδωρία και η αφοσίωσή της στην οικογένεια και την παροικία θα μείνουν ζωντανές στις καρδιές των παιδιών και των εγγονιών της, των συγγενών, των φίλων και των συμπατριωτών της από τη λακωνική παροικία.

Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί το Σάββατο 15 Αυγούστου, στις 2.00 μ.μ., στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο Γκούντγουντ.

Η ταφή θα ακολουθήσει στο Κοιμητήριο Centennial Park, όπου η Θεοδώρα θα αναπαυθεί δίπλα στον αγαπημένο της σύζυγο, Ευάγγελο. Μετά την ταφή θα προσφερθεί καφές παρηγοριάς εις μνήμην της στο Παλλακωνικό Οικογενειακό Κέντρο, στο Aldridge Avenue, Plympton Park.

Εκφράζουμε τα θερμότερα και ειλικρινέστερα συλλυπητήριά μας στην οικογένεια και στους αγαπημένους της αυτές τις δύσκολες ώρες.

Αιωνία της η μνήμη.

Ποίηση: Τα άξια τα Καριτσιωτάκια

 

Στην παιδική μας τη χαρά, στου πεύκου την ποδιά,

μαζεύτηκαν τα χρώματα κι όλα τα μικρά παιδιά.

Απ’ τα ψηλά κατέβηκε, του πεύκου το καμάρι,

και βρήκε χέρια παιδικά τ’ απλό το κουκουνάρι.

Κόκκινο, πράσινο, χρυσό, γαλάζιο σαν τ’ Απρίλη,

κι η κάθε νέα πινελιά χαμόγελο στα χείλη.

Εκεί που χτες το πάταγες και τ’ έπαιρνε τ’ αγέρι,

σήμερα με μια πινελιά έγινε πια αστέρι.

Άλλο σαν ήλιος έλαμψε κι άλλο σαν λουλούδι,

κι όλη η παιδική χαρά γλυκόγινε τραγούδι.

Δεν θέλει η τέχνη θησαυρούς, κορδέλες και μετάξι,

φτάνει παιδάκι να βρεθεί τον κόσμο να τον αλλάξει.

Να τα χαιρόμαστε πολύ, τα άξια Καριτσιωτάκια,

που βάζουν χρώμα στις καρδιές και φως μες στα δρομάκια.

Γιατί όπου γελούν μικρά παιδιά, η κάθε μέρα ανθίζει,

κι ολόκληρο το χωριό μαζί τους πανηγυρίζει!