Ένα «μπλόκο» από τα παλιά στο δρόμο για την Καρίτσα

«Αυτή είναι η ζωή στο χωριό! Στον δρόμο για την όμορφη Καρίτσα έπεσα πάνω σ’ ένα απρόσμενο μπλόκο, μα άξιζε και με το παραπάνω!»

Ένα αλλιώτικο «μποτιλιάρισμα» περίμενε τον Βαγγέλη Κατσάμπη στον δρόμο για την Καρίτσα. Ούτε αυτοκίνητα, ούτε κορναρίσματα, ούτε βιαστικοί οδηγοί. Μονάχα ένα μεγάλο κοπάδι από γίδια που είχε απλωθεί σ’ όλο τον δρόμο και, μαζί του, ένας καλός φίλος και συγχωριανός, ο Λεωνίδας Μαλαβάζος.

Για τον Βαγγέλη, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αυστραλία και αυτές τις μέρες βρίσκεται για σύντομες διακοπές στα πατρογονικά χώματα, τούτη η μικρή καθυστέρηση δεν ήταν ταλαιπωρία. Ήταν μια από εκείνες τις ανέλπιστες στιγμές που κάνουν την επιστροφή στο χωριό ακόμη πιο ξεχωριστή.

Ένα κοπάδι έκλεισε τον δρόμο και άνοιξε την καρδιά

Καθώς ο Βαγγέλης έκανε ακόμη μία από τις τακτικές του διαδρομές προς το πιο όμορφο χωριό, όπως ο ίδιος αποκαλεί με καμάρι την Καρίτσα, αντίκρισε απέναντι από τον «Βράχο του Ρουμάνου» ένα θέαμα που δεν είχε ξαναζήσει.

Ο δρόμος είχε γεμίσει γίδια. Άσπρα, μαύρα, καφετιά και παρδαλά προχωρούσαν όλα μαζί και είχαν πιάσει τον τόπο από άκρη σ’ άκρη. Μπροστά και ανάμεσά τους βρισκόταν ο Λεωνίδας Μαλαβάζος, με την μαγκούρα στο χέρι, οδηγώντας το μεγάλο κοπάδι του.

Ο Λεωνίδας, γέννημα και θρέμμα της Καρίτσας και του Γερακιού, έχει πλέον ριζώσει μόνιμα στο χωριό μαζί με τη νέα του οικογένεια. Καθώς το φθινόπωρο αρχίζει σιγά σιγά να κάνει την εμφάνισή του, κατέβαζε εκείνη την ώρα τα γίδια του προς τα χαμηλότερα βοσκοτόπια.

Μόλις αναγνωρίστηκαν οι δυο φίλοι, η αναπάντεχη συνάντηση έγινε αμέσως χαρά. Το αυτοκίνητο σταμάτησε, οι βιασύνες ξεχάστηκαν και η φωτογραφική μηχανή πήρε φωτιά.

«Ήταν ο καλός μου φίλος, ο Λεωνίδας Μαλαβάζος, με το μεγάλο του κοπάδι. Το χάρηκα όσο δεν λέγεται!» λέει ενθουσιασμένος ο Βαγγέλης.

Και πράγματι, οι φωτογραφίες τα λένε όλα. Ο Λεωνίδας στέκεται χαμογελαστός μπροστά στο κοπάδι του, ενώ ένα μικρό κατσικάκι δεν ξεκολλά από τα πόδια του. Στην άλλη φωτογραφία, οι δύο φίλοι ποζάρουν με πλατιά χαμόγελα, έχοντας πίσω τους εκατοντάδες γίδια να γεμίζουν τον δρόμο.

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να καταλάβει κανείς πόσο χάρηκε ο Βαγγέλης αυτή τη συνάντηση. Για έναν Αυστραλοκαριτσιώτη που επιστρέφει έστω και για λίγες ημέρες στη γη των προγόνων του, τέτοιες εικόνες δεν είναι ένα απλό περιστατικό στον δρόμο. Είναι η αληθινή ζωή του τόπου. Είναι ο μόχθος του κτηνοτρόφου, το αντάμωμα δυο χωριανών και η συνέχεια μιας παράδοσης που κρατά ζωντανό το χωριό μας.

Μερικές φορές τα πιο όμορφα πράγματα συμβαίνουν εκεί που δεν τα περιμένεις. Σε μια στροφή του δρόμου, απέναντι από έναν γνώριμο βράχο, μέσα στα βελάσματα και στα κουδούνια ενός κοπαδιού.

Το «μπλόκο» αυτό μπορεί να σταμάτησε για λίγο τον Βαγγέλη, μα του χάρισε μια εμπειρία που θα πάρει μαζί του πίσω στην Αυστραλία. Γιατί αυτή είναι η Καρίτσα μας: ο τόπος όπου ένας κλειστός δρόμος μπορεί ξαφνικά να ανοίξει διάπλατα την καρδιά.

«Αυτή είναι η ζωή στο χωριό!»

Ένα νέο εκκλησάκι ως τάμα και μια αρχαία ελιά ως σύμβολο αναγέννησης στην Καρίτσα

«Ένα τάμα για έναν πατέρα, ένα νέο εκκλησάκι ανάμεσα στις ελιές και μια αρχαία ελιά που ξαναβλασταίνει από τις ρίζες της συνθέτουν μια συγκινητική ιστορία πίστης, μνήμης και αναγέννησης.»

Η οικογένεια της Αλεξάνδρας Κατσάμπη έχτισε ένα όμορφο πετρόχτιστο εκκλησάκι στο χωράφι της, στη θέση «Ακόνια», λίγο έξω από την Καρίτσα. Ανήμερα του Αγίου Αλεξάνδρου, την Κυριακή 30 Αυγούστου, τελέστηκε εκεί ο πρώτος Εσπερινός, μέσα σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης, πίστης και χαράς.

Περίπου πέντε χιλιόμετρα πριν φτάσουμε στην Καρίτσα, στα δεξιά της δημοσιάς και στην άλλη πλευρά του Λυκορέματος, ένα καινούργιο εκκλησάκι ξεπροβάλλει ανάμεσα στις ελιές. Το χωράφι της Αλεξάνδρας, όπου χτίστηκε, είναι γνωστό στους ντόπιους ως «Ακόνια».

Κοντά εκεί, το Λυκόρεμα κατεβαίνει στριφογυριστά προς τον κάμπο, ενώ από ψηλά αγναντεύει την περιοχή το αρχαίο κάστρο. Είναι ο ίδιος τόπος που λαβώθηκε βαριά από τις μεγάλες φωτιές του Αυγούστου του 2020.

Οι φλόγες είχαν τότε κάψει δέντρα και χωράφια, μαζί και την αρχαία ιερή ελιά της Καρίτσας, η οποία, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, στεκόταν εκεί για περισσότερα από 3.300 χρόνια. Η φωτιά μπορεί να έκαψε τον κορμό της, όμως δεν κατάφερε να σβήσει τη ζωή που έκρυβε στις βαθιές ρίζες της. Σήμερα, τρυφεροί νέοι βλαστοί ξεπηδούν ξανά από εκεί όπου όλα έμοιαζαν να έχουν τελειώσει.

Η αρχαία ελιά, ένα ζωντανό απομεινάρι τόσων αιώνων, μοιάζει να αφηγείται τη δική της ιστορία αντοχής και αναγέννησης. Και το νέο εκκλησάκι, μόλις ένα χιλιόμετρο μακριά, στέκει μέσα στο ίδιο τοπίο σαν ένα ακόμη σημάδι ελπίδας: εκεί όπου πέρασε η φωτιά, η ζωή, η πίστη και η προσευχή βρίσκουν ξανά τη θέση τους.

Μέσα σε αυτή τη γη, που γνώρισε τη δύναμη της φωτιάς αλλά ξαναβρίσκει σιγά σιγά τη ζωή της, η Αλεξάνδρα Κατσάμπη και η οικογένειά της δημιούργησαν έναν μικρό τόπο προσευχής, εκπληρώνοντας ένα προσωπικό τάμα.

Πίσω από την ανέγερση του ναού βρίσκεται ένα βαθύ και προσωπικό βίωμα της οικογένειας. Όπως μας εξήγησε η ίδια η Αλεξάνδρα:

«Η ανέγερση αυτού του μικρού ναού συνδέεται με ένα ιδιαίτερα βαθύ και προσωπικό βίωμα της οικογένειάς μου. Αποτελεί την εκπλήρωση ενός τάματος που έκανα μετά το ατύχημα που είχε ο αείμνηστος πατέρας μου, Αναστάσιος Κατσάμπης. Για μένα, το εκκλησάκι αυτό είναι ένας τρόπος να τιμώ τη μνήμη του, αλλά και να κρατώ ζωντανά την πίστη, την αγάπη και την ευγνωμοσύνη που αισθάνομαι για εκείνον».

Πετρόχτιστο, περιποιημένο και αρμονικά δεμένο με το γύρω τοπίο, το εκκλησάκι έχει κεραμοσκεπή, καμπαναριό με σταυρό και τοξωτή είσοδο. Η ανοιχτόχρωμη πέτρα του στέκει ανάμεσα στα λιόδεντρα, σαν να βρισκόταν εκεί από παλιά.

Στο εσωτερικό κυριαρχεί η ίδια απλή και ζεστή αισθητική. Οι πέτρινοι τοίχοι, η ξύλινη στέγη, το ξυλόγλυπτο εικονοστάσι, τα καντήλια, οι εικόνες και το όμορφο δάπεδο δημιουργούν έναν ήσυχο χώρο προσευχής. Μακριά από τον θόρυβο, ακούγονται μονάχα το θρόισμα των λιόδεντρων, τα τζιτζίκια και, τώρα πια, το χτύπημα της μικρής καμπάνας.

Ο πρώτος Εσπερινός

Ανήμερα του Αγίου Αλεξάνδρου τελέστηκε ο πρώτος Εσπερινός. Την ακολουθία τέλεσαν ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ Τσάλτας, από την Ιερά Μητρόπολη Μονεμβασίας και Σπάρτης, και ο π. Χρήστος Καρυδόγιαννης, εφημέριος της Καρίτσας.

Πλήθος χωριανών και κοντοχωριανών βρέθηκε στο εκκλησάκι για να προσευχηθεί και να μοιραστεί τη χαρά της οικογένειας. Οι πιστοί γέμισαν τον μικρό ναό και τον γύρω χώρο, κάθισαν κάτω από τις ελιές και παρακολούθησαν με κατάνυξη την ακολουθία.

Για την Αλεξάνδρα, η ημέρα είχε διπλή σημασία, καθώς συνέπεσε με την ονομαστική της εορτή και την πρώτη ακολουθία στον ναό που δημιούργησε η οικογένειά της.

«Η ημέρα αυτή ήταν για μένα μια διπλή γιορτή και μια ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή. Εκτός από τη γιορτή του Αγίου μου, είχαμε και τη μεγάλη ευλογία να τελέσουμε την πρώτη ακολουθία στο μικρό μας εκκλησάκι».

Το εκκλησάκι θα πανηγυρίζει τρεις μεγάλες γιορτές της Ορθοδοξίας, όπως μας είπε:

«Το εκκλησάκι μας θα γιορτάζει τη Ζωοδόχο Πηγή, τον Άγιο Λεωνίδα και τον Άγιο Αλέξανδρο».

Η συγκίνηση ήταν φανερή τόσο στα πρόσωπα της οικογένειας όσο και στους ανθρώπους που βρέθηκαν κοντά της.

«Η οικογένειά μου, αλλά και ο κόσμος που μας τίμησε με την παρουσία του, ήταν πολύ ενθουσιασμένοι και συγκινημένοι. Ήταν μια ημέρα γεμάτη πίστη, χαρά, ευγνωμοσύνη και όμορφα συναισθήματα, που θα μείνει βαθιά χαραγμένη στην καρδιά μου».

Το καινούργιο εκκλησάκι δεν είναι μονάχα ένα όμορφο κτίσμα. Είναι ένας μικρός τόπος πίστης και γαλήνης, γεννημένος από ένα τάμα, από την αγάπη μιας κόρης για τον πατέρα της και από την ευγνωμοσύνη μιας ολόκληρης οικογένειας.

Και ίσως η παρουσία του σε αυτό το συγκεκριμένο τοπίο να αποκτά έναν ακόμη βαθύτερο συμβολισμό. Εκεί όπου πριν από λίγα χρόνια πέρασε η φωτιά, σήμερα ακούγεται ξανά η καμπάνα. Και λίγο πιο πέρα, η αρχαία ελιά, που άντεξε τη φωτιά και ξαναβλασταίνει από τις ρίζες της, θυμίζει πως ακόμη και μετά την καταστροφή η ζωή μπορεί να επιστρέψει.

Ένας νέος χώρος προσευχής και ελπίδας στέκει πλέον ανάμεσα στις ελιές της Καρίτσας, δεμένος με τη μνήμη, την πίστη και την προσδοκία για όσα έρχονται.

Η Αλεξάνδρα, ευχαριστώντας όλους όσοι βρέθηκαν κοντά στην οικογένειά της, έκλεισε με μια ευχή:

«Εύχομαι ο Άγιος Αλέξανδρος να μας έχει όλους καλά και να μας χαρίζει υγεία, δύναμη και ευλογία. Χρόνια πολλά σε όλους, με υγεία και φως στις ζωές μας».

Το νέο εκκλησάκι είναι ένα όμορφο στολίδι για το χωριό και την ευρύτερη περιοχή. Καλορίζικο, πάντα ανοιχτό στις προσευχές των ανθρώπων και πάντα φωτισμένο.

Σημείωση: Το εκκλησάκι βρίσκεται στη θέση «Ακόνια», περίπου πέντε χιλιόμετρα έξω από την Καρίτσα. Καθώς κατευθυνόμαστε προς το χωριό, το συναντάμε στα δεξιά της δημοσιάς, στην άλλη πλευρά του Λυκορέματος και ανάμεσα στις ελιές. Απέχει περίπου ένα χιλιόμετρο από την καμένη αρχαία ελιά της Καρίτσας.

Ένα αξέχαστο αντάμωμα στον Αγιάννη: Ο μπάρμπα Γιάννης, ο μπάρμπα Νίκος και ο μπάρμπα Παναγιώτης

«Συναντήθηκαν πολλές φορές εκείνο το καλοκαίρι και δεν χόρταιναν να τα λένε. Στον τόπο τους ξαναζούσανε τα παλιά και ξανανιώνανε».

Με αφορμή τη χθεσινή μεγάλη γιορτή «Τ’ Αγιαννιού», η Γεωργία Βλάχου, το γένος Αντωνίου, που από το 1963 ζει μόνιμα στην Αδελαΐδα της Νότιας Αυστραλίας, άνοιξε το παλιό της άλμπουμ και μοιράστηκε μαζί μας μια φωτογραφία γεμάτη λεβεντιά, φιλία και αγάπη για την Καρίτσα.

Την φωτογραφία την τράβηξε η ίδια στις 29 Αυγούστου 2008, ανήμερα «Τ’ Αγιαννιού». Μπροστά στο αγαπημένο ξωκλήσι που αγναντεύει το χωριό στέκονται τρεις παλιοί Καριτσιώτες, τρεις φίλοι που η ζωή τούς είχε σκορπίσει σε διαφορετικές πολιτείες, μα εκείνο το καλοκαίρι οι δρόμοι τους έσμιξαν ξανά στο χωριό.

Ο Γιάννης Μαλαβάζος (1920–2016), κάτοικος Σπάρτης, ο Νίκος Αντωνίου (1919–2018), πατέρας της Γεωργίας και κάτοικος Αδελαΐδας, και ο Παναγιώτης Προφύρης (1929–2021), κάτοικος Αθήνας, ανταμώθηκαν στον Αϊ-Γιάννη, στο ξωκλήσι που γιορτάζει κάθε χρόνο στις 29 Αυγούστου.

Τρεις άντρες που ζούσαν μακριά ο ένας από τον άλλον, αλλά είχαν μέσα τους τις ίδιες ρίζες, τα ίδια μονοπάτια και τις ίδιες αναμνήσεις. Εκείνη την ημέρα ανέβηκαν στον Αϊ-Γιάννη για να ανάψουν το κερί τους, να προσκυνήσουν και να βρεθούν μαζί με τους χωριανούς. Το βράδυ, όπως προστάζει το έθιμο, στο «Αλώνι», όπως ήξεραν την πλατεία στα χρόνια τους, θα γινόταν το μεγάλο πανηγύρι της χρονιάς.

«Για τους τρεις τους, αλλά και για μένα που τους καμάρωνα, εκείνο το καλοκαίρι ήταν από τα πιο όμορφα της ζωής μας», θυμάται η Γεωργία.

Οι συναντήσεις τους δεν περιορίστηκαν μόνο στη μέρα της γιορτής. Τους δυο μήνες που η Γεωργία και η οικογένειά της έμειναν στην Καρίτσα, οι τρεις φίλοι αντάμωναν συχνά. Κάθονταν με τις ώρες, κουβέντιαζαν, θυμούνταν τα παλιά και δεν έλεγαν να σηκωθούν.

Ο μπάρμπα Νίκος σε μια από τις συνηθισμένες του

 βόλτες γύρω στο χωριό.

«Δεν χόρταιναν να τα λένε», λέει η Γεωργία. «Ο πατέρας μου μάλιστα είχε θαρρέψει τόσο πολύ στο περπάτημα, που πήγαινε όπου ήθελε. Μας τηλεφωνούσανε οι χωριανοί και μας έλεγαν: «Εδώ είναι ο πατέρας σου, μην ανησυχείτε. Θα τον κρατήσουμε να φάμε μαζί και θα σας τον φέρουμε εμείς”».

Λίγα λόγια, μα πόση ανθρωπιά κρύβουν μέσα τους. Τότε, στο χωριό, ο ηλικιωμένος δεν έμενε εύκολα μόνος. Μια πόρτα άνοιγε, ένα πιάτο έμπαινε παραπάνω στο τραπέζι και πάντα βρισκόταν κάποιος να τον συνοδέψει πίσω στο σπίτι.

Και ύστερα είναι η ίδια η φωτογραφία. Οι τρεις άντρες στέκονται όρθιοι και περήφανοι, με τις βουνοπλαγιές της Τσούκας και του Ελατιά πίσω τους. Ο χρόνος είχε περάσει, όμως η κορμοστασιά και η λεβεντιά τους παρέμεναν ακέραιες.

«Κοιτάτε, ρε παιδιά, την κορμοστασιά και των τριών», λέει με καμάρι η Γεωργία. «Ο μπάρμπα Γιάννης ήταν 88 χρονών, ο πατέρας μου 89 και μισό και ο μπάρμπα Παναγιώτης ο Προφύρης 79. Τα χρόνια τους να πάρουμε και τη λεβεντιά τους».

Ο μπάρμπα Γιάννης, ο μπάρμπα Νίκος και ο μπάρμπα Παναγιώτης έχουν πια φύγει από κοντά μας. Έμεινε όμως αυτή η φωτογραφία να μας θυμίζει τη φιλία τους, το όμορφο εκείνο καλοκαίρι και τα ανταμώματα που μονάχα το χωριό ξέρει να χαρίζει.

Γιατί στην Καρίτσα δεν γυρίζουμε μόνο για τον τόπο. Γυρίζουμε για τους ανθρώπους μας, για μια κουβέντα κάτω από τον ίσκιο, για ένα πιάτο στο κοινό τραπέζι και για εκείνο το ζεστό: «Μην ανησυχείτε, είναι μαζί μας».

Αιώνια η μνήμη του Γιάννη Μαλαβάζου, του Νίκου Αντωνίου και του Παναγιώτη Προφύρη. Η λεβεντιά, η φιλία και η αγάπη τους για την Καρίτσα θα μένουν ζωντανές μέσα από τις αναμνήσεις των δικών τους ανθρώπων.

Όπως λέει και η Γεωργία: «Είναι πολύ όμορφο συναίσθημα να προσφέρεις. Σας ευχαριστώ που αφιερώσατε λίγο από τον χρόνο σας για να θυμηθούμε αυτούς τους ανθρώπους».

Φωτογραφία: Γεωργία Βλάχου, το γένος Αντωνίου
Αϊ-Γιάννης Καρίτσας, 29 Αυγούστου 2008

Θεοδώρα Μαλαβάζου (1938-2026)

Με βαθιά θλίψη αναγγέλλουμε πως η Θεοδώρα Μαλαβάζου, το γένος Σαρρή, έφυγε από τη ζωή στην Αδελαΐδα της Νότιας Αυστραλίας, στις 10 Αυγούστου 2026, σε ηλικία 87 ετών. Ήταν η αγαπημένη σύζυγος του αείμνηστου Ευάγγελου Μαλαβάζου.

Η Θεοδώρα γεννήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1938 στον Άγιο Δημήτριο Ζάρακος Λακωνίας. Το 1958, σε ηλικία 20 ετών, πήρε τον δρόμο της ξενιτιάς και ήρθε στην Αυστραλία για να παντρευτεί τον Ευάγγελο, ο οποίος είχε φύγει από την Καρίτσα δυο χρόνια νωρίτερα. Μαζί εγκαταστάθηκαν στο Γκούντγουντ της Νότιας Αυστραλίας, όπου έστησαν το σπιτικό τους και μεγάλωσαν την οικογένειά τους.

Υπήρξε αφοσιωμένη σύζυγος, στοργική μητέρα και περήφανη γιαγιά. Ολόκληρη η ζωή της ήταν γεμάτη μόχθο, καλοσύνη και βαθιά αγάπη για την οικογένειά της και την ελληνική παροικία. Για πολλά χρόνια πρόσφερε εθελοντικά στον Παλλακωνικό Σύλλογο, διαθέτοντας απλόχερα τον χρόνο και τις δυνάμεις της για τη στήριξη του Συλλόγου και των δραστηριοτήτων του.

Ξεχωριστή θέση στη ζωή της Θεοδώρας είχε ο Ιερός Ναός Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο Γκούντγουντ. Σε μικρή απόσταση από το σπίτι όπου εκείνη και ο Ευάγγελος έζησαν και μεγάλωσαν την οικογένειά τους, η εκκλησία υπήρξε αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της από την καθιέρωσή της τη δεκαετία του 1970.

Η καλοσύνη, η γενναιοδωρία και η αφοσίωσή της στην οικογένεια και την παροικία θα μείνουν ζωντανές στις καρδιές των παιδιών και των εγγονιών της, των συγγενών, των φίλων και των συμπατριωτών της από τη λακωνική παροικία.

Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί το Σάββατο 15 Αυγούστου, στις 2.00 μ.μ., στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο Γκούντγουντ.

Η ταφή θα ακολουθήσει στο Κοιμητήριο Centennial Park, όπου η Θεοδώρα θα αναπαυθεί δίπλα στον αγαπημένο της σύζυγο, Ευάγγελο. Μετά την ταφή θα προσφερθεί καφές παρηγοριάς εις μνήμην της στο Παλλακωνικό Οικογενειακό Κέντρο, στο Aldridge Avenue, Plympton Park.

Εκφράζουμε τα θερμότερα και ειλικρινέστερα συλλυπητήριά μας στην οικογένεια και στους αγαπημένους της αυτές τις δύσκολες ώρες.

Αιωνία της η μνήμη.

Ποίηση: Τα άξια τα Καριτσιωτάκια

 

Στην παιδική μας τη χαρά, στου πεύκου την ποδιά,

μαζεύτηκαν τα χρώματα κι όλα τα μικρά παιδιά.

Απ’ τα ψηλά κατέβηκε, του πεύκου το καμάρι,

και βρήκε χέρια παιδικά τ’ απλό το κουκουνάρι.

Κόκκινο, πράσινο, χρυσό, γαλάζιο σαν τ’ Απρίλη,

κι η κάθε νέα πινελιά χαμόγελο στα χείλη.

Εκεί που χτες το πάταγες και τ’ έπαιρνε τ’ αγέρι,

σήμερα με μια πινελιά έγινε πια αστέρι.

Άλλο σαν ήλιος έλαμψε κι άλλο σαν λουλούδι,

κι όλη η παιδική χαρά γλυκόγινε τραγούδι.

Δεν θέλει η τέχνη θησαυρούς, κορδέλες και μετάξι,

φτάνει παιδάκι να βρεθεί τον κόσμο να τον αλλάξει.

Να τα χαιρόμαστε πολύ, τα άξια Καριτσιωτάκια,

που βάζουν χρώμα στις καρδιές και φως μες στα δρομάκια.

Γιατί όπου γελούν μικρά παιδιά, η κάθε μέρα ανθίζει,

κι ολόκληρο το χωριό μαζί τους πανηγυρίζει!