Ο καιρός στο χωριό μας

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Αντώνης Κατσάμπης (1931-2026)

Με βαθιά θλίψη πληροφορηθήκαμε τον θάνατο του αγαπημένου μας συγχωριανού Αντώνη Κωνσταντίνου Κατσάμπη, γνωστού σε όλους μας ως ο αγροφύλακας της Καρίτσας, που έφυγε από τη ζωή χθες, Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026, σε ηλικία 95 ετών.

Ο μπάρμπα Αντώνης γεννήθηκε  στις 12 Νοεμβρίου 1931 στην Καρίτσα, όπου έζησε ολόκληρη τη ζωή του, βαθιά δεμένος με τον τόπο και τους ανθρώπους του.

Στα νεανικά του χρόνια υπηρέτησε στον Πόλεμο της Κορέας, όπου τιμήθηκε με παράσημα και διακρίσεις. Από το 1961 μέχρι το 1996 υπηρέτησε ως αγροφύλακας της Καρίτσας, ξεχωρίζοντας για την τιμιότητα, την αμεροληψία και το αίσθημα δικαιοσύνης του. Πάντα προσπαθούσε να λύνει τις διαφορές ανάμεσα στους συγχωριανούς, να καταλαγιάζουν τα πνεύματα και να μη μένουν πίσω έχθρες και πικρίες.

Υπήρξε επίσης ένας από τους πολυτιμότερους συνεργάτες των «Καριτσιώτικων Νέων» και των «Οικογενειακών Δέντρων Νότιου Πάρνωνα», προσφέροντας απλόχερα τις γνώσεις του για τα παλιά σόγια, την ιστορία, τα τοπωνύμια, τα έθιμα και τις αναμνήσεις του χωριού μας.

Η πολύτιμη προσφορά του στη διατήρηση της ιστορίας και της μνήμης της Καρίτσας θα μείνει αξέχαστη.

Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί σήμερα, Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026, στον Ιερό Ναό της Ευαγγελίστριας, στην αγαπημένη του Καρίτσα.

Στην πολυαγαπημένη του σύζυγο Κατίνα, στα παιδιά, στα εγγόνια, στα δισέγγονα και σε όλους τους συγγενείς του εκφράζουμε από καρδιάς τα πιο θερμά και ειλικρινή μας συλλυπητήρια.

Καλό σου ταξίδι, μπάρμπα Αντώνη. Ένας πολύτιμος τόμος της ιστορίας της Καρίτσας έκλεισε, μα όσα μας πρόσφερες θα μείνουν για πάντα κοντά μας.

Αιωνία σου η μνήμη.

Αντώνης Κατσάμπης, ο «Αγροφύλακας»: Έκλεισε ένας πολύτιμος τόμος της ιστορίας της Καρίτσας

 Αφιέρωμα του Δημήτρη Κατσάμπη

16 Νοεμβρίου 2026 | Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 95 ετών

«Ο μπάρμπα Αντώνης ήξερε τα σόγια, τα χωράφια, τα τοπωνύμια και τις παλιές ιστορίες της Καρίτσας όσο λίγοι. Μα το πιο σπουδαίο ήταν πως όσα ήξερε δεν τα κράτησε για τον εαυτό του. Τα μοιράστηκε απλόχερα μαζί μας, για να μη χαθούν με το πέρασμα του χρόνου. Και γι’ αυτό θα του είμαστε παντοτινά ευγνώμονες.»

Με βαθιά θλίψη αποχαιρετώ σήμερα έναν αγαπημένο συγχωριανό, έναν πολύτιμο συνεργάτη και, πάνω απ’ όλα, έναν καλό προσωπικό μου φίλο, τον Αντώνη Κωνσταντίνου Κατσάμπη, τον γνωστό σε όλους μας «Αγροφύλακα», που έφυγε από τη ζωή στο αγαπημένο του χωριό, σε ηλικία 95 ετών.

Ο Αντώνης ανήκε σε εκείνη την παλιά γενιά των Καριτσιωτών που γνώρισαν τη φτώχεια, τον μόχθο και τις στερήσεις, μα και τις χαρές της ζωής στο χωριό. Μια γενιά που έμαθε να δουλεύει σκληρά, να σέβεται τον συνάνθρωπο και να κρατά τον λόγο της.

Στα νεανικά του χρόνια υπηρέτησε στον Πόλεμο της Κορέας, όπου τιμήθηκε με παράσημα και διακρίσεις. Αργότερα, επιστρέφοντας στην καθημερινότητα του χωριού, ανέλαβε καθήκοντα αγροφύλακα, μια ιδιότητα με την οποία τον γνωρίσαμε και τον θυμόμαστε όλοι.

Και σ’ αυτό το λειτούργημα άφησε τη δική του σφραγίδα.

Ο Αντώνης ξεχώριζε για την τιμιότητά του, την αμεροληψία και το αίσθημα δικαιοσύνης που τον χαρακτήριζε. Όταν προέκυπταν διαφορές ανάμεσα σε συγχωριανούς για χωράφια, σύνορα, ζωντανά ή άλλες καθημερινές παρεξηγήσεις, άκουγε και τις δυο πλευρές και προσπαθούσε να βρει μια δίκαιη λύση.

Πάνω απ’ όλα, όμως, ήθελε να μη χαλάσουν οι ανθρώπινες σχέσεις. Να καταλαγιάσουν τα πνεύματα, να παραμεριστούν οι πικρίες και να τα ξαναβρούν οι συγχωριανοί. Γιατί ήξερε καλά πως σ’ ένα μικρό χωριό οι άνθρωποι πρέπει να μπορούν να κοιτάζονται στα μάτια και την επόμενη μέρα.

Για τον Αντώνη, η δικαιοσύνη δεν ήταν μονάχα να βρει ποιος είχε δίκιο, αλλά και να βοηθήσει τους ανθρώπους να ξαναβρούν την ησυχία τους.

Πέρα όμως από τον αγροφύλακα, υπήρχε ο οικογενειάρχης, ο φίλος, ο άνθρωπος του χωριού.

Στις 23 Ιουλίου 1959 κλέφτηκε με την αγαπημένη του Κατίνα και παντρεύτηκαν στον Αϊ-Γιάννη τον Αλεποχωρίτη. Μαζί έφτιαξαν το σπιτικό τους και μεγάλωσαν τα παιδιά τους.

Και να σκεφτεί κανείς πως ο ίδιος, που κλέφτηκε για να παντρευτεί, αργότερα έγινε και προξενητής!

Όπως μας είχε διηγηθεί με τον δικό του αυθεντικό καριτσιώτικο τρόπο, είχε καταφέρει να φτιάξει οχτώ προξενιά. Μας άφησε μάλιστα μια θαυμάσια περιγραφή για το πώς γίνονταν παλιά τα συνοικέσια, τα αρραβωνιάσματα και οι γάμοι στην Καρίτσα. Με τις προίκες, τα χωράφια, τα γιδοπρόβατα, τα συμπεθέρια και τις διαπραγματεύσεις που κάποτε μπορούσαν να χαλάσουν ακόμη και για μια προβατίνα!

Τέτοιες αφηγήσεις δεν βρίσκονται εύκολα στα βιβλία. Τις κουβαλούσαν στη μνήμη τους άνθρωποι σαν τον Αντώνη.

Κι εδώ θέλω να σταθώ ιδιαίτερα στην προσωπική μας συνεργασία, που κράτησε τόσα χρόνια και για την οποία θα του είμαι αιώνια ευγνώμων.

Από τα πρώτα χρόνια της προσπάθειάς μας να καταγράψουμε τα οικογενειακά δέντρα της Καρίτσας, μέσα από τη σελίδα «Οικογενειακά Δέντρα Νότιου Πάρνωνα» (Family Trees of Southern Parnon), ο Αντώνης στάθηκε ένας από τους πιο πρόθυμους και πολύτιμους συνεργάτες μας.

Ήταν από τους λίγους ανθρώπους που γνώριζαν τόσο καλά τα παλιά σόγια, τις συγγένειες, τα παρατσούκλια, τους γάμους και τις οικογενειακές ιστορίες. Όταν προσπαθούσαμε να ξεδιαλύνουμε ποιος ήταν ποιανού παιδί, ποιος παντρεύτηκε ποια, πώς συνδέονταν δυο οικογένειες ή από πού κρατούσε ένα παρατσούκλι, ο Αντώνης ήταν από τους πρώτους ανθρώπους στους οποίους απευθυνόμασταν.

Και πάντα πρόθυμος να βοηθήσει!

Το ίδιο πολύτιμη υπήρξε η συμβολή του στα «Καριτσιώτικα Νέα», την ηλεκτρονική μας εφημερίδα, που τόσα χρόνια προσπαθεί να κρατά ζωντανή την ιστορία, τις παραδόσεις και τις αναμνήσεις του χωριού μας για τους Καριτσιώτες όπου γης.

Οι γνώσεις του δεν περιορίζονταν στα οικογενειακά δέντρα. Ήξερε την ιστορία του τόπου, τα παλιά γεγονότα και τους ανθρώπους που πρωταγωνίστησαν σ’ αυτά. Ήξερε τη γεωγραφία του χωριού, τις τοποθεσίες, τα μονοπάτια, τα ρέματα, τις βρύσες και τα χωράφια με τα ονόματά τους. Θυμόταν έθιμα, δοξασίες, ιστορίες και καριτσιώτικα ανέκδοτα που είχαν περάσει από στόμα σε στόμα.

Πόσες φορές μια μικρή πληροφορία του Αντώνη μάς βοήθησε να συμπληρώσουμε ένα κενό, να ξεδιαλύνουμε μια απορία ή να σώσουμε μια ιστορία που κινδύνευε να χαθεί!

Και δεν ήταν μόνο οι προφορικές μαρτυρίες.

Το 2004 εντόπισε παλιά εκκλησιαστικά βιβλία της Ευαγγελίστριας, με καταχωρήσεις γεννήσεων, βαπτίσεων, γάμων και θανάτων που έφταναν μέχρι το 1860. Τα πολύτιμα αυτά αρχεία αξιοποιήθηκαν από τον Γιάννη Γαβριήλ και τον Στέλιο Χαγιά για τη συλλογή ιστορικών και γενεαλογικών στοιχείων και στη συνέχεια ο Αντώνης τα επέστρεψε στη θέση τους, για να φυλάσσονται στην εκκλησία.

Μαζί με την Κατίνα μάς βοήθησαν επίσης στην καταγραφή των 66 Καριτσιωτών που πολέμησαν στο μέτωπο του 1940.

Και πώς να ξεχάσω το 1992 και τη βιντεοσκόπηση «Το χωριό μου Καρίτσα»!

Εκείνο το δίωρο βίντεο, που παραμένει διαθέσιμο μέχρι σήμερα στο YouTube, είναι μια από τις πιο αγαπημένες μου αναμνήσεις από τη συνεργασία μας. Μαζί με τον Αντώνη κάναμε μια εκτεταμένη περιήγηση στο χωριό και στα γύρω μέρη, παρουσιάζοντας όσα μπορούσαμε για την ιστορία, τη γεωγραφία, τους ανθρώπους, τα σπίτια, τις τοποθεσίες και τις παραδόσεις της πατρογονικής μας γης.

Για τους απόδημους Καριτσιώτες, αλλά και για τα παιδιά και τα εγγόνια μας, εκείνη η βιντεοσκόπηση παραμένει ένα πολύτιμο παράθυρο στην Καρίτσα μιας άλλης εποχής.

Και πόσο σπουδαιότερη γίνεται σήμερα, που ο άνθρωπος που μοιράστηκε μαζί μας τόσες γνώσεις και αναμνήσεις δεν βρίσκεται πια κοντά μας!

Αυτή ήταν η μεγάλη προσφορά του Αντώνη. Δεν έγραψε βιβλία ούτε διεκδίκησε τίτλους ιστορικού ή λαογράφου. Μα είχε μέσα του έναν ολόκληρο θησαυρό από την ιστορία του χωριού μας και μας άφησε απλόχερα να τον μοιραστούμε.

Η ζωή, βέβαια, δεν του χάρισε μόνο χαρές. Του επιφύλαξε και μεγάλες στενοχώριες. Στην Κάτω Λούτσα στέκει το προσκυνητάρι του Προφήτη Ηλία, που έφτιαξε στη μνήμη της πεντάχρονης εγγονής του, της Ηλιάνας, που χάθηκε τόσο άδικα το 1992. Ένα μικρό μνημείο της αγάπης ενός παππού που δεν ξέχασε ποτέ.

Μόλις τον περασμένο Μάιο, μέσα από τις σελίδες των «Καριτσιώτικων Νέων», φιλοξενήσαμε ένα συγκινητικό αφιέρωμα στον Αντώνη και την Κατίνα από την πρόεδρο της Τοπικής Κοινότητας Καρίτσας, Μαρία Μαλαβάζου.

Με εκείνη την ευκαιρία θέλησα κι εγώ να εκφράσω δημόσια την αγάπη και την ευγνωμοσύνη μου στον καλό μου φίλο για την ανεκτίμητη βοήθειά του όλα αυτά τα χρόνια.

Πόσο χαίρομαι σήμερα που προλάβαμε να του πούμε εκείνο το μεγάλο ευχαριστώ όσο ήταν ακόμη κοντά μας!

Σήμερα, δυστυχώς, εκείνο το ευχαριστώ γίνεται αποχαιρετισμός.

Στην αγαπημένη του Κατίνα, στα παιδιά, στα εγγόνια και σε όλους τους δικούς του ανθρώπους στέλνω από καρδιάς τα πιο θερμά και ειλικρινή μου συλλυπητήρια.

Καλό σου ταξίδι, αγαπημένε μου φίλε Αντώνη.

Σε ευχαριστώ για τη φιλία σου, για την εμπιστοσύνη σου, για την υπομονή σου στις ατέλειωτες ερωτήσεις μου και για όλα όσα μοιράστηκες μαζί μου και με τους απανταχού Καριτσιώτες.

Σήμερα κλείνει ένας από τους πιο πολύτιμους τόμους της ιστορίας του χωριού μας. Ένας τόμος γεμάτος ονόματα, πρόσωπα, τόπους, γεγονότα, ιστορίες, χαρές και λύπες μιας ολόκληρης εποχής.

Μα πόσο τυχεροί σταθήκαμε που τόσα χρόνια μας άφησες να ξεφυλλίσουμε τις σελίδες του! Να διαβάσουμε, να ρωτήσουμε, να μάθουμε και, πάνω απ’ όλα, να κρατήσουμε τόσα πολλά από όσα γνώριζες, για να τα παραδώσουμε στις επόμενες γενιές.

Ο τόμος έκλεισε, αγαπημένε μου Αντώνη, μα όσα μας εμπιστεύτηκες θα μείνουν γραμμένα στην ιστορία της Καρίτσας.

Και γι’ αυτό, από τα βάθη της καρδιάς μου, ένα τελευταίο, μεγάλο ευχαριστώ.

Αιωνία σου η μνήμη.

Δημήτρης Κατσάμπης

Αδελαΐδα, 17 Νοεμβρίου 2026

Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026

Από την Αδελαΐδα στον Παναθηναϊκό! Ο 9χρονος Αγγελής Χαγιάς κάνει περήφανη την Καρίτσα, τη Γράμμουσα και το Βλαχιώτι! ☘️⚽

«Μόλις εννιά χρονών και ήδη κάνει μεγάλα όνειρα! Ο μικρός Αγγελής Χαγιάς από την Αδελαΐδα της Αυστραλίας υπέγραψε πενταετή συμφωνία με τον Παναθηναϊκό! Μια σπουδαία επιτυχία που γεμίζει χαρά και περηφάνια την οικογένειά του, αλλά και όλους εμάς που κρατάμε τις ρίζες μας στην Καρίτσα, τη Γράμμουσα και το Βλαχιώτι!»

Ποιος να το φανταζόταν πως ένα εννιάχρονο Ελληνόπουλο, γεννημένο και μεγαλωμένο στην άλλη άκρη του κόσμου, θα έκανε από τόσο μικρό ένα τόσο μεγάλο βήμα στο ποδόσφαιρο!

Ο λόγος για τον Αγγελή Χαγιά, που με το ταλέντο, την επιμονή και τη σκληρή δουλειά του κατάφερε να τραβήξει το ενδιαφέρον ενός από τους μεγαλύτερους ελληνικούς συλλόγους, του Παναθηναϊκού.

Και το μήλο, όπως λέει ο λαός μας, κάτω από τη μηλιά θα πέσει!

Ο πατέρας του, Γρηγόρης Χαγιάς, γεννήθηκε κι αυτός στην Αδελαΐδα και έχει τη δική του ποδοσφαιρική ιστορία, αφού αγωνίστηκε με τη φανέλα της Παναχαϊκής. Τώρα βλέπει τον γιο του να ακολουθεί τα χνάρια του και να ανοίγει τα δικά του φτερά.

Και μπορεί ο μικρός Αγγελής να μεγαλώνει στην Αυστραλία, όμως οι οικογενειακές του ρίζες φτάνουν μέχρι την Καρίτσα, τη Γράμμουσα και το Βλαχιώτι.

Μπράβο σου, παλικάρι μας! Να έχεις υγεία, να κρατάς τα πόδια σου στη γη, να δουλεύεις με όρεξη και να μη σταματήσεις ποτέ να κυνηγάς τα όνειρά σου.

Κι εμείς, από την Αδελαΐδα μέχρι την Καρίτσα, τη Γράμμουσα και το Βλαχιώτι, σου στέλνουμε τις πιο θερμές ευχές μας!

Καλή αρχή, Αγγελή, και πάντα ψηλά το τριφύλλι! ☘️⚽🇬🇷🇦🇺

Στου Παπασέμπρου: Τόπος παλιός, ελιές καινούργιες και σοδειές πλουσιότερες!

«Ποιος να το ’λεγε στους παππούδες μας πως ο τόπος στου Παπασέμπρου, εκεί που κάποτε πάλευαν με την πέτρα και την αναβροχιά για να βγάλουν το ψωμί τους, θα γινόταν μια μέρα τέτοιο περιβόλι! Το καλύβι, ο φούρνος και τ’ αλώνι χάθηκαν, μα ο τόπος όχι μόνο δεν ερήμωσε, παρά πρασίνισε και καρπίζει όσο ποτέ άλλοτε!»

Ποιος να ’βλεπε τον τόπο στου Παπασέμπρου στα παλιά τα χρόνια και να τον αναγνώριζε σήμερα! Εκεί που οι παππούδες και οι προπαππούδες μας ίδρωναν για να βγάλουν μια μπουκιά ψωμί, τώρα οι ελιές είναι καταπράσινες, φορτωμένες καρπό, και ο ελαιώνας του Νίκου Αντωνίου, λίγο έξω από την Καρίτσα, βρίσκεται στα καλύτερά του.

Παμπάλαιος ο τόπος, μα ποτέ του δεν γνώρισε τέτοια προκοπή!

Παλιά, εδώ ήταν το καλύβι, ο φούρνος και τ’ αλώνι. Εδώ έσπερναν, θέριζαν, αλώνιζαν και μάζευαν ό,τι τους χάριζε η γη. Κι αν δεν έβρεχε, τι να σου κάνει κι ο άνθρωπος; Κοίταζε τον ουρανό και περίμενε. Οι παλιές, κακοτράχαλες αγριελιές, μαθημένες στην ξέρα, έδιναν κι αυτές τον καρπό τους, μα με το σταγονόμετρο.

Σήμερα, ούτε καλύβι υπάρχει ούτε φούρνος ούτε αλώνι. Έμειναν μονάχα οι αναμνήσεις, όπως τα ακούγαμε από τους παππούδες μας, κι εκείνη η νοσταλγία για τα περασμένα. Μα ας μην τα καλοτυχίζουμε και τόσο! Οι παλιοί ήξεραν καλά τι θα πει ξεροφαγιά, κούραση και αγωνία για τη σοδειά.

Και να που ο τόπος στου Παπασέμπρου άλλαξε όψη!

Τη θέση των παλιών αγριελιών πήραν καινούργια λιόδεντρα, πιο χαμηλά, πιο φουντωτά, πιο πράσινα και πολύ πιο καρποφόρα. Και το μεγάλο μυστικό; Το νερό! Οι γεωτρήσεις έδωσαν ζωή στα διψασμένα χωράφια. Εκεί που κάποτε περίμεναν πότε θα βρέξει, τώρα οι ρίζες ποτίζονται και τα δέντρα ανταποδίδουν με το παραπάνω.

Άλλαξε και το λιομάζωμα. Τα μηχανάκια βουίζουν, τα λιόπανα απλώνονται, το τρακτέρ και το φορτηγάκι βοηθούν στο κουβάλημα και ο καρπός μαζεύεται. Η δουλειά παραμένει δουλειά, μα δεν είναι πια το βάσανο που τραβούσαν οι παλιοί.

Και φυσικά, μέσα σε τόση δουλειά, χρειάζεται και μια ανάσα!

Να λοιπόν και το ασκέρι του Νίκου, καθισμένο στα καφάσια, με τον καφέ και το κολατσιό του. Λίγη ξεκούραση, δυο κουβέντες, κανένα πείραγμα και πάλι πίσω στις ελιές. Γιατί καλό το καφεδάκι, μα ο καρπός δεν πρόκειται να πέσει μόνος του!

Ολόγυρα, ελιές φορτωμένες, καταπράσινο χορτάρι, πλαγιές με πουρνάρια και χαμηλή βλάστηση. Κι εκεί ψηλά, πάνω στον βραχώδη λόφο, το μεσαιωνικό Κάστρο αγναντεύει τον τόπο, όπως κάνει εδώ και αιώνες.

Πόσες γενιές δεν είδε να μοχθούν στα χωράφια! Πόσα θερίσματα, πόσα αλωνίσματα, πόσα λιομαζώματα! Και τώρα βλέπει τον ίδιο παμπάλαιο τόπο αλλαγμένο, μα πάντα ζωντανό και δουλεμένο από ανθρώπινα χέρια.

Κι αυτή είναι η μεγάλη χαρά της ιστορίας μας.

Μπορεί να χάθηκαν το καλύβι, ο φούρνος και τ’ αλώνι, μα ο κόπος των παλιών δεν πήγε χαμένος. Ο τόπος που τους έθρεψε εξακολουθεί να δίνει καρπό, και μάλιστα περισσότερο από ποτέ.

Κι αν μπορούσαν οι παππούδες μας να ξαναπεράσουν από δω, μπορεί στην αρχή να μην αναγνώριζαν το χωράφι τους. Μα σαν έβλεπαν τα δέντρα φορτωμένα και τα λιόπανα γεμάτα ελιές, θα χαμογελούσαν ευχαριστημένοι.

Γιατί αυτό δεν ήθελαν κι εκείνοι μια ζωή; Να βλέπουν τον τόπο τους να προκόβει και να δίνει καρπό!

Άντε, λοιπόν, καλό λιομάζωμα και καλοφάγωτο το λαδάκι! Κι οι παλιοί, από κει ψηλά, θα ’χουν κάθε λόγο να καμαρώνουν!

Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2026

Ποίηση: Στου Παπασέμπρου τις Ελιές










Στου Παπασέμπρου τις Ελιές


Στου Παπασέμπρου τις ελιές, κάτω απ’ την Τσούκα πέρα,
ο Νίκος και τ’ ασκέρι του δουλεύουν όλη μέρα.

Το Κάστρο το μεσαιωνικό, φρουρός απ’ τα παλιά,
το λιοστάσι αγναντεύει από κει ψηλά.

 

Οι ελιές είναι φορτωμένες, λυγίζουν τα κλωνάρια,
κι ο νους πηγαίνει στο καλό το λάδι στα πιθάρια.

Στρώσανε πράσινα πανιά, σκεπάστηκε το χώμα,
μα οι ελιές είναι πολλές κι έχει δουλειά ακόμα.

 

Τα μηχανάκια βούιξαν, τα κλαριά τινάζουν,
κι ό,τι μαζεύουν στα πανιά, στα τσουβάλια τ’ αδειάζουν.

Στον ουρανό τον γαλανό τα σύννεφα περνούνε,
κι από τα κλαριά οι ελιές στα λιόπανα κυλούνε.

 

Εκεί ήταν του Παπασέμπρου το καλύβι μια φορά,
με φούρνο και με αλώνι, στα χρόνια τα παλιά.

Μα χάθηκαν όλα με τον καιρό, δεν είναι πια εδώ,
χωράφι έγινε ο τόπος τους, μα τα θυμάται το χωριό.

 

Τα χρόνια τα παλιότερα, με χέρια τις μαζεύαν,
κι ως έπεφτε το δειλινό, τσουβάλια κουβαλεύαν.

Μπορεί να ήρθαν μηχανές, μα μένει το μεράκι,
γιατί με κόπο βγαίνει πάντα τ’ ευλογημένο λαδάκι.

 

Κι εμείς που είμαστε μακριά θυμόμαστε τη δουλειά,
τα λιόπανα, τις ελιές, του χωριού την αγκαλιά.

Καλή σοδειά, Νίκο μας, χρυσό να βγει το λάδι,
να το χαρείτε με ψωμί στην τάβλα κάθε βράδυ.

 

Και του χρόνου όλοι γεροί, πάλι ν’ ανταμωθείτε,
να στρώσετε τα λιόπανα, τη σοδειά να χαρείτε!

Γιατί η ελιά είναι η ευλογία μας, η ρίζα κι η καρδιά,

κι όσο θα ζουν οι ελιές, θα ζει του χωριού η παλιά χαρά!