Ένα νέο εκκλησάκι ως τάμα και μια αρχαία ελιά ως σύμβολο αναγέννησης στην Καρίτσα

«Ένα τάμα για έναν πατέρα, ένα νέο εκκλησάκι ανάμεσα στις ελιές και μια αρχαία ελιά που ξαναβλασταίνει από τις ρίζες της συνθέτουν μια συγκινητική ιστορία πίστης, μνήμης και αναγέννησης.»

Η οικογένεια της Αλεξάνδρας Κατσάμπη έχτισε ένα όμορφο πετρόχτιστο εκκλησάκι στο χωράφι της, στη θέση «Ακόνια», λίγο έξω από την Καρίτσα. Ανήμερα του Αγίου Αλεξάνδρου, την Κυριακή 30 Αυγούστου, τελέστηκε εκεί ο πρώτος Εσπερινός, μέσα σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης, πίστης και χαράς.

Περίπου πέντε χιλιόμετρα πριν φτάσουμε στην Καρίτσα, στα δεξιά της δημοσιάς και στην άλλη πλευρά του Λυκορέματος, ένα καινούργιο εκκλησάκι ξεπροβάλλει ανάμεσα στις ελιές. Το χωράφι της Αλεξάνδρας, όπου χτίστηκε, είναι γνωστό στους ντόπιους ως «Ακόνια».

Κοντά εκεί, το Λυκόρεμα κατεβαίνει στριφογυριστά προς τον κάμπο, ενώ από ψηλά αγναντεύει την περιοχή το αρχαίο κάστρο. Είναι ο ίδιος τόπος που λαβώθηκε βαριά από τις μεγάλες φωτιές του Αυγούστου του 2020.

Οι φλόγες είχαν τότε κάψει δέντρα και χωράφια, μαζί και την αρχαία ιερή ελιά της Καρίτσας, η οποία, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, στεκόταν εκεί για περισσότερα από 3.300 χρόνια. Η φωτιά μπορεί να έκαψε τον κορμό της, όμως δεν κατάφερε να σβήσει τη ζωή που έκρυβε στις βαθιές ρίζες της. Σήμερα, τρυφεροί νέοι βλαστοί ξεπηδούν ξανά από εκεί όπου όλα έμοιαζαν να έχουν τελειώσει.

Η αρχαία ελιά, ένα ζωντανό απομεινάρι τόσων αιώνων, μοιάζει να αφηγείται τη δική της ιστορία αντοχής και αναγέννησης. Και το νέο εκκλησάκι, μόλις ένα χιλιόμετρο μακριά, στέκει μέσα στο ίδιο τοπίο σαν ένα ακόμη σημάδι ελπίδας: εκεί όπου πέρασε η φωτιά, η ζωή, η πίστη και η προσευχή βρίσκουν ξανά τη θέση τους.

Μέσα σε αυτή τη γη, που γνώρισε τη δύναμη της φωτιάς αλλά ξαναβρίσκει σιγά σιγά τη ζωή της, η Αλεξάνδρα Κατσάμπη και η οικογένειά της δημιούργησαν έναν μικρό τόπο προσευχής, εκπληρώνοντας ένα προσωπικό τάμα.

Πίσω από την ανέγερση του ναού βρίσκεται ένα βαθύ και προσωπικό βίωμα της οικογένειας. Όπως μας εξήγησε η ίδια η Αλεξάνδρα:

«Η ανέγερση αυτού του μικρού ναού συνδέεται με ένα ιδιαίτερα βαθύ και προσωπικό βίωμα της οικογένειάς μου. Αποτελεί την εκπλήρωση ενός τάματος που έκανα μετά το ατύχημα που είχε ο αείμνηστος πατέρας μου, Αναστάσιος Κατσάμπης. Για μένα, το εκκλησάκι αυτό είναι ένας τρόπος να τιμώ τη μνήμη του, αλλά και να κρατώ ζωντανά την πίστη, την αγάπη και την ευγνωμοσύνη που αισθάνομαι για εκείνον».

Πετρόχτιστο, περιποιημένο και αρμονικά δεμένο με το γύρω τοπίο, το εκκλησάκι έχει κεραμοσκεπή, καμπαναριό με σταυρό και τοξωτή είσοδο. Η ανοιχτόχρωμη πέτρα του στέκει ανάμεσα στα λιόδεντρα, σαν να βρισκόταν εκεί από παλιά.

Στο εσωτερικό κυριαρχεί η ίδια απλή και ζεστή αισθητική. Οι πέτρινοι τοίχοι, η ξύλινη στέγη, το ξυλόγλυπτο εικονοστάσι, τα καντήλια, οι εικόνες και το όμορφο δάπεδο δημιουργούν έναν ήσυχο χώρο προσευχής. Μακριά από τον θόρυβο, ακούγονται μονάχα το θρόισμα των λιόδεντρων, τα τζιτζίκια και, τώρα πια, το χτύπημα της μικρής καμπάνας.

Ο πρώτος Εσπερινός

Ανήμερα του Αγίου Αλεξάνδρου τελέστηκε ο πρώτος Εσπερινός. Την ακολουθία τέλεσαν ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ Τσάλτας, από την Ιερά Μητρόπολη Μονεμβασίας και Σπάρτης, και ο π. Χρήστος Καρυδόγιαννης, εφημέριος της Καρίτσας.

Πλήθος χωριανών και κοντοχωριανών βρέθηκε στο εκκλησάκι για να προσευχηθεί και να μοιραστεί τη χαρά της οικογένειας. Οι πιστοί γέμισαν τον μικρό ναό και τον γύρω χώρο, κάθισαν κάτω από τις ελιές και παρακολούθησαν με κατάνυξη την ακολουθία.

Για την Αλεξάνδρα, η ημέρα είχε διπλή σημασία, καθώς συνέπεσε με την ονομαστική της εορτή και την πρώτη ακολουθία στον ναό που δημιούργησε η οικογένειά της.

«Η ημέρα αυτή ήταν για μένα μια διπλή γιορτή και μια ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή. Εκτός από τη γιορτή του Αγίου μου, είχαμε και τη μεγάλη ευλογία να τελέσουμε την πρώτη ακολουθία στο μικρό μας εκκλησάκι».

Το εκκλησάκι θα πανηγυρίζει τρεις μεγάλες γιορτές της Ορθοδοξίας, όπως μας είπε:

«Το εκκλησάκι μας θα γιορτάζει τη Ζωοδόχο Πηγή, τον Άγιο Λεωνίδα και τον Άγιο Αλέξανδρο».

Η συγκίνηση ήταν φανερή τόσο στα πρόσωπα της οικογένειας όσο και στους ανθρώπους που βρέθηκαν κοντά της.

«Η οικογένειά μου, αλλά και ο κόσμος που μας τίμησε με την παρουσία του, ήταν πολύ ενθουσιασμένοι και συγκινημένοι. Ήταν μια ημέρα γεμάτη πίστη, χαρά, ευγνωμοσύνη και όμορφα συναισθήματα, που θα μείνει βαθιά χαραγμένη στην καρδιά μου».

Το καινούργιο εκκλησάκι δεν είναι μονάχα ένα όμορφο κτίσμα. Είναι ένας μικρός τόπος πίστης και γαλήνης, γεννημένος από ένα τάμα, από την αγάπη μιας κόρης για τον πατέρα της και από την ευγνωμοσύνη μιας ολόκληρης οικογένειας.

Και ίσως η παρουσία του σε αυτό το συγκεκριμένο τοπίο να αποκτά έναν ακόμη βαθύτερο συμβολισμό. Εκεί όπου πριν από λίγα χρόνια πέρασε η φωτιά, σήμερα ακούγεται ξανά η καμπάνα. Και λίγο πιο πέρα, η αρχαία ελιά, που άντεξε τη φωτιά και ξαναβλασταίνει από τις ρίζες της, θυμίζει πως ακόμη και μετά την καταστροφή η ζωή μπορεί να επιστρέψει.

Ένας νέος χώρος προσευχής και ελπίδας στέκει πλέον ανάμεσα στις ελιές της Καρίτσας, δεμένος με τη μνήμη, την πίστη και την προσδοκία για όσα έρχονται.

Η Αλεξάνδρα, ευχαριστώντας όλους όσοι βρέθηκαν κοντά στην οικογένειά της, έκλεισε με μια ευχή:

«Εύχομαι ο Άγιος Αλέξανδρος να μας έχει όλους καλά και να μας χαρίζει υγεία, δύναμη και ευλογία. Χρόνια πολλά σε όλους, με υγεία και φως στις ζωές μας».

Το νέο εκκλησάκι είναι ένα όμορφο στολίδι για το χωριό και την ευρύτερη περιοχή. Καλορίζικο, πάντα ανοιχτό στις προσευχές των ανθρώπων και πάντα φωτισμένο.

Σημείωση: Το εκκλησάκι βρίσκεται στη θέση «Ακόνια», περίπου πέντε χιλιόμετρα έξω από την Καρίτσα. Καθώς κατευθυνόμαστε προς το χωριό, το συναντάμε στα δεξιά της δημοσιάς, στην άλλη πλευρά του Λυκορέματος και ανάμεσα στις ελιές. Απέχει περίπου ένα χιλιόμετρο από την καμένη αρχαία ελιά της Καρίτσας.