Στου Παπασέμπρου: Τόπος παλιός, ελιές καινούργιες και σοδειές πλουσιότερες!

«Ποιος να το ’λεγε στους παππούδες μας πως ο τόπος στου Παπασέμπρου, εκεί που κάποτε πάλευαν με την πέτρα και την αναβροχιά για να βγάλουν το ψωμί τους, θα γινόταν μια μέρα τέτοιο περιβόλι! Το καλύβι, ο φούρνος και τ’ αλώνι χάθηκαν, μα ο τόπος όχι μόνο δεν ερήμωσε, παρά πρασίνισε και καρπίζει όσο ποτέ άλλοτε!»

Ποιος να ’βλεπε τον τόπο στου Παπασέμπρου στα παλιά τα χρόνια και να τον αναγνώριζε σήμερα! Εκεί που οι παππούδες και οι προπαππούδες μας ίδρωναν για να βγάλουν μια μπουκιά ψωμί, τώρα οι ελιές είναι καταπράσινες, φορτωμένες καρπό, και ο ελαιώνας του Νίκου Αντωνίου, λίγο έξω από την Καρίτσα, βρίσκεται στα καλύτερά του.

Παμπάλαιος ο τόπος, μα ποτέ του δεν γνώρισε τέτοια προκοπή!

Παλιά, εδώ ήταν το καλύβι, ο φούρνος και τ’ αλώνι. Εδώ έσπερναν, θέριζαν, αλώνιζαν και μάζευαν ό,τι τους χάριζε η γη. Κι αν δεν έβρεχε, τι να σου κάνει κι ο άνθρωπος; Κοίταζε τον ουρανό και περίμενε. Οι παλιές, κακοτράχαλες αγριελιές, μαθημένες στην ξέρα, έδιναν κι αυτές τον καρπό τους, μα με το σταγονόμετρο.

Σήμερα, ούτε καλύβι υπάρχει ούτε φούρνος ούτε αλώνι. Έμειναν μονάχα οι αναμνήσεις, όπως τα ακούγαμε από τους παππούδες μας, κι εκείνη η νοσταλγία για τα περασμένα. Μα ας μην τα καλοτυχίζουμε και τόσο! Οι παλιοί ήξεραν καλά τι θα πει ξεροφαγιά, κούραση και αγωνία για τη σοδειά.

Και να που ο τόπος στου Παπασέμπρου άλλαξε όψη!

Τη θέση των παλιών αγριελιών πήραν καινούργια λιόδεντρα, πιο χαμηλά, πιο φουντωτά, πιο πράσινα και πολύ πιο καρποφόρα. Και το μεγάλο μυστικό; Το νερό! Οι γεωτρήσεις έδωσαν ζωή στα διψασμένα χωράφια. Εκεί που κάποτε περίμεναν πότε θα βρέξει, τώρα οι ρίζες ποτίζονται και τα δέντρα ανταποδίδουν με το παραπάνω.

Άλλαξε και το λιομάζωμα. Τα μηχανάκια βουίζουν, τα λιόπανα απλώνονται, το τρακτέρ και το φορτηγάκι βοηθούν στο κουβάλημα και ο καρπός μαζεύεται. Η δουλειά παραμένει δουλειά, μα δεν είναι πια το βάσανο που τραβούσαν οι παλιοί.

Και φυσικά, μέσα σε τόση δουλειά, χρειάζεται και μια ανάσα!

Να λοιπόν και το ασκέρι του Νίκου, καθισμένο στα καφάσια, με τον καφέ και το κολατσιό του. Λίγη ξεκούραση, δυο κουβέντες, κανένα πείραγμα και πάλι πίσω στις ελιές. Γιατί καλό το καφεδάκι, μα ο καρπός δεν πρόκειται να πέσει μόνος του!

Ολόγυρα, ελιές φορτωμένες, καταπράσινο χορτάρι, πλαγιές με πουρνάρια και χαμηλή βλάστηση. Κι εκεί ψηλά, πάνω στον βραχώδη λόφο, το μεσαιωνικό Κάστρο αγναντεύει τον τόπο, όπως κάνει εδώ και αιώνες.

Πόσες γενιές δεν είδε να μοχθούν στα χωράφια! Πόσα θερίσματα, πόσα αλωνίσματα, πόσα λιομαζώματα! Και τώρα βλέπει τον ίδιο παμπάλαιο τόπο αλλαγμένο, μα πάντα ζωντανό και δουλεμένο από ανθρώπινα χέρια.

Κι αυτή είναι η μεγάλη χαρά της ιστορίας μας.

Μπορεί να χάθηκαν το καλύβι, ο φούρνος και τ’ αλώνι, μα ο κόπος των παλιών δεν πήγε χαμένος. Ο τόπος που τους έθρεψε εξακολουθεί να δίνει καρπό, και μάλιστα περισσότερο από ποτέ.

Κι αν μπορούσαν οι παππούδες μας να ξαναπεράσουν από δω, μπορεί στην αρχή να μην αναγνώριζαν το χωράφι τους. Μα σαν έβλεπαν τα δέντρα φορτωμένα και τα λιόπανα γεμάτα ελιές, θα χαμογελούσαν ευχαριστημένοι.

Γιατί αυτό δεν ήθελαν κι εκείνοι μια ζωή; Να βλέπουν τον τόπο τους να προκόβει και να δίνει καρπό!

Άντε, λοιπόν, καλό λιομάζωμα και καλοφάγωτο το λαδάκι! Κι οι παλιοί, από κει ψηλά, θα ’χουν κάθε λόγο να καμαρώνουν!