Ποίηση: Στου Παπασέμπρου τις Ελιές

Στου Παπασέμπρου τις Ελιές

Στου Παπασέμπρου τις ελιές, κάτω απ’ την Τσούκα πέρα,
ο Νίκος κι τ’ ασκέρι του δουλεύουν όλη μέρα.

Το Κάστρο το μεσαιωνικό, φρουρός απ’ τα παλιά,
το λιοστάσι αγναντεύει από κει ψηλά.

 

Οι ελιές είναι φορτωμένες, λυγίζουν τα κλωνάρια,
κι ο νους πηγαίνει στο καλό το λάδι στα πιθάρια.

Στρώσανε πράσινα πανιά, σκεπάστηκε το χώμα,
μα οι ελιές είναι πολλές κι έχει δουλειά ακόμα.

 

Τα μηχανάκια βούιξαν, τα κλαριά τινάζουν,
κι ό,τι μαζεύουν στα πανιά, στα τσουβάλια τ’ αδειάζουν.

Στον ουρανό τον γαλανό τα σύννεφα περνούνε,
κι από τα κλαριά οι ελιές στα λιόπανα κυλούνε.

 

Εκεί ήταν του Παπασέμπρου το καλύβι μια φορά,
με φούρνο και με αλώνι, στα χρόνια τα παλιά.

Μα χάθηκαν όλα με τον καιρό, δεν είναι πια εδώ,
χωράφι έγινε ο τόπος τους, μα τα θυμάται το χωριό.

 

Τα χρόνια τα παλιότερα, με χέρια τις μαζεύαν,
κι ως έπεφτε το δειλινό, τσουβάλια κουβαλεύαν.

Μπορεί να ήρθαν μηχανές, μα μένει το μεράκι,
γιατί με κόπο βγαίνει πάντα τ’ ευλογημένο λαδάκι.

 

Κι εμείς που είμαστε μακριά θυμόμαστε τη δουλειά,
τα λιόπανα, τις ελιές, του χωριού την αγκαλιά.

Καλή σοδειά, Νίκο μας, χρυσό να βγει το λάδι,
να το χαρείτε με ψωμί στην τάβλα κάθε βράδυ.

 

Και του χρόνου όλοι γεροί, πάλι ν’ ανταμωθείτε,
να στρώσετε τα λιόπανα, τη σοδειά να χαρείτε!

Γιατί η ελιά είναι η ευλογία μας, η ρίζα κι η καρδιά,

κι όσο θα ζουν οι ελιές, θα ζει του χωριού η παλιά χαρά!