85α γενέθλια της Ελένης Τσολομίτη

Χαρούμενα Γενέθλια! Χρόνια Πολλά! Η Ελένη Τσολομίτη από την Αδελαΐδα γίνεται 85 χρονών.

Σύμφωνα με τα «Οικογενειακά Δέντρα του Νοτίου Πάρνωνα»,

με βάση τα αρχεία της εκκλησίας,

η Ελένη, θυγατέρα του Στυλιανού και της Κατερίνας Χαγιά, γεννήθηκε στην Καρίτσα στις 12 Ιουνίου 1932, αλλά η ίδια ισχυρίζεται ότι γεννήθηκε στις 9 του ίδιου μήνα. Την Ελένη βάφτισε στην Καρίτσα στις 16 Οκτωβρίου 1932 ο παπα-Αναστάσης Μαλαβάζος, με νονά την Ελένη Κατσάμπη, οικοκυρά από την Καρίτσα.

Η Ελένη παντρεύτηκε τον Γιάννη Τσολομίτη στην Καρίτσα στις 18 Σεπτεμβρίου 1955.
Το γάμο ευλόγησε ο παπά-Αναστάσης με κουμπαρό τον Γεώργιο Τσολομίτη από την Καρίτσα. Είχαν τρεις κόρες και το 1964 μετανάστευσαν στην Αυστραλία, φτάνωντας στη Μελβούρνη με το «Ελληνίς» στις 31 Μαρτίου 1964. Αμέσως μετακόμισαν στην Αδελαΐδα όπου εγκαταστάθηκαν μόνιμα.

Φωτογραφία: Η οικογένεια το 1964, την πρώτη τους χρόνια στην Αυστραλία

Στο Φως μετά από 2500 χρόνια η Ακρόπολη της Αρχαίας Σπάρτης

Στο Φως μετά από 2500 χρόνια η Ακρόπολη της Αρχαίας Σπάρτης : Νέα και Ειδήσεις Λακωνίας Πελοπόννησος Report24 – η Εφημερίδα σας

Η Ακρόπολη της Αρχαίας Σπάρτης «Στο Φως» ύστερα από 2500 χρόνια!

Σεμνά και ταπεινά και χωρίς τυμπανοκρουσίες, έτσι όπως αρμόζει σε σοβαρές και υπεύθυνες υπηρεσίες και σε ανθρώπους που ξέρουν και αγαπούν τη δουλειά τους, η Εφορεία Αρχαιοτήτων Λακωνίας παρέδωσε ανασκαμμένα, αναστηλωμένα, αξιοπρεπή κι επισκέψιμα τα σημαντικότερα μνημεία του αρχαιολογικού χώρου της ακρόπολης της αρχαίας Σπάρτης, παρά τις χρόνιες δυσκολίες επαρκούς χρηματοδότησης, της σοβαρής έλλειψης προσωπικού, των γραφειοκρατικών αγκυλώσεων, της απουσίας κεντρικής πολιτικής βούλησης και σχεδιασμού, της αδιαφορίας των αρμοδίων, κλπ, κλπ .

Εκεί που πρώτα περπατούσες με αίσθημα ντροπής για την οικτρή κατάσταση και την κατάντια του αρχαιολογικού χώρου τώρα πετάς από λυτρωτική περηφάνια και δικαιολογημένο καμάρι:

Περίφραξη του χώρου, πληροφοριακό περίπτερο, μονοπάτια όμορφα διαμορφωμένα που με πινακίδες σήμανσης σε οδηγούν κοντά στα μνημεία, καθιστικά σημεία για τους επισκέπτες, πληροφοριακές πινακίδες σε κάθε μνημείο στα ελληνικά και στα αγγλικά με φωτογραφίες και κατόψεις, σημαντικό ανασκαφικό και αναστηλωτικό έργο και διαμόρφωση του κάθε μνημείου και του περιβάλλοντα χώρου, κλπ, κλπ, αναδεικνύουν τον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης της Αρχαίας Σπάρτης και του δίνουν ένα μεγάλο μέρος της χαμένης μέσα στην αδιαφορία και την εγκατάλειψη αίγλης του, βοηθώντας τους επισκέπτες, οι οποίοι ήδη άρχισαν να συρρέουν, να συνδέσουν το παρόν με το παρελθόν της πλέον ιστορικής παγκόσμιας πόλης.

Συγχαρητήρια, λοιπόν, στην Εφορεία Αρχαιοτήτων Λακωνίας γι’ αυτό το (ιστορικών διαστάσεων) έργο της και μακάρι να υπάρξει συνέχεια, ώστε ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ο χώρος της Ακροπόλεως, απ’ άκρη σ’ άκρη, να ανασκαφεί και να έρθει στο φως η ιστορία, το μεγαλείο και η δόξα της Αρχαίας Σπάρτης. Για να γίνει αυτό, όμως, χρειάζεται, πάνω απ’ όλα, η βούληση της ελληνικής πολιτείας αλλά και η ουσιαστική και αποτελεσματική δραστηριοποίηση των φορέων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης Α΄και Β΄ Βαθμού.

Χρειάστηκαν 180 χρόνια περίπου από την ίδρυση της νέας Σπάρτης για να γίνουν αξιοπρεπώς επισκέψιμα μερικά από τα λέιψανα της Ακρόπολης της Αρχαίας Σπάρτης. Ας μην χρειαστούν άλλα τόσα χρόνια για να ολοκληρωθεί ένα έργο το οποίο ΧΡΩΣΤΑΜΕ στους προγόνους μας και στην Ιστορία.

Βεβαίως είναι φανερό στον επισκέπτη ότι απομένουν ακόμα να γίνουν κι άλλα πράγματα ώστε το όλο έργο να ολοκληρωθεί:

1. Να εξασφαλισθεί το αναγκαίο για τη λειτουργία του χώρου προσωπικό με προτεραιότητα στη στελέχωση του πληροφοριακού περιπτέρου και στον εξοπλισμό του με το αναγκαίο υλικό.

2. Να απομακρυνθούν από τον χώρο τα υπολείμματα των εργασιών (ράμπες, λινάτσες, αμμοχάλικα, μπάζα εκσκαφών, κλπ) και να καλυφθούν έργα υποδομής που χαλούν την αισθητική του χώρου όπως πχ η λευκή πλαστική σωλήνα αποχέτευσης ομβρίων του «Κυκλοτερούς Οικοδομήματος».

3. Να γίνει καθαρισμός από τα αγριόχορτα του χώρου της Βασιλικής του Α. Νίκωνος και του Θεάτρου διότι η όλη εικόνα τους είναι υποβαθμισμένη σε σχέση με τα λοιπά αναστηλωμένα και φροντισμένα μνημεία.

4. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον, πλάι στις πληροφοριακές πινακίδες του κάθε μνημείου, να υπήρχαν και απεικονίσεις του μνημείου (έστω και συμβατικές) έτσι όπως ήταν στην αρχική του μορφή.

5. Τα φυλάκια και τα ορύγματα του εμφυλίου πολέμου που βρίσκονται ακόμα πάνω στην κορυφή της Ακρόπολης πρέπει να φύγουν και να διαμορφωθεί ο χώρος κατάλληλα.

6. Η παλιά δεξαμενή που δεσπόζει στο χώρο πάνω από το Θέατρο δεν έχει πλέον εκεί καμιά θέση, πρέπει να γκρεμιστεί και να διαμορφωθεί (ίσως και να ανασκαφεί) ο χώρος.

7. Πρέπει να αναπτυχθεί ένα δίκτυο με κρήνες μέσα στον αρχαιολογικό χώρο για την εξυπηρέτηση των επισκεπτών ιδίως στην περίοδο του καλοκαιριού.

8. Το κεντρικό πλακόστρωτο το οποίο οδηγεί στην Ακρόπολη μοιάζει βομβαρδισμένο σε πολλά σημεία και πρέπει γι’ αυτό άμεσα να αποκατασταθούν οι εκτεταμένες φθορές του. Αποτελεί τραγική ειρωνεία να επισκέπτεσαι έναν αναστηλωμένο και ανακαινισμένο αρχαιολογικό χώρο περπατώντας σε ένα πλακόστρωτο γεμάτο λακκούβες και φθορές.

9. Είναι ώρα να εξασφαλισθεί στην περιοχή, εγγύς της εισόδου, ένα άνετο και σύγχρονο πάρκινγκ για τα λεωφορεία και τα ΙΧ των επισκεπτών.

10. Οι θεσμικοί παράγοντες του τόπου πρέπει να κινηθούν δραστικά ώστε η Μελέτη αποκατάστασης του Αρχαίου Θεάτρου που παρέδωσε το ΔΙΑΖΩΜΑ και το Ίδρυμα «ΝΙΑΡΧΟΣ» ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να υλοποιηθεί, ώστε το Αρχαίο Θέατρο να αποκτήσει την ανάλογη με την ιστορική του αξία αίγλη.

11. Ο δήμος Σπάρτης σε συνεργασία με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Λακωνίας να προχωρήσει σε προγραμματισμό απαλλοτριώσεων χώρων και απόδοσή τους στην ανασκαφική έρευνα, ώστε σιγά-σιγά να συμπληρώνονται τα χαμένα κομμάτια του παζλ της Ακροπόλεως της Αρχαίας Σπάρτης. Αξίζει να σημειωθεί ότι εμφανή αρχαιολογικά μνημεία της Ακροπόλεως βρίσκονται μέσα σε περιφραγμένες ιδιοκτησίες πολιτών και δεν είναι (γι’ αυτό) επισκέψιμα) !!! Το ξεκίνημα μπορεί να γίνει με την υλοποίηση της απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου Σπάρτης επί Δημαρχίας Σαράντου Αντωνάκου (αρ. απόφασης 176) για αγορά οικοπέδων στο χώρο της Αρχαίας Σπάρτης και παράδοσή τους στη συνέχεια στην Αρχαιολογική Υπηρεσία για διενέργεια ανασκαφών. Επίσης να υλοποιηθεί απόφαση της ίδιας περιόδου σύμφωνα με την οποία ο Δήμος Σπάρτης θα δώριζε στην Υπηρεσία του Υπουργείου Πολιτισμού ιδιοκτησία του εκτάσεως 7.831 τμ κοντά στην παλαιά Δεξαμενή για την ολοκλήρωση των ανασκαφών στο χώρο της Αρχαίας Σπάρτης!

Tα αρχαιολογικά μας μνημεία:

• Αποτελούν πηγή ιστορικής γνώσης για την κατανόηση της οργάνωσης , των σχέ­σεων , των συνηθειών και του καθημερινού βίου των προγόνων μας .
• Βεβαιώνουν την ενότητα και τη συνέχεια του εθνικού πολιτισμού, αποτελώντας αναπόσπαστο στοιχείο της ιστορικής κληρονομιάς , της εθνικής ταυτότητας και της πολιτισμικής του φυσιογνωμίας .
• Εμπνέουν αισθήματα θαυμασμού για τα επιτεύγματα των προγενέστερων και καλ­λιεργούν τη συνείδηση του χρέους για τη διαφύλαξη και την πρόοδο του εθνικού πολιτισμού .
• Προσφέρουν αισθητική συγκίνηση και απόλαυση και συνιστούν πηγή καλλιτεχνικής και πνευματικής έμπνευσης για νέες δημιουργίες .
• Αποτελούν αξιοθέατα , που έλκουν το ενδιαφέρον μεγάλου αριθμού επισκεπτών κάθε χρόνο .

Πρέπει , γι’ αυτό να αναλάβουμε , πλήρως , την ιστορική μας ευθύνη απέναντί τους .

«Όπερ έδει δείξαι»

 Βαγγέλης Μητράκος

Σήμερα η 73η επέτειος του ολοκαυτώματος του Αγ. Δημητρίου

Εβδομήντα τρία χρόνια συμπληρώνονται σήμερα, Κυριακή, 4 Ιουνίου, από το Ολοκαύτωμα του γειτονικού μας χωριού Αγίου Δημητρίου.

Πρόκειται για την «μαύρη επέτειο» της 4ης Ιουνίου 1944, όταν εκτελέστηκαν 21 άνθρωποι, ανάμεσά τους και ένα μωρό, ως αντίποινα των Γερμανών κατακτητών για τη δολοφονία του Φραντς Κρεχ και της συνοδείας του στους Μολάους.

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, ο Δήμος Ευρώτα διοργανώνει επετειακές εκδηλώσεις για να τιμήσει τη μνήμη των εκτελεσθέντων.

Ειδικότερα, χτες, Σάββατο 3/6, πραγματοποιήθηκε προβολή ντοκιμαντέρ και παρουσίαση παραδοσιακών χορών στην κεντρική πλατεία Αγίου Δημητρίου.

Σήμερα, 4/6, στις 9:30΄ πμ, θα τελεστεί μνημόσυνο στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου, ενώ στη συνέχεια, στο Μνημείο του Ολοκαυτώματος, που βρίσκεται στην κεντρική πλατεία του χωριού, θα λάβουν χώρα επιμνημόσυνη δέηση και ομιλία από το δήμαρχο των μαρτυρικών Καλαβρύτων, κ. Γεώργιο Λαζουρά.

Θα ακολουθήσει κατάθεση στεφάνων, εκφώνηση προσκλητηρίου νεκρών, σιγή ενός λεπτού και η εκδήλωση θα ολοκληρωθεί με ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου.

Διαβάστε παρακάτω το δελτίο τύπου του Δήμου Ευρωτά.
 

Φωτογραφία του Ιουνίου 2017: Δημήτριος και Αγγελική Ροζακλή

Η φωτογραφία του μήνα Ιουνίου2017, αριθμός 66 στη σειρά, απεικονίζει το Δημήτριο Ροζακλή με την πρώτη του γυναίκα, την Αγγελική, που πέθανε σε ηλικία 35 ετών το 1939.

Τη φωτογραφία παραχώρησε ο Διαμαντής Ροζακλής, γιος του Δημήτρη, από την Αδελαΐδα στην Αυστραλία. 

Η φωτογραφία έχει επίσης δημοσιευτεί στις «Παλιές φωτογραφίες από την Καρίτσα Λακωνίας» στο Facebook.

Προηγούμενες φωτογραφίες του μήνα

June Photo: Dimitrios and Angeliki Rozaklis
 

 The photograph for the month of June 2017, number 66 in the series, depicts Dimitrios Rozaklis with his first wife Angeliki, who died aged 35 in 1939. 

The photo was provided by a son of Dimitrios, Diamantis Rozaklis, of Adelaide Australia. 

The photo was previously published in "Old photos from Karitsa of Laconia" on Facebook.

G

M

T

Detect languageAfrikaansAlbanianArabicArmenianAzerbaijaniBasqueBelarusianBengaliBosnianBulgarianCatalanCebuanoChichewaChinese (Simplified)Chinese (Traditional)CroatianCzechDanishDutchEnglishEsperantoEstonianFilipinoFinnishFrenchGalicianGeorgianGermanGreekGujaratiHaitian CreoleHausaHebrewHindiHmongHungarianIcelandicIgboIndonesianIrishItalianJapaneseJavaneseKannadaKazakhKhmerKoreanLaoLatinLatvianLithuanianMacedonianMalagasyMalayMalayalamMalteseMaoriMarathiMongolianMyanmar (Burmese)NepaliNorwegianPersianPolishPortuguesePunjabiRomanianRussianSerbianSesothoSinhalaSlovakSlovenianSomaliSpanishSundaneseSwahiliSwedishTajikTamilTeluguThaiTurkishUkrainianUrduUzbekVietnameseWelshYiddishYorubaZulu

AfrikaansAlbanianArabicArmenianAzerbaijaniBasqueBelarusianBengaliBosnianBulgarianCatalanCebuanoChichewaChinese (Simplified)Chinese (Traditional)CroatianCzechDanishDutchEnglishEsperantoEstonianFilipinoFinnishFrenchGalicianGeorgianGermanGreekGujaratiHaitian CreoleHausaHebrewHindiHmongHungarianIcelandicIgboIndonesianIrishItalianJapaneseJavaneseKannadaKazakhKhmerKoreanLaoLatinLatvianLithuanianMacedonianMalagasyMalayMalayalamMalteseMaoriMarathiMongolianMyanmar (Burmese)NepaliNorwegianPersianPolishPortuguesePunjabiRomanianRussianSerbianSesothoSinhalaSlovakSlovenianSomaliSpanishSundaneseSwahiliSwedishTajikTamilTeluguThaiTurkishUkrainianUrduUzbekVietnameseWelshYiddishYorubaZulu

Text-to-speech function is limited to 200 characters

Options : History : Feedback : Donate

Close

Επικήδειος λόγος του Στέλιου Χαγιά στον πατέρα του

Συγκίνηση προκάλεσε ο Στέλιος Χαγιάς, στον καφέ παρηγοριάς στο Παλλακωνικό Οικογενειακό Κέντρο στην Αδελαΐδα, όταν εκφώνησε τον επικήδειο στον πατέρα του. Με τρεμάμενη από τη θλίψη φωνή ο Στέλιος ενθύμισε εύθυμα περιστατικά και σταθμούς στη ζωή του πατέρα του, την αγάπη του για την σύζυγό του την Κατερίνα και τη γενναιοδωρία του προς συγγενείς και φίλους.

Ο επικήδειος είχε ως εξής:

Τούτη τη θλιβερή στιγμή, το τελευταίο αντίο στον αγαπημένο πατέρα μου, θα ήθελα να μοιραστώ μερικές από τις αξέχαστες οικογενειακές μας μνήμες.

Ο πατέρας γεννήθηκε γύρω στις 26 Δεκεμβρίου 1924, γιος του Στυλιανού και της Δημητρούλας Χαγιά, στην Καρίτσα Λακωνίας.Τραγικά, μετά από 38 μέρες η μητέρα του απεβίωσε. Έτσι από μικρό παιδάκι μεγάλωσε να τα καταφέρνει ανεξάρτητος, δραστήριος, και να μην έχει φόβους.
Στα 7 του χρόνια, στο μαντρί του πατέρα του, βρήκε ένα κρυμμένο πιστόλι και από παιδική περιέργεια θέλησε να δει πώς κι αν δουλεύει. Mε το δεξί του χέρι τράβαγε και τράβαγε τη σκανδάλη για να εξακριβώσει ότι πράγματι δούλευε, ενώ με το αριστερό του κάλυπτε το στόμιο να φιμώσει το θόρυβο. Δυστυχώς, το πιστόλι δούλευε και η σφαίρα πέρασε διαμπερές την παλάμη του, δεν έχασε το χέρι αλλά του έμεινε το πρώτο από πολλά σημάδια.Του έμεινε και η πρώτη από τις πολλές του φιλοσοφίες. Μας έλεγε «Ήμουνα έτοιμος για πόλεμο».

Τον ίδιο περίπου καιρό πήρε ένα από τα μουλάρια του πατέρα του, το πήγε κοντά σε κάποιο τοίχο, αλλά πηδώντας να το καβαλήσει, το ζώο τρόμαξε και ο πατέρας έπεσε, κεφάλι πρώτα, πάνω σε κάποιο βράχο. Έτσι κληρονόμησε και ένα άλλο σημάδι που όλοι το γνωρίζαμε στο κούτελο του πατέρα.
 
Όσο για σχολείο, δεν πήγε τόσο πολύ. Έλεγε: «Εγώ στο σχολείο κάθε Χριστού Λαμπρή πήγαινα!» Από 8 χρονών μπήκε στη σκληρή βιοπάλη: στο καμάτι, στα γίδια, στις ελιές, στα στάρια, στο αλώνι...
 
Όπως πολλά χωριατόπουλα γύριζε με τα πόδια τα γύρω χωριά: Άη-Δημήτρη, Αλεποχωρί, Χούνη, Κουνουπιά και Πελετά. Έτσι γνώριζε καλά, όπως έλεγε, «κάθε πέτρα, στην περιοχή».
Στο χωριό στα παιδιά τους άρεσαν τα μούρα. Ο πατέρας είχε σκαρφαλώσει την μουριά στην αυλή του Κωνσταντιρουμάνου και ο φίλος του ο Διαμαντής ο Μαλαβάζος περίμενε από κάτω κρατώντας επιφυλακή. Ήταν μεσημέρι και νόμιζαν οι δύο τους ότι όλοι στο χωριό το είχαν ρίξει στον ύπνο, αλλά ο μπάρμπα-Κωνσταντής που πότιζε τα γίδια του ερχόταν κάτω στο σπίτι, κι αυτός να κοιμηθεί. Τον βλέπει τον πατέρα πάνω στη μουριά και απολάει το ραβδί του. Ο πατέρας σάλτησε κάτω και έλεγε, «το ραβδί έκανε βουή σαν χελικόπτερ».
 
Από μικρός έμαθε να παίζει χαρτιά από το Δημήτρη τον Τούντα ή «Καλύβα», ενασχόληση που κράτησε όλη τη ζωή του! Του άρεσε το 31, η κολιτσίνα, περισσότερο απ’ όλα η πρέφα.
 
Από το πρώτο μεροκάματο να λιάζει σύκα έξω από τα Παπαδιάνικά, πήρε 500 δραχμές το 1938, και έλεγε «ήθελα πάντοτε να έχω λεφτά στο πορτοφόλι».
 
Τα χρόνια της κατοχής ο πατέρας δούλευε μεροκάματο όταν και όπου το έβρισκε: να καματεύει στη Σκάλα, να σκαλίζει αμπέλια στη Γράμμουσα. Το 41, πάνω στην πείνα, δούλευε για τον Σωκράτη τον Μαρουδά και διέμενε στο Κακαβούρι, πούλαγε λάδι του Σωκράτη στη Σπάρτη να αγοράσει λάστιχα για τα τσαρούχια.
 
Μετά την κατοχή, το 1945, σε ηλικία 20 χρονών διορίστηκε αγροφύλακας της Καρίτσας μέχρι το 1948. Σ’ αυτά τα χρόνια γλίτωσε από απόπειρα δολοφονίας τρεις φορές, κάποιος άγγελος τον κοίταζε από ψηλά.
 
Την ίδια εποχή έσκιζε έλατα στον Πάρνωνα και συνεταίροι στο πριόνι ήταν ο Αναστάσης ο Αντωνίου, ο Γιάννης ο Κατσάμπης και ο Γιώργης ο Κατσάμπης ή «Νταβέλης».
 
Η πείνα σε κάνει και κλέφτη. Μες στην αυλή του Γιάννη του Μαλαβάζου «του Μπέη» ήταν η καλύτερη κληματαριά στο χωριό. Ο πατέρας, αν και αγροφύλακας, τα ήθελε τα σταφύλια του Μπέη. Έτσι μπήκε στην αυλή σκαρφαλώνοντας τον βράχο, ανοίγει την αυλόπορτα για το φίλο του το Θανάση το Χελιώτη να μπει κι αυτός. Κατόπιν ανεβαίνει στην πλάτη του Θανάση και με σογιά και ένα ταγάρι τρύγησε την κληματαριά του Μπέη ενώ ο ίδιος ο Μπέης κοιμόταν κοντά στο παράθυρο με δίκαννο στο χέρι να αποκρούσει όποιον κλέφτη.
 
Στα μεταπολεμικά χρόνια, το 1952, ο πατέρας πήγε στον Άγιο Αντρέα να μάθει μαραγκός από το Γιώργη τον Προφύρη. Κατόπιν δεν υπήρχε πολύ εργασία, κι έτσι γρήγορα κατέληξε ότι η μετανάστευση ίσως ήταν προτιμότερο για ένα καλύτερο μέλλον. Πολύ ήθελε να πάει στην Αμερική όπου είχε και θείο, αλλά οι πόρτες εκεί ήταν κλειστές. Όσο για τον Καναδά, έπρεπε να περιμένει. Κάποια μέρα άκουσε από τον Μπέη για ότι η Αυστραλία ήθελε μετανάστες. Παρόλο που προτιμούσε την Αμερική, όπου 45 χρόνια νωρίτερα είχε πάει και ο πατέρας του, και έλεγε «το δόντι μου πόναγε για την Αμερική», μετά από της πρώτες δυο καραβιές για την Αυστραλία ο πατέρας μπάρκαρε κι αυτός στην τρίτη και αναχώρησε από τον Πειραιά στις 27 Σεπτεμβρίου 1953, ημέρα Κυριακή. Μετά από 32 μέρες στη θάλασσα ξεμπαρκάρει στην Μελβούρνη στις 28 Οκτωβρίου και με τρένο πάει στη Μποναγκίλλα. Εκεί του έδωσαν δουλιά στο Κάστερτον στη Βικτωρία σε μια τεράστια φάρμα με χιλιάδες πρόβατα και αγελάδες.
 
Ήρθε η ημέρα να φύγει από κει, βγάζει το λεξικό και λέει στο αφεντικό: «I give notice (Δίνω παραίτηση)!”
 
Το Γενάρη του 1954 βρίσκεται στο Μάουντ Γκάμπιερ. Εκεί πλένει πιάτα, σχίζει πεύκα στα πριονιστήρια και στρώνει τρενογραμμές με το κασμά για τη γραμμή από το Μάουντ Γκάμπιερ στο Μίλλισεντ.
 
Κάποια μέρα πήγε στο ταχυδρομείο στο Μάουντ Γκάμπιερ, με σκοπό να στείλει λεφτά στην Ελλάδα, και ποιον βλέπει μπροστά του. Σαν θαύμα να και o Διαμαντής ο Μαλαβάζος από την Καρίτσα που o πατέρας ούτε καν ήξερε είχε φτάσει κι αυτός στην Αυστραλία.
 
Στις αρχές του 1955, στις 13 Φεβρουαρίου, φεύγει για το Λόξτον. Δεν έκατσε εκεί γατί έβρεχε και είχαν χαλάσει τα σταφύλια. Έτσι 3 μέρες αργότερα κατεβαίνει στην Αδελαΐδα και εκεί βρίσκει τις οικογένειες του Γιάννη του Κατσάμπη και του Θανάση του Αντώνη.
 
Ένα χρόνο αργότερα παντρεύεται την Κατερίνα Αποστόλου Χαγιά, ανιψιά του Θανάση Αντώνη, με κουμπάρο τον Νίκο το Μήτρη. Αποκτήσαν δυο γιους, εμένα το Στέλιο, το 1957, και τον Αποστόλη, το 1958.
 
Το 1959 αγόρασαν το πρώτο τους σπίτι στο Τρίνιτυ Γκάρντενς και εκεί ήρθαν να μείνουν αρκετοί νεοφερμένοι όταν πρωτοκατεβήκαν από το καράβι.
 
Ο πατέρας και η μητέρα δούλεψαν σκληρά: στα εργοστάσια, στους λόφους της Αδελαΐδας στο μάζεμα στα κεράσια, τα μίλα, τα αχλάδια, ενώ τα καλοκαίρια πήγαιναν στο Λόξτον, και στη Μιλτζούρα στον τρύγο.

To 1971, οι γονείς μου αγοράζουν μαγαζί στο Χόλντεν Χιλ συνέταιροι με τον Αποστόλη και τη Δήμητρα Παναγάκου, και για περίπου 20 χρόνια κατόπιν είχαν μαγαζιά: ψαράδικα και σνακ μπαρ.
Το 1991, το Σεπτέμβρη, η μητέρα πήγε στην Ελλάδα να κοιτάξει τον παππού τον Αποστόλη και εκεί έλαβε τα δυσάρεστα νέα ότι οι γιατροί εδώ βρήκαν ο πατέρας πάσχει από λευκημεία. Σαν θαύμα ο πατέρας καταφέρνει να ξεπεράσει την φοβερή αυτή ασθένεια. Από τότε σταμάτησαν τη δουλιά και εγκαταστάθηκαν στο Λόκλις να περάσουν και να χαρούν τη ζωή τους, τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους. Κει ο πατέρας άφησε και την τελευταία του πνοή την περασμένη Πέμπτη.
 
Εκεί στο σπίτι στο Λόκλις του άρεσε, να έχει τις ελιές του, την κληματαριά του, τις κότες του και τα μελίσσια του. Όταν κάποια μέλισσα τον τσίμπαγε έλεγε: «Φύγε από δω μωρή!»
 
Η μεγάλη του αγάπη ήταν να βρίσκεται στο υπόστεγο να δουλεύει με τα εργαλεία του, να φτιάχνει τραπέζια, να ακονίζει τσεκούρια και σκαρπέλα.
 
Ποτέ δεν είχε διαβάσει βιβλίο, πού και πού, έριχνε μια ματιά στην εφημερίδα.
 
Ήταν παντρεμένος με τη μητέρα 61 χρόνια. Δεν είχαν αλλάξει μια κακιά κουβέντα. Τον λάτρευε και τον φρόντιζε μέχρι την τελευταία του πνοή. Η μητέρα ήταν απίστευτη σύζυγος δίπλα στο κρεββάτι του στο νοσοκομείο να τον παρηγορεί, να του λέει θα γίνεις καλά, να ξυπνάει όποια ώρα κάθε βράδυ να τον φροντίζει με όλες του τις ανάγκες.
 
Δίχως τη μητέρα, ο πατέρας θα είχε φύγει πριν πολύ καιρό.
 
Ο πατέρας έζησε 90 χρόνια, κυρίως, με χαρά και υγεία. Δυστυχώς, τα τελευταία του δύο χρόνια υπέφερε πάρα πολύ. Πολλές φορές βρισκόταν κοντά στο τέλος αλλά δεν δήλωνε. Δεν ήθελε να φύγει. Λάτρευε την οικογένειά του, τους συγγενείς του, και τους φίλους του. Ήταν απίστευτα γενναιόδωρος σε όλους. Είχε χρυσή καρδιά και όταν μπορούσε βοηθούσε όποιον του ζήταγε.
 
Αγαπητέ πατέρα την αγάπη σου ποτέ δεν θα την ξεχάσουμε, θα είμαστε πάντα κοντά σου.
 
Αιωνία σου η μνήμη!