«Μερικές φορές η τέχνη δεν χρειάζεται τίτλο.
Αρκεί μια σιωπή, ένα φως και μια ανάσα για να μιλήσει κατευθείαν στην ψυχή.»
Ο Κώστας Γιαννακούρας υπηρέτησε στο χωριό μας για
τέσσερα αξέχαστα χρόνια τη δεκαετία του 1970, αφήνοντας πίσω του μια παρουσία
που ακόμη και σήμερα μνημονεύεται με αγάπη και σεβασμό. Ήταν ένας δάσκαλος που
αγκάλιασε τον τόπο μας σαν δικό του, αγάπησε τα παιδιά με αληθινό ενδιαφέρον
και αφιερώθηκε με ψυχή και καρδιά στη μόρφωση και την καλλιέργειά τους.
Με ευαισθησία, καλοσύνη και δημιουργικό πνεύμα,
έδωσε στους μαθητές του χώρο να ονειρεύονται, να εκφράζονται και να πιστεύουν
στις δυνατότητές τους.
Η παρουσία του στο χωριό υπήρξε πολύτιμη και
βαθιά ανθρώπινη, ένα ζωντανό παράδειγμα της δύναμης που μπορεί να έχει ένας
δάσκαλος στις ζωές των ανθρώπων και ιδιαίτερα των παιδιών.
Σήμερα, ο Κώστας απολαμβάνει τη συνταξιοδότησή
του και τα «Καριτσιώτικα Νέα» έχουν τη χαρά και την τιμή να παρουσιάζουν
στιγμές από την καλλιτεχνική του διαδρομή, όπως αυτή αποτυπώνεται μέσα από τα
έργα του.
Στο σημερινό μας αφιέρωμα φιλοξενούμε ένα
ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό και συμβολικό έργο του, ακόμη χωρίς τίτλο, ζωγραφισμένο
με ακρυλικά χρώματα.
Μέσα από τη βαθιά αντίθεση φωτός και σκιάς, το
έργο μοιάζει να αιχμαλωτίζει μια στιγμή ανάμεσα στην ανάσα και στη σιωπή. Η
ανθρώπινη μορφή, αποδομένη σαν σκιά απέναντι στο γαλάζιο φως, στέκεται σχεδόν
μυσταγωγικά απέναντι στα λεπτεπίλεπτα άνθη που αιωρούνται σαν μικροί ήλιοι ή
σαν εύθραυστες αναμνήσεις της φύσης.
Το πρόσωπο μοιάζει έτοιμο να φυσήξει, να
αγγίξει ή ίσως να συνομιλήσει με το φως. Τα δάχτυλα, λεπτά και εκφραστικά,
θυμίζουν χειρονομία δημιουργίας, σαν να κρατούν κάτι πολύτιμο και φευγαλέο πριν
αυτό χαθεί στον αέρα.
Υπάρχει στο έργο μια αίσθηση εσωτερικότητας
και περισυλλογής. Μια ήρεμη συνομιλία ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση, ανάμεσα
στη σκιά και στο φως, ανάμεσα στη μνήμη και στη στιγμή.
Ίσως γι’ αυτό το έργο να μην χρειάζεται τίτλο.
Γιατί αφήνει τον καθένα να δει μέσα του κάτι δικό του. Ένα όνειρο, μια
ανάμνηση, μια ανάσα ζωής.
Απολαύστε το.
Ακολουθεί
και η δική μας επιλογή από μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά και αξιόλογα έργα
του Κώστα Γιαννακούρα, δημιουργημένα με αγάπη, ευαισθησία και έμπνευση, από
τότε μέχρι σήμερα.
| «Άτιτλο» |
 |
| «Η Σύλληψη του Ήλιου» |
 |
| «Ρομαντική Πανσέληνος» |
 |
| «Πικραμυγδαλιά» |
 |
| «Ξημέρωμα στη Μονεμβασιά» |
 |
| «Απλό θαλασσινό τοπίο» |
 |
| «Μυστράς» |
.jpg)
 |
| «Κάποτε στην Αίγινα» |
 |
| «Το Πατρικό» |
 |
| «Προβληματισμός» Μικρός μαθητής "ατενίζει" σκεπτικός... ίσως... το μέλλον του!!! |
 |
| «Το σπιτάκι της θεια-Αλέξαινας στα Πικουλιάνικα» |
 |
| «Παλιά κανατούλα με χρυσάνθεμα» |
 |
| «Η Εξέδρα» |
 |
| «Αναπολώντας άλλες εποχές.!!!!» |
 |
| «Απλή Σύνθεση» |
 |
«Το τραπέζι του φτωχού φοιτητή»
|
 |
«Στιγμές ζωής
κάποιας άλλης εποχής»
|
 |
| «Όμορφη Γωνιά» |
 |
| « Ωραίο φύλλο» |
 |
|
«ΧΕΙΜΕΡΙΝΟΣ
ΡΕΜΒΑΣΜΟΣ» Λάδι, σε μουσαμά |
 |
|
«ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ»
Βίκα (στάμνα) πλαισιωμένη από κακτάκια |
 |
«Σπιτική γωνιά με ´´καλόγηρό´´»
Λάδι σε μουσαμά
|
 |
«Φρούτα»
Ζωγραφική με διάθεση ιμπρεσσιονισμού.
Ελαιογραφί
|
 |
«Κόκκινο
τριαντάφυλλο» |
 |
«Κονάκι»
Ονειρεμένο σπίτι σε όμορφο τοπίο |
 |
«Ιμπρεσσιονιστικό
στύλ»
Πορτρέτο φίλου, ακολουθώντας την επιθυμία του για ιμπρεσσιονιστικό στύλ |
 |
| «Το
κάστρο» Ελαιογραφία Απρίλιος 1986. Το κάστρο του Μυστρά απο την ΒΔ πλευρά. |
 |
«Φουρτούνιασεν η θάλασσα....»
μέσα σε τάξη, σαν σε μάθημα. Ελαιογραφία 1990Πίνακας ζωγραφισμένος ενώπιον μαθητών Δημ. Σχολείου, |
 |
|
«Αη Γιαννάκης» Πρώτη απόπειρα ζωγραφικής στην ύπαιθρο με τον Αη Γιαννάκη στα Tρίνησα. Δεκέμβριος του 1988 |
 |
|
«Φρουτιέρα» |
 |
|
«Το λαούτο του μπαρμπα-Λια» Ελαιογραφία του 1986. |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου