Πρόεδρος Τ.Κ. Καρίτσας
«Πίσω από κάθε ρυτίδα κρύβεται μια ζωή γεμάτη αγώνα, αξιοπρέπεια και αγάπη για τον τόπο και τους ανθρώπους του.»
Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να καταλάβεις ποιοι είναι και τι κουβαλούν μέσα τους. Το βλέπεις στο πρόσωπό τους, στο βλέμμα, στον τρόπο που στέκονται ήσυχα και αγέρωχα μέσα στον χρόνο. Άνθρωποι απλοί, μα γεμάτοι αξιοπρέπεια, φιλότιμο, καθήκον και καρδιά.
Στις σημερινές φωτογραφίες βλέπουμε τον Αντώνη Κατσάμπη μαζί με τη σύζυγό του Κατίνα, δυο ανθρώπους που κουβαλούν πίσω τους μια ολόκληρη διαδρομή ζωής, γεμάτη αγώνα, θυσίες και μνήμες μιας άλλης εποχής.
Ανάμεσα στις εικόνες ξεχωρίζουν τα παράσημα, οι τιμητικές διακρίσεις και οι παλιές φωτογραφίες από τα χρόνια της υπηρεσίας του, μαζί με την αναγνώριση για τη συμμετοχή του στον Πόλεμο της Κορέας. Μαρτυρίες μιας γενιάς που γνώρισε δύσκολα χρόνια, μεγάλες ευθύνες και στερήσεις, χωρίς ποτέ να ζητήσει ανταλλάγματα ή να κάνει θόρυβο για όσα πρόσφερε.
Κι όμως, πίσω από τα παράσημα και τις στολές, μένει πάντα ο άνθρωπος του χωριού. Ο οικογενειάρχης. Ο σύζυγος. Ο πατέρας και ο συγχωριανός που έζησε με τιμή και κράτησε μέσα του τις αξίες εκείνης της παλιάς εποχής, τότε που ο λόγος είχε βάρος και ο σεβασμός δεν χρειαζόταν πολλές εξηγήσεις.
Οι φωτογραφίες αυτές δεν είναι απλώς παλιές αναμνήσεις. Είναι μικρά κομμάτια της συλλογικής μας ιστορίας. Είναι μια υπενθύμιση πως πίσω από κάθε ηλικιωμένο πρόσωπο κρύβεται μια ζωή γεμάτη κόπο, ευθύνη, αγάπη και προσφορά.
Με βαθιά εκτίμηση και σεβασμό σε τέτοιους ανθρώπους, στέλνουμε κι εμείς τους πιο θερμούς χαιρετισμούς μας στον Αντώνη και την Κατίνα Κατσάμπη, από την Καρίτσα ως όπου χτυπά καρδιά χωριανού.
«Η μνήμη του χωριού δεν κρατιέται μοναχή της»
Με συγκίνηση και λόγια καρδιάς, ο Δημήτρης Κατσάμπης θέλησε κι εκείνος να εκφράσει δημόσια την ευγνωμοσύνη και την αγάπη του προς τον Αντώνη και την Κατίνα, για όσα πρόσφεραν όλα αυτά τα χρόνια στον τόπο και στην ιστορία του χωριού μας.
Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά:
«Θα ήθελα να εκφράσω μέσα από την καρδιά μου ένα μεγάλο ευχαριστώ στον πολύ καλό μου φίλο, τον Αντώνη, για την ανεκτίμητη βοήθεια και τη μεγάλη προσφορά του στην καταγραφή και διάσωση της ιστορίας του χωριού μας.»
Και συνεχίζει με λόγια γεμάτα εκτίμηση:
«Με ανοιχτή καρδιά, μεράκι και βαθύ σεβασμό στις μνήμες και στα βιώματα των προγόνων μας, στάθηκε όλα αυτά τα χρόνια ένας ακούραστος εργάτης της μνήμης και της παράδοσης του τόπου μας.»
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει και στην αγαπητή Κατίνα, που στάθηκε δίπλα του σε όλη αυτή την πορεία:
«Και οι δυο τους, με τον δικό τους όμορφο τρόπο, πρόσφεραν κάτι πολύτιμο στο χωριό μας και στις επόμενες γενιές, κρατώντας ζωντανή την ιστορία και την ψυχή του τόπου μας.»
Ένα μικρό χρέος τιμής
Σε εποχές που πολλά αλλάζουν και οι παλιές μνήμες σιγά σιγά λιγοστεύουν, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που κρατούν άσβεστη τη φλόγα της ιστορίας και της παράδοσης. Άνθρωποι που χωρίς φωνές και χωρίς επιδείξεις αφήνουν πίσω τους έργο, παράδειγμα και ψυχή.
Κι ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο παράσημο απ’ όλα. Να σε θυμάται ο τόπος σου με αγάπη και σεβασμό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου