Έργα του Αντώνη Μαλαβάζου: «Η Μεταμόρφωση της Ψυχής»

«Η ψυχή δεν αλλάζει απλώς μορφή· ξεδιπλώνει τα φτερά της μέσα από το χάος, βρίσκοντας το δικό της φως.»

Κάθε τόσο, τα «Καριτσιώτικα Νέα» φιλοξενούν ένα ξεχωριστό έργο του Αντώνη Μαλαβάζου, του ταλαντούχου ζωγράφου από το χωριό μας. Μέσα από αυτή τη σειρά, θέλουμε να φέρουμε το κοινό πιο κοντά στον κόσμο του Αντώνη και να μοιραστούμε την έμπνευση που πηγάζει από τη δουλειά του.

Το σημερινό έργο, με τίτλο «Η Μεταμόρφωση της Ψυχής», είναι μια εκρηκτική συμφωνία χρωμάτων και κίνησης που αποτυπώνει τη διαδικασία της εσωτερικής αλλαγής. Μέσα από ένα φόντο που θυμίζει κορμούς δέντρων ή ρεύματα ενέργειας, ξεπηδούν πεταλούδες και οργανικές μορφές γεμάτες ζωντάνια. Οι λεπτομερείς κουκκίδες και οι έντονες αντιθέσεις του μπλε, του κόκκινου και του πράσινου δημιουργούν μια αίσθηση συνεχούς ροής. Το έργο μοιάζει να πάλλεται, απεικονίζοντας τη στιγμή που η ψυχή απελευθερώνεται από το παλιό της περίβλημα για να μεταμορφωθεί σε κάτι πολυδιάστατο και φωτεινό. Είναι ένας ύμνος στην αναγέννηση, όπου η πολυπλοκότητα των γραμμών συναντά την απόλυτη ελευθερία της φύσης.

Τα έργα του Αντώνη προωθούνται υπό το εμπορικό σήμα "Adoni Art By Tony". Αν ενδιαφέρεστε να αποκτήσετε προσαρμοσμένα καλλιτεχνικά έργα του, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του μέσω email στο andonimalavazos@gmail.com.

Ανακαλύψτε τη γοητεία των έργων του Αντώνη και ξεκινήστε ένα μοναδικό καλλιτεχνικό ταξίδι!

20 Χρόνια Προσφοράς και Εθελοντισμού: Τιμή στον Γιάννη Αντωνίου από την Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Νότιας Αυστραλίας

«Από τις ελιές της Καρίτσας μέχρι τους ναούς της Αδελαΐδας, η διαδρομή του Γιάννη Αντωνίου είναι μια ζωή προσφοράς.»

Χθες το βράδυ, σε μια ζεστή και συγκινητική εκδήλωση, ο Γιάννης Αντωνίου τιμήθηκε με αναμνηστική πλακέτα για τα 20 χρόνια αδιάλειπτης εθελοντικής προσφοράς του στην Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Νότιας Αυστραλίας. Η αναγνώριση αυτή αποτελεί ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης για έναν άνθρωπο που υπηρέτησε με συνέπεια, ταπεινότητα και βαθιά αγάπη την Εκκλησία και την παροικία μας.

Αν και πρόσφατα αποσύρθηκε από τον ενεργό του ρόλο στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο Γκούντγουντ, όσοι τον γνωρίζουν ξέρουν καλά πως ο Γιάννης δεν θα είναι ποτέ πραγματικά μακριά. «Η Εκκλησία ήταν και θα είναι πάντα κομμάτι της ζωής μου», ανέφερε συγκινημένος, προσθέτοντας πως η προσφορά δεν μετριέται σε χρόνια, αλλά σε πρόθεση και καρδιά.

Ο Γιάννης Αντωνίου γεννήθηκε το 1943 στην Καρίτσα, πρωτότοκος γιος του Γιώργη Ιωάννου Αντωνίου, του αγαπητού σιδερά “Γύφτου”, και της Παναγιώτας Γεωργίου Μαλαβάζου. Μεγάλωσε μέσα στους ρυθμούς της αγροτικής ζωής, στις ελιές και στα χωράφια του χωριού, πριν πάρει, σε ηλικία 20 ετών, τον δρόμο της μετανάστευσης, με την παρότρυνση του πατέρα του και τη στήριξη της αδελφής του Κατίνας Σταυριανού.

Η πορεία του στην Αυστραλία, γεμάτη κόπο, εργασία και επιχειρηματικό πνεύμα, τον οδήγησε από βαριές δουλειές σε εργοστάσια μέχρι την αυτοαπασχόληση και την επιτυχία στη μικρή επιχείρηση. Πάνω απ’ όλα, όμως, τον χαρακτήρισε η διάθεσή του να συμμετέχει, να προσφέρει και να στηρίζει την κοινότητα, είτε μέσα από την Εκκλησία είτε μέσα από την καθημερινή επαφή με τον κόσμο.

Δίπλα του, σε όλη αυτή τη διαδρομή, στάθηκε η σύζυγός του Ερμιόνη, με την οποία δημιούργησαν μια δεμένη οικογένεια με δύο κόρες και τέσσερα εγγόνια. «Είμαστε απίστευτα περήφανοι για τον πατέρα μας και βαθιά ευγνώμονες για την αφοσίωση και την προσφορά του», ανέφεραν τα παιδιά του, συνοψίζοντας το συναίσθημα όλων όσοι βρέθηκαν στην εκδήλωση.

Η τιμή προς τον Γιάννη Αντωνίου δεν αφορά μόνο τα 20 χρόνια εθελοντισμού, αλλά μια ολόκληρη ζωή προσφοράς, ήθους και συνέπειας. Από την Καρίτσα μέχρι την Αδελαΐδα, το παράδειγμά του θυμίζει πως η κοινότητα χτίζεται από ανθρώπους που δίνουν αθόρυβα, σταθερά και με ανοιχτή καρδιά.

Μνήμη, φύση και χωριά στα μονοπάτια του Πάρνωνα

Ένα παράθυρο στον Πάρνωνα και στην κοινή μας κληρονομιά, ανοιχτό σε όλους μέσα από τη σελίδα https://www.facebook.com/Mariskevis, την οποία προτείνουμε με ιδιαίτερη χαρά.

Ένα μικρό, ήρεμο στέκι στο διαδίκτυο, που συνεχώς μεγαλώνει, ενώνει μνήμη, τοπίο και χωριάτικη ζωή με μια ζεστασιά που σε αγγίζει και ανοίγει σε όλους τους κοντοχωριανούς μας ένα παράθυρο στους ρυθμούς του Πάρνωνα και στην κοινή μας κληρονομιά.

Που και που πέφτεις πάνω σε μια γωνιά του ίντερνετ που σε ξαφνιάζει ευχάριστα, ένα μέρος όπου οι αναμνήσεις, η φύση και τα χωριά δένουν όμορφα μεταξύ τους. Μια τέτοια γωνιά είναι η σελίδα στο Facebook «Ο Πάρνωνας και τα Χωριά Του». Αφετηρία της είναι το αρκαδικό χωριό Μαρί και πίσω της βρίσκεται κυρίως ο Σωτήρης Σκεύης, πρόεδρος του τοπικού πολιτιστικού συλλόγου. Η απήχησή της όμως απλώνεται πολύ πιο πέρα από το ίδιο το Μαρί. Για τους κοντοχωριανούς και τους απογόνους τους που ζουν σκορπισμένοι σε όλο τον κόσμο, αποτελεί μια ζωντανή γνωριμία με μέρη των οποίων η ιστορία, η φύση και οι ρυθμοί ζωής μοιάζουν τόσο πολύ σε όλη την οροσειρά.

Ένα βουνό που ενώνει δυο κόσμους
Ο Πάρνωνας, η μακριά ράχη που χωρίζει και ταυτόχρονα ενώνει Αρκαδία και Λακωνία, έχει σημαδέψει τον χαρακτήρα και την πορεία των χωριών και από τις δυο πλευρές. Τα πετρόχτιστα χωριά του, απλωμένα σε πεζούλες και τριγυρισμένα από έλατα, πουρνάρια, καστανιές και βελανιδιές, είναι αμέσως οικεία σε όποιον έχει ρίζες από κει. Εκεί η ζωή ακολουθεί ρυθμούς που όλοι οι κοντοχωριανοί αναγνωρίζουμε. Είναι οι δουλειές της εποχής, ο σεβασμός στη γη, οι δεσμοί με τα ζώα και τα χωράφια, και εκείνη η ήσυχη αλλά σταθερή αίσθηση κοινότητας.

Τι ζωντανεύει η σελίδα
Η σελίδα τα αγκαλιάζει όλα αυτά με αγάπη και μεράκι. Μέσα από τη ματιά του Σωτήρη Σκεύη, ο αναγνώστης βλέπει το Μαρί λουσμένο στο φεγγαρόφωτο, λιόδεντρα που στέκουν πάνω από χίλια χρόνια, ξεχασμένα μονοπάτια μέσα στο δάσος που ενώνουν χωριό με χωριό, αλλά και μικρές καθημερινές στιγμές από την Καρίτσα, τον Κοσμά, τον Άγιο Πέτρο και άλλα ορεινά χωριά. Τα κείμενα δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν με στόμφο. Αντίθετα, μοιάζουν σαν να σε παίρνει ένας δικός σου άνθρωπος από το χέρι και να σου δείχνει τα μέρη που αξίζουν. Το χειμωνιάτικο φως που πέφτει όμορφα πάνω σ’ ένα χωράφι, το καμπαναριό της εκκλησίας που μόλις και φαίνεται μέσα στα κλαδιά, τη στροφή του μονοπατιού που οδηγεί σε παιδικές αναμνήσεις. Με τον καιρό ο Σωτήρης έχει δημιουργήσει ένα ολόκληρο αρχείο από χιλιάδες φωτογραφίες απ’ όλη την περιοχή, εικόνες που ξεχωρίζουν όχι μόνο για το θέμα τους, αλλά και για την ποιότητα, τη σύνθεση και τη διακριτική τους δημιουργικότητα, αποτυπώνοντας με σεβασμό και ευαισθησία το τοπίο, τους ανθρώπους και τον ρυθμό ζωής του Πάρνωνα.

Γιατί έχει σημασία για τους κοντοχωριανούς όπου κι αν βρίσκονται
Για τους κοντοχωριανούς της ξενιτιάς, η σελίδα έχει μια ιδιαίτερη γλύκα. Οι εικόνες και οι μικρές ιστορίες της ξυπνούν έναν κόσμο που είναι ταυτόχρονα γνώριμος και καινούργιος. Τα πέτρινα σπίτια, τα στενά δρομάκια και τα μοναστήρια του βουνού θυμίζουν τις εικόνες με τις οποίες μεγαλώσαμε, ενώ τα χωριά του Πάρνωνα μάς προσφέρουν μια γειτονική, συγγενική ματιά. Για τις νεότερες γενιές στο εξωτερικό, που ίσως γνωρίζουν τον Πάρνωνα κυρίως από διηγήσεις ή σύντομα ταξίδια, η σελίδα γίνεται μια ήρεμη πόρτα που ανοίγει στο ευρύτερο τοπίο και στον τρόπο ζωής του τόπου των προγόνων.

Ακόμη και όσοι μένουν μόνιμα στα μέρη μας μπορούν να βρουν στη σελίδα μια αναπάντεχη χαρά. Υπενθυμίζει πως ο τόπος δεν είναι μόνο τα γνωστά αρχαία και οι παραλίες, αλλά κρύβει κι έναν πιο ήσυχο πλούτο. Αιωνόβιοι ελαιώνες, παλιά καλντερίμια φτιαγμένα από τα βήματα βοσκών και οδοιπόρων, μικροί οικισμοί όπου ο χρόνος μοιάζει να κρατά την ανάσα του. Δεν χτίζεται εδώ μια εικόνα για τουρισμό. Αντίθετα, ζωντανεύει η πιο προσωπική ιστορία ενός τόπου που έχει ζήσει, έχει καλλιεργηθεί και έχει αγαπηθεί.

Ένα ψηφιακό καφενείο για την ομογένεια
Σε μια εποχή που η παράδοση συχνά καταντά ένα γρήγορο σύνθημα, ο «Πάρνωνας και τα Χωριά Του» προσφέρει κάτι πιο αργό και πιο τίμιο. Μοιάζει με ένα ψηφιακό καφενείο όπου μπορείς να σταθείς, να συλλογιστείς και να αναγνωρίσεις τους δεσμούς που ενώνουν τα χωριά μας πέρα από τον χρόνο και τις αποστάσεις. Για τους κοντοχωριανούς και τις οικογένειές τους, στην Καρίτσα, στην Αδελαΐδα, στη Μελβούρνη ή όπου αλλού τους έβγαλε η μοίρα, η σελίδα αξίζει μια επίσκεψη. Θυμίζει πως τα βουνά και τα χωριά της ιδιαίτερης πατρίδας μας μιλούν ακόμη καθαρά, αρκεί να έχουμε την καρδιά ανοιχτή για να τα ακούσουμε.

Χέρια, πηλός και ψυχή: Η Σιμόνα Κατσάμπη και η Τέχνη της Καθεμρινής Ομορφιάς

Στην όμορφη Καρίτσα, από καιρό σε καιρό, αποκαλύπτονται μικρές, αληθινά όμορφες εκπλήξεις. Μία από αυτές είναι η Σιμόνα Κατσάμπη· μετανάστρια από την Τσεχία, που παντρεύτηκε ντόπιο παλικάρι και ζει πλέον μόνιμα στο χωριό μας με την οικογένειά της. Σήμερα, θεωρεί, και δικαίως, τον εαυτό της «Καριτσιώτα» με όλη τη σημασία της λέξης.

Μέσα από την κεραμική και τον πηλό, η Σιμόνα μιλά με την ψυχή της. Δημιουργεί και μοιράζεται τη δουλειά της με όσους αγαπούν το αληθινό, το χειροποίητο και το ουσιαστικό. Κάθε έργο της φτιάχνεται στο χέρι, με υπομονή, φροντίδα και αγάπη. Τα πιάτα, οι κανάτες, τα φλιτζάνια δεν είναι απλώς χρηστικά αντικείμενα· είναι μικρές ιστορίες, που σε καλούν να σταθείς και να τις αφουγκραστείς.

Τα υλικά που χρησιμοποιεί είναι καθαρά και φιλικά προς τον άνθρωπο και το περιβάλλον, ενώ τα σχέδιά της αποπνέουν ζωντάνια, χαρακτήρα και μια ήρεμη αυθεντικότητα. Η δουλειά της παρουσιάζεται αυτές τις μέρες και μέσα από από το παρακάτω βίντεο αφιερωμένο στον εναλλακτικό τουρισμό στην Ελλάδα. https://www.facebook.com/reel/872024175315820

Για το βίντεο, η Γιώτα Πορφύρη σημειώνει εύστοχα: «Αξίζει να δείτε το βιντεάκι, γιατί πίσω από κάθε τέτοιο όμορφο κρύβονται δυνατές ιστορίες ζωής. Σιμόνα και Κώστα!».
Και πράγματι, η δουλειά της Σιμόνας κουβαλά ήσυχες αλλά βαθιές αφηγήσεις ζωής, που ξεχωρίζουν μέσα στην καθημερινότητα του χωριού μας.

Συμφωνούμε απόλυτα και προσθέτουμε ότι έργα της διατίθενται στο κατάστημα «Βυζαντινά Καλούδια» στο Γεράκι, το οποίο λειτουργεί μαζί με τον σύζυγό της, τον Κώστα. Της αξίζουν θερμά συγχαρητήρια για την αυθεντικότητα, την ποιότητα και τη σιωπηλή δύναμη της τέχνης της. Κάθε της έργο κουβαλά κάτι από τη διαδρομή της, τη νέα της πατρίδα και τη ζωή που χτίστηκε βήμα βήμα στην Καρίτσα. Και μέσα από αυτά τα απλά, γήινα αντικείμενα, η Σιμόνα μας θυμίζει πως η ομορφιά βρίσκεται συχνά εκεί που την αγγίζεις καθημερινά.Ευχόμαστε σύντομα να έχουμε την ευκαιρία να γράψουμε πιο εκτενώς για αυτό το συναρπαστικό δημιουργικό έργο που ανθίζει ανάμεσά μας.

Στα Χνάρια των Προγόνων: Πυροβολισμός την Πρωτομαγιά του 1914 συγκλονίζει την οικογένεια Μαλαβάνσος!

Το άρθρο που ακολουθεί βασίζεται στη συγκεντρωτική έρευνα των Οικογενειακών Δέντρων του Νότιου Πάρνωνα, κυρίως του Στέλιου Χαγιά, αξιοποιώντας αρχειακές και οικογενειακές πηγές.

Το απόκομμα από εφημερίδα κάτω δεξιά προέρχεται από την Δε Οιλ Σίτι Βίζιτορ της 2ας Μαΐου 1914 και αναφέρει ότι, το προηγούμενο βράδυ, την Πρωτομαγιά του 1914, ο Εντ Μαλαβάνσος πυροβολήθηκε στο Κούντζε, Τέξας από τον γαμπρό του, Τζον Κάτμπερθ, στο γραφείο του παγοποιείου Μαλαβάνσου.

Εντ Μαλαβάνσος πυροβολήθηκε

Κάτω από τον τίτλο «Εντ Μαλαβάνσος πυροβολήθηκε», το ρεπορτάζ αναφέρει:

Σε μια διαφωνία χτες το βράδυ μεταξύ του Εντ Μαλαβάνσου και του γαμπρού του, Τζον Κάτμπερθ, ο πρώτος πυροβολήθηκε στην κοιλιά με πιστόλι διαμετρήματος 38.
Ο Μαλαβάνσος, συνοδευόμενος από τον Δρ. Π. Σ. Ράσελ, τη σύζυγό του και τον μικρό γιο του, καθώς και από τον αδελφό του Τζορτζ, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο του Μπεμόντ όπου έγινε επέμβαση. Παρά το γεγονός ότι αναφέρεται πως το τραύμα είναι πολύ σοβαρό, ο γιατρός λέει ότι έχει πιθανότητες να επιζήσει.
Ο Κάτμπερθ συνελήφθη και μεταφέρθηκε στο Κούντζε από τον σερίφη Τζόρντον, ο οποίος βρισκόταν εκεί εκείνη τη στιγμή. Η διαμάχη συνέβη στο γραφείο του παγοποιείου Μαλαβάνσος και την παρακολούθησαν η σύζυγος, ο λογιστής Τζο Ντεβέρ και άλλοι παρευρισκόμενοι.
Αυτή η θλιβερή τραγωδία σκίασε ολόκληρη την πόλη, καθώς ο κύριος Μαλαβάνσος ήταν ιδιαίτερα αγαπητός από όλες τις κοινωνικές τάξεις.

Αρχεία Οικογενειακών Δέντρων Νότιου Πάρνωνα

Όνομα: Ed Malavansos (διαβατηρίου: Αναστάσιος Μαλαβάζος)
Ημερομηνία και τόπος γέννησης: 26η Μαρτίου 1867, Γεράκι
Ημερομηνία και τόπος θανάτου: 5η Μαΐου 1914, Beaumont, Texas

Γονείς:

·         Πατέρας: Διαμαντής Αναστασίου Μαλαβάζος (γεννημένος στην Καρίτσα το 1834 – απεβίωσε στις 5η Δεκεμβρίου 1909, στο Γεράκι)

·         Μητέρα: Διαμαντούλα Πουλίτσα (γεννημένη το 1842 – απεβίωσε στις 28η Ιανουαρίου 1880, στο Γεράκι)

Γάμος:

·         Σύζυγος: Sarah Brace

·         Τόπος και ημερομηνία γάμου: Galveston Island, Texas, 9η Μαΐου 1899

Βιογραφικό υπόβαθρο

Οικογενειακά Δέντρα του Νότιου Πάρνωνα

Γέννηση και πρώτα χρόνια
Ο Αναστάσιος Αδαμάντιου Μαλαβάζος, γνωστός στις Ηνωμένες Πολιτείες ως Ed Malavansos, γεννήθηκε στο Γεράκι Λακωνίας στις 26 Μαρτίου 1867. Βαπτίστηκε στις 18 Ιανουαρίου 1868 από τον ιερέα Ιωάννη Παπακώνστα, με νονό τον Θανάση Κατσάμπη.

Μετανάστευση και πρώτα επαγγελματικά βήματα στο Τέξας
Το 1886 ο Ed μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες και εγκαταστάθηκε στο Χιούστον του Τέξας. Τα δημοτολόγια της πόλης για τα έτη 1894–1895 τον καταγράφουν ως ζαχαροπλάστη (candy maker), κάτοικο της οδού Caroline 412, μαζί με τα αδέλφια του Γιώργο (γενν. 1869) και Χρήστο (γενν. Δεκ. 1873). Τα πρώτα αυτά βήματα αποτυπώνουν το εργατικό και ανήσυχο πνεύμα των Ελλήνων μεταναστών του ύστερου 19ου αιώνα, που ξεκινούσαν από μικρά επαγγέλματα για να εξελιχθούν σταδιακά σε ευρύτερες εμπορικές δραστηριότητες.

Οικογενειακή ζωή
Στις 9 Μαΐου 1899 ο Ed παντρεύτηκε τη Sarah, καταγεγραμμένη ως Sadie L. Smith, στο νησί Galveston. Το 1910 το ζευγάρι ζούσε στο Sour Lake της κομητείας Hardin, Τέξας. Οι απογραφές παρουσιάζουν τον Ed, 44 ετών, παντρεμένο, ιδιοκτήτη σαλούν και αρχηγό ενός πολυπρόσωπου νοικοκυριού, στο οποίο περιλαμβάνονταν ο δεκάχρονος γιος τους Edward, ενοικιαστές δωματίων και προσωπικό ξενοδοχείου. Στο σπίτι ο Ed μιλούσε ελληνικά, ενώ η Sarah αγγλικά. Για τη Sarah επρόκειτο για δεύτερο γάμο.

Επιχειρηματική δράση: σαλούν και εμπόριο πάγου
Ο Ed και ο αδελφός του Χρήστος διατηρούσαν τελικά σαλούν στη διεύθυνση Milam 419 στο Χιούστον. Πριν από αυτό, η οικογένεια είχε ασχοληθεί και με το εμπόριο πάγου, μια ζωτικής σημασίας δραστηριότητα στο Τέξας της εποχής, όταν τα οικιακά ψυγεία λειτουργούσαν με παγοκολώνες που έπρεπε να ανανεώνονται τακτικά. Επιχειρηματίες όπως ο Ed αξιοποίησαν την ευκαιρία, πουλώντας σνακ, αναψυκτικά και αργότερα μπίρα, δημιουργώντας ταυτόχρονα μικρούς κοινωνικούς πυρήνες όπου οι άνθρωποι αντάλλασσαν νέα, έπαιζαν ντόμινο και ένιωθαν μέρος μιας κοινότητας.

Θάνατος και κληρονομιά
Η ζωή του Ed Malavansos έμελλε να τελειώσει τραγικά και βίαια. Στις 4 Μαΐου 1914, ύστερα από διαπληκτισμό με τον γαμπρό του John Cutbirth, στο γραφείο της παγοποιίας Malavansos στο Beaumont, δέχθηκε πυροβολισμό στην κοιλιακή χώρα με περίστροφο διαμετρήματος .38. Μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο του Beaumont, συνοδευόμενος από τον γιατρό P. S. Russell, τη σύζυγό του, τον μικρό τους γιο και τον αδελφό του Γιώργο, όπου και χειρουργήθηκε. Παρά τις αρχικές ελπίδες, υπέκυψε στα τραύματά του στις 5 Μαΐου 1914, σε ηλικία περίπου 45 ετών. Την περίοδο εκείνη ο ίδιος και η Sarah κατοικούσαν στην οδό Harrisburg 4204, στο Χιούστον. Ενταφιάστηκε την επόμενη ημέρα στο κοιμητήριο Glenwood, στο Όστιν του Τέξας.  Εκεί, πάνω σε μια ήσυχη επιτύμβια στήλη, η ζωή του θυμάται με τρυφερότητα:

“

ED. D. MALAVANSOS
Born Dec. 20, 1869
Died Jan. 6, 1914.

Tis hard to break the tender cord
When love has nothing now to dread.
'Tis hard to speak the words, ‘farewell,’
When paradise awaits the dead.
We must not grieve as others do,
Though torn away our blighted lives.
In the peace of God's embrace
Past the memorial be preserved.”

— ✤ —

«Δύσκολο είναι να σπάσει η τρυφερή κλωστή
Όταν η αγάπη πια δεν φοβάται τίποτα.
Δύσκολο είναι να πει κανείς τις λέξεις, «αντίο»,
Όταν ο παράδεισος περιμένει τους νεκρούς.
Δεν πρέπει να θρηνούμε όπως οι άλλοι,
Αν και η ζωή μας κόπηκε βίαια.
Στην ειρήνη της θείας αγκαλιάς
Το μνημείο να διατηρηθεί.»

Η εφημερίδα The Oil City Visitor (Beaumont, 2 Μαΐου 1914) ανέφερε ότι ο Ed ήταν «αγαπητός σε όλες τις κοινωνικές τάξεις» και χαρακτήριζε το περιστατικό «θλιβερή τραγωδία» που σκίασε ολόκληρη την πόλη.

Σύνοψη
Ο Ed Malavansos αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της ανθεκτικότητας και του επιχειρηματικού δαιμονίου των Ελλήνων μεταναστών στο Τέξας των αρχών του 20ού αιώνα. Από τη ζαχαροπλαστική στο Χιούστον έως τα σαλούν και το εμπόριο πάγου, έχτισε μια ζωή βασισμένη στη σκληρή δουλειά, την οικογένεια και τη συμμετοχή στην κοινότητα, προτού κοπεί πρόωρα και βίαια. Η ιστορία του προσφέρει ένα ζωντανό παράθυρο στις εμπειρίες των Ελλήνων μεταναστών στον αμερικανικό Νότο, ανάμεσα στην εργασία, την κοινωνική ζωή και την οικογένεια, στο γύρισμα του αιώνα.

The Oil City Visitor, Beaumont, Texas – 2 Μαΐου 1914
Ο Ed Malavansos πυροβολήθηκε
Σε καβγά που σημειώθηκε χθες το βράδυ μεταξύ του Ed Malavansos και του γαμπρού του John Cutbirth, ο πρώτος πυροβολήθηκε στην κοιλιακή χώρα με περίστροφο διαμετρήματος .38. Ο Malavansos, συνοδευόμενος από τον γιατρό P. S. Russell, τη σύζυγό του, τον μικρό τους γιο και τον αδελφό του Γιώργο, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο του Beaumont, όπου υποβλήθηκε σε εγχείρηση. Αν και το τραύμα χαρακτηρίζεται πολύ σοβαρό, ο γιατρός δήλωσε ότι υπήρχαν ελπίδες επιβίωσης. Ο Cutbirth συνελήφθη και μεταφέρθηκε στο Kountze από τον σερίφη Jordan, ο οποίος βρισκόταν στην περιοχή. Το επεισόδιο σημειώθηκε στο γραφείο της παγοποιίας Malavansos και έγινε παρουσία της συζύγου του, του λογιστή Joe Devere και άλλων παρευρισκομένων. Η θλιβερή αυτή τραγωδία σκίασε ολόκληρη την πόλη, καθώς ο κ. Malavansos ήταν αγαπητός σε όλες τις κοινωνικές τάξεις.

Δείτε το γενεαλογικό δέντρο του Ed Malavansos μέσα από τα Οικογενειακά Δέντρα του Νότιου Πάρνωνα, μια πρωτοβουλία που πραγμαοποιείται με τη βοήθεια του Παλλακωνικού Συλλόγου Νότιας Αυστραλίας «ο Λεωνίδας» και της Κοινότητας Καριτσιωτών Νότιας Αυστραλίας «Η Καρίτσα».