Follow by Email

Συνολικες προβολες

Ο καιρός στο χωριό μας

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016

Ο στολισμός του Επιταφίου στο Γεράκι

«Κάθε χρόνο, για πολλούς από εμάς, ο στολισμός του Επιταφίου είναι ένα έθιμο που γεμίζει τη ζωή μας και μας κάνει να νιώθουμε ακόμη πιο βαθιά τη συμμετοχή μας στο Θείο Πάθος», γράφει ο Χρήστος Μπαλαμπάνος .

«Έτσι και στο χωριό μας με μεγάλη ευλάβεια και τηρώντας τα ήθη, τα έθιμα και τις παραδόσεις, κυρίες, δεσποινίδες και νέοι του Γερακίου, αμέσως μετά το πέρας της ακολουθίας των Παθών το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης, κάθισαν και στόλισαν τον επιτάφιο έτσι ώστε το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής να είναι έτοιμος να δεχθεί το σώμα του Χριστού κατά την Αποκαθήλωση.
 
«Διάφορα λουλούδια σε αποχρώσεις του ροζ, και του λευκού κυρίως, διακοσμούν τον επιτάφιο. Το αποτέλεσμα εξαιρετικό. Κατά την διάρκεια του στολισμού του επιταφίου καθώς και μετά, οι γυναίκες έψαλλαν εγκώμια της επιτάφιας ακολουθίας του Χριστού δίνοντας με μοναδικό τρόπο την ατμόσφαιρα των ημερών. Και του χρόνου να είσαστε καλά να ξανά στολίσετε τον Επιτάφιο του χωριού μας.
 
«Καλή Ανάσταση με υγεία και χαρά για όλο τον κόσμο.»

Στόλισαν τον Επιτάφιο στην Καρίτσα

Πανέτοιμη είναι η Καρίτσα για τη Μεγάλη Παρασκευή. Μέσα σε κλίμα έντονης συγκίνησης οι πιστοί χωριανοί όπως κάθε χρόνο κάθισαν και στόλισαν τον επιτάφιο στην Ευαγγελίστρια. 

Σε τούτη τη σειρά φωτογραφιών η Ειρίνη Λάτση μεταφέρει το συγκινητικό κλίμα των ημερών στο χωριό.







Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

Παλλακωνικό Δελτίο: Συγχαρητήρια! Η ΑΕ Σπάρτης στη Football League!


Ιστορία γράφει η ΑΕ Σπάρτη, καθώς μετά τη μεγάλη νίκη με σκορ 1-0 στο Λουτράκι επί του τοπικού ΠΑΟ στέφθηκε πρωταθλήτρια στη Γ' Εθνική, εξασφαλίζοντας παράλληλα την πολυπόθητη άνοδο στα «σαλόνια» της Football League (B’ Εθνική Κατηγορία), ύστερα από 27 χρόνια!

Υπό το βλέμμα του ισχυρού άνδρα της ΑΕ Σπάρτη, Δ. Γιαννακόπουλου και μπροστά σε περίπου 3.000 φίλους της ομάδας που ταξίδεψαν από τη Λακωνία, αλλά και την Αττική, οι παίχτες του Σωτήρη Αντωνίου έκαναν το καθήκον τους και επικράτησαν της ομάδας του Λουτρακίου, χάρη σε «χρυσό» τέρμα του Κώστα Ηλιόπουλου στο 35ο λεπτό της αναμέτρησης.

Μετά το τέλος του αγώνα, οι παίχτες της ΑΕ Σπάρτη πανηγύρισαν έξαλλα την άνοδο και έγιναν ένα «κουβάρι» μπροστά στους ένθερμους φίλους της ομάδας!

Στους θριαμβευτές αναμένεται θερμή υποδοχή κατά την επιστροφή τους στη Σπάρτη, ανάλογη της περυσινής ανόδου στη Γ' Εθνική! Σύμφωνα με πληροφορίες του "ΛΤ" η αποστολή των πρωταθλητών της Γ΄ Εθνικής αναμένεται στη Σπάρτη περίπου στις 10 το βράδυ. Οι Σπαρτιάτες θα προϋπαντήσουν τους πρωταθλητές Λακωνίας αρχικά στη γέφυρα του Ευρώτα, ενώ τα επινίκεια αναμένεται να συνεχιστούν στην κεντρική πλατεία της λακωνικής πρωτεύουσας! Ήδη στην πλατεία στήνεται το πανηγυρικό "σκηνικό", ενώ επίκεντρο των εκδηλώσεων αναμένεται να είναι το δημαρχιακό μέγαρο.

Πηγή: http://lakonikos.gr/athlitismos/item/121762-grafei-istoria-i-ae-sparti-sti-football-league

Η Αθλητική Ένωση Σπάρτης (Α.Ε.Σ.)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

 Η Αθλητική Ένωση Σπάρτη (Α.Ε.Σ.) είναι αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στα αθλήματα του ποδοσφαίρου και της καλαθοσφαίρισης. Εδρεύει στην πόλη της Σπάρτης, στο νομό Λακωνίας.


Το ποδοσφαιρικό τμήμα του συλλόγου είναι το πλέον επιτυχημένο. Αγωνίζεται στο Δημοτικό Στάδιο Σπάρτης, χωρητικότητας 1.500 θεατών. Αυτό το διάστημα μετέχει στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής ερασιτεχνικής κατηγορίας.

Ιστορία

Ιδρύθηκε το 1991 ως Χαρισιακός και αργότερα μετονομάστηκε σε Αθλητική Ένωση Σπάρτη. Πήρε το πρωτάθλημα Λακωνίας το 2001, 2002, 2003 και αγωνίστηκε στην Δ΄ Εθνική το 2002–03 στον 8ο όμιλο και τερμάτισε στην 5η θέση και την περίοδο 2003–04 τερμάτισε στην 15 θέση και υποβιβάστηκε στην ΕΠΣ Λακωνίας.

Κατέκτησε το πρωτάθλημα το 2006–07 και αγωνίστηκε το 2007–08 στον 6ο όμιλο της Δ΄ Εθνικής και τερμάτισε στην 7η θέση. Το 2013–14 πήγε στα μπαράζ και βγήκε 2η απο τις 4 ομάδες χάνοντας με 2-1 απο τον Ερμή Κιβερίου με 2-1 και με μία περίεργη ανατροπή από τον Ερμή καθώς η Σπάρτη ήταν 1-1 μέχρι το 95 και θα προβιβαζόταν στην Γ΄ Εθνική.

Την επόμενη σεζόν βγήκε πρώτη μετά από ένα παιχνίδι επιπλέον, γιατί ισοβάθμησε στον όμιλο με τον δεύτερο και κέρδισε με 2-3 την Κυπαρισσία στα μπαράζ που έγιναν σε ουδέτερο γήπεδο στο Περιστέρι (γήπεδο Ατρομήτου) και προβιβάστηκε στην Γ΄ Εθνική.

Φίλαθλοι

Οι φανατικοί οπαδοί της Σπάρτης ονομάζονται «Δωριείς».

Επιτυχίες

Α΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Λακωνίας
Πρωταθλήτρια (7): 1999-00, 2000–01, 2001–02, 2006–07, 2009–10, 2013–14, 2014–15
Κύπελλο Ε.Π.Σ. Λακωνίας
Κυπελλούχος (6): 1999-00, 2001–02, 2009–10, 2010–11, 2013–14, 2014–15

Κυριακή, 24 Απριλίου 2016

Οδοιπορικό Τάσου Γ. Τούντα: Κεντροκούκουτσα

Τα κεντροκούκουτσα, κόνοι σπόρων από κέδρους, τα προτιμάνε πολύ τα γίδια στα βουνά του χωριού. Συνήθως τα μισοχωνεύουν, κατόπιν να τα αποβάλλουν στην κοπριά τους αλλού, πράγμα που υποβοηθά στην ανάπλαση αυτών των δέντρων στην ευρύτερη περιοχή.

Αυτή είναι η 13η σε σειρά φωτογραφιών από οδοιπορικό μέσα και γύρω από το προγονικό του χωριό, την Καρίτσα του Πάρνωνα, που ο Τάσος Γεω. Τούντας μοιράζεται με συγχωριανούς σε όλο τον κόσμο.

Προηγούμενες φωτογραφίες από το οδοιπορικό του Τάσου.

Trekking with Tasos G Tountas: Kentrokoukoutsa

Kentrokoukoutsa, the seed cones of cedar trees, are favoured by the goatherds in the mountains of the village. Usually they are partially digested and then excreted in their droppings, which aids in the regeneration of these trees throughout the area.

This is the 13th in a series of photos from trekking in and around his ancestral village, Karitsa of Parnon, to be shared by Tasos Geo. Tountas with fellow-villagers the world over.

Previous pictures from trekking with Tasos.

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016

Adoni ART: Τα χρώματα του φθινοπώρου

Ο Αντώνης Μαλαβάζος είναι καριτσιώτικης καταγωγής ζωγράφος, μόνιμος κάτοικος στην Αδελαΐδα της Αυστραλίας.

Κάθε μήνα επιλέγουμε ένα από τα έργα του ταλαντούχου συγχωριανού για ειδική παρουσίαση στα Καριτσιώτικα Νέα.

Οι πίνακες του Αντώνη προωθούνται υπό τη καλλιτεχνική του φίρμα
Adoni ART.
­­­
Για πληροφορίες σχετικά με προμήθεια και προσωπικά έργα, επικοινωνήστε μέσω:
andonimalavazos@gmail.com

Προηγούμενοι πίνακες από τον Αντώνη

Πέμπτη, 14 Απριλίου 2016

Δεκαπέντε χρόνια από το θάνατο της Γιωργίας Κατσάμπη-Καραμανή

«Από αγροτοκόριτσο στα βουνά της Λακωνίας σε αντιπρόσωπος εργατικού σωματείου στην Αυστραλία»

Δεκαπέντε χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το θάνατο της αγαπημένης Γιωργίας Κατσάμπη-Καραμανή, άφησε την τελευταία της πνοή στο σπίτι της στην Αδελαΐδα της Αυστραλίας το πρωί της 14ης Απριλίου 2001.

Δύο περίπου χρόνια νωρίτερα, τον Ιούνιο του 1999, η Καριτσιώτισσα είχε βραβευτεί με μια ιδιαίτερη διάκριση του συνδικαλιστικού κινήματος της Νότιας Αυστραλίας.
Πρόκειται για μια διάκριση που οπωσδήποτε τιμάει την ίδια, την οικογένειά της και τη γενέτειρα, την Καρίτσα.

Μετά από 18 χρόνια αφοσιωμένης υπηρεσίας στο συνδικαλιστικό κίνημα, η Γιωργία αναγνωρίστηκε επίτιμο μέλος του εργατικού σωματείου Miscellaneous Workers Union. Σύντομο βιογραφικό στο τελευταίο τεύχος του δελτίου του σωματείο συνοπτικά αναφέρει, «από αγροτοκόριτσο στα βουνά της Λακωνίας σε αντιπρόσωπος εργατικού σωματείου για 18 ολόκληρα χρόνια. Αυτή είναι η ζωή της Γιωργίας Καραμανή».

Η Γιωρ­γί­α Κα­ρα­μα­νή, το γένος Κατσάμπη, γεν­νή­θη­κε στις 17 του Μάρ­τη 1949 στην Κα­ρί­τσα Λα­κω­νί­ας. Πρώ­τη κό­ρη του Βαγ­γέ­λη και της Πα­να­γιώ­τας Κα­τσά­μπη, η Γιωρ­γί­α πή­ρε την πρώ­τη της πνο­ή σε έ­να και­ρό που μό­λις εί­χε προ­η­γη­θεί η ξε­νι­κή κα­το­χή της πα­τρί­δας, ο δεύ­τε­ρος πα­γκό­σμιος πό­λε­μος και η τα­ρα­χή του εμ­φύ­λιου σπαραγ­μού. Η πα­τρί­δα ή­ταν κατερειπωμένη και το χω­ριό, η Κα­ρί­τσα, στην φτώ­χεια, φο­βε­ρή φτώ­χεια. Το αν­δρό­γυ­νο Βαγ­γέ­λης και Πα­να­γιώ­τα κα­τα­γό­ταν α­πό φι­λότι­μες και τί­μιες οι­κο­γέ­νειες αλ­λά ό­πως και οι πε­ρισ­σό­τε­ροι χω­ρια­νοί φτωχές, πο­λύ φτω­χές. Ο παπ­πούς, Γιάν­νης Κα­τσά­μπης, που εί­χε πε­θά­νει πέντε χρό­νια νω­ρί­τε­ρα, λέ­νε 85ά­ρης στα 1944, ή­ταν ξε­νο­τσό­πα­νος σχε­δόν ο­λό­κλη­ρη τη ζω­ή του. Παρ’ όλα αυ­τά ο Βαγ­γέ­λης και η Πα­να­γιώ­τα κε­ντού­σαν ό­νει­ρα μιας ευτυ­χι­σμέ­νης ζω­ής, με πολ­λά παι­διά, μέ­σα σε έ­να χα­ρού­με­νο και στορ­γι­κό σπι­τι­κό.

Η Γιωρ­γί­α σαν πρώ­τη κό­ρη πή­ρε το ό­νο­μα της για­γιάς Γιωρ­γί­ας, το γέ­νος Πή­λιου­ρα, α­πό τον Κο­σμά Κυνουρίας. Σαν πρώ­τη κό­ρη χαι­ρό­ταν ε­ξέ­χου­σα θέ­ση με α­δια­μοίρα­στο εν­δια­φέ­ρον, α­φο­σί­ω­ση και χα­τί­ρια προπαντός από τον μπαμπά.

Μα παρ’ ό­λους τους κό­πους και θυ­σί­ες ο Βαγ­γέ­λης με δυ­σκο­λί­ες έ­βγα­ζε το ψω­μί να ταΐσει την οι­κογέ­νεια του. Έ­τσι το 1958 ό­ταν η Γιωρ­γί­α ή­ταν μό­νον 8 χρό­νων η οι­κο­γέ­νεια χω­ρί­στη­κε. Ο πα­τέ­ρας δέ­χτη­κε την πρό­σκλη­ση του μπάρ­μπα Αρ­γύ­ρη να έρ­θει στην Αυ­στρα­λί­α. Έ­λε­γε για 3-4 χρό­νια, έ­τσι να οι­κο­νο­μή­σει ένα μέτριο κε­φά­λαιο για να α­γο­ρά­σει έ­να κα­λό χω­ρά­φι στο χω­ριό. Να ό­μως που η τύχη τα έ­φε­ρε αλλιώτικα τα πράγ­μα­τα! Πο­λύ γρή­γο­ρα η Αυ­στρα­λί­α γο­ή­τευ­σε το Βαγγέ­λη και γρά­φει στο χω­ριό, «Πο­λυα­γα­πη­μέ­νη μου σύ­ζυ­γος Πα­να­γιώ­τα, δεν μπο­ρώ να αρ­νη­θώ μια τέ­τοια χώ­ρα α­πό το μέλ­λον των παι­διών μας. Σας κά­νω πρό­σκλη­ση να 'ρθεί­τε.» Η Γιωρ­γί­α ακόμη θυμόταν πώς πήδαγε στο κρε­βά­τι από τη χα­ρά της!

Στις 13 του Ο­κτώ­βρη 1961, ο θείος ο Γρη­γό­ρης ο Χα­γιάς στον Πειραιά εί­πε «Κα­λό τα­ξί­δι» και αποχαι­ρέ­τη­σε την α­δελ­φή του την Παναγιώτα και τα τρί­α της παι­διά. Τα­ξί­δε­ψαν με το υ­πε­ρω­κε­ά­νιο «Πα­τρίς» και 20 μέ­ρες αρ­γό­τε­ρα ξα­νά­σμι­ξαν με τον πα­τέ­ρα.

Φθά­νο­ντας ό­μως στην Αυ­στρα­λί­α η 12χρο­νη Γιωρ­γί­α βρή­κε τα πράγ­μα­τα τελεί­ως δια­φο­ρε­τι­κά α­πό ότι τα πε­ρί­με­νε. Στην αρ­χή ή­ταν σαν ζού­γκλα. Δεν μπο­ρού­σε να συνηθίσει τις λα­μα­ρί­νες που έ­βλε­πε α­πά­νω στα σπί­τια, τα αυ­το­κίνη­τα που έ­τρε­χαν, την πα­ρά­ξε­νη γλώσ­σα και ό­λη η οι­κο­γέ­νεια να εί­ναι στοι­βα­χτή σε έ­να δω­μά­τιο.

Πο­λύ νω­ρίς, δεν ή­ταν α­κό­μη 14, η Γιωρ­γί­α μπή­κε για τα κα­λά στο μό­χθο της βιο­πά­λης. Δού­λε­ψε σε πολ­λές δου­λειές. Πρώ­τη δου­λειά το κα­ρα­με­λά­δι­κο στο Γκούντγουντ, με­τά το κλω­στο­ϋ­φα­ντουρ­γεί­ο στο Χάλιφαξ Στρητ, με­τά μπι­σκο­τά­δι­κο, στε­γνο­κα­θα­ρι­στή­ριο και βά­λε. Στις δια­κο­πές συ­μπλή­ρω­νε το ει­σό­δη­μά της με α­γρο­τι­κές δου­λειές ό­πως στον τρύ­γο, στα μπι­ζέ­λια στα κε­ρά­σια … ό­λα στον α­γώ­να για να τα βγάλει πέρα.

Η ί­δια έλεγε η πιο σπου­δαί­α μέ­ρα στην ζω­ή της α­ναμ­φί­βο­λα ήταν η 1η του Μάρ­τη 1969, η­μέ­ρα α­να­πα­ρα­γω­γής πού έ­δω­σε την πρώ­τη πνο­ή στον μο­να­χο­γιό Σα­ρά­ντο ο ο­ποί­ος έ­γι­νε ο λό­γος και ο σκο­πός της ύ­παρ­ξής της.

Δύ­ο χρό­νια αρ­γό­τε­ρα, το Φλε­βά­ρη 1972, η Γιωρ­γί­α έ­πια­σε δου­λειά στο πε­ριβάλ­λον που πραγ­μα­τι­κά α­να­δεί­χτη­κε, ε­κεί που έ­δει­ξε τον κα­λύ­τερό της ε­αυ­τό, στο
Κέντρο Τζούλια Φαρ. Ε­κεί η Γιωρ­γί­α γνώ­ρι­σε την κα­λή και ε­μπι­στευ­τική της φί­λη, τη Γε­ρα­κί­τι­σσα Φι­λι­ππί­α Πή­λιου­ρα, α­πό την ο­ποί­α δέ­χτη­κε ά­πειρη συμπαράσταση και α­γά­πη.

Στο
Τζούλια Φαρ η Γιωρ­γί­α έ­παι­ξε η­γε­τι­κό ρό­λο, τό­σο στην α­γά­πη και βοήθεια για τους α­σθε­νείς ό­σο και στο α­γα­πη­τό της σω­μα­τεί­ο, το Miscellaneous Workers Union. Σαν α­ντι­πρό­σω­πος του σω­μα­τεί­ου η Γιωρ­γί­α μπήκε για τα κα­λά στον ερ­γα­τικό α­γώ­να για κα­λύ­τε­ρα με­ρο­κά­μα­τα και βελ­τί­ω­ση στις συνθήκες ερ­γα­σί­ας. Στα τε­λευ­ταί­α 10-15 χρό­νια ό­ταν πή­γαι­νε κα­νείς στο σπί­τι της λες και έ­μπαι­νε στο γρα­φεί­ο του συν­δι­κά­του. Συ­νέ­χεια έ­στρω­ναν σχέ­δια α­γώ­να με συντρόφους της. Συγ­χρό­νως η Γιωρ­γί­α δια­τηρούσε την ε­μπι­στο­σύ­νη της διεύ­θυνσης της Τζούλια Φαρ.

Το 1973 η Γιωρ­γί­α γνώ­ρι­σε και α­γά­πη­σε το πα­λι­κά­ρι από τη Ρό­δο. Το Φλε­βά­ρη του 1974 χό­ρε­ψε το χο­ρό του Ησαΐα με τον Μα­νό­λη Κα­ρα­μα­νή κι έ­τσι ένωσαν τις οι­κο­γέ­νειες τους, τις τύ­χες τους και το μέλ­λον τους σε ι­σό­βιο δε­σμό.

Το 1998 η ακτιβίστρια συνδικαλίστρια άρχισε να αντιμετωπίζει έναν άλλο αγώνα, τον αγώνα για την αποκατάσταση της υγείας της. Ό­πως πά­ντο­τε παράμεινε σί­γου­ρη και θε­τι­κή. Όπως πάντοτε έδειχνε περισσότερη μέριμνα και φροντίδα για τους δικούς της κι για εκείνους που αγαπούσε, παρά για τον ίδιο τον εαυτό της. 


Δυστυχώς τέσσερα χρόνια αργότερα, ανήμερα του Μεγάλου Σαββάτου 2001, η Γιωργία έχασε την τόσο άνιση μάχη.


Αιωνία η μνήμη της!

Τρίτη, 12 Απριλίου 2016

Geraki Chamber of Commerce demands: "Unbolt the archaeological sites now!"

In a strongly worded statement released yesterday, the Geraki Chamber of Commerce demands the immediate unlocking of local ancient sites. The full statement of the Chamber reads:

"We call on all relevant authorities to assist in unbolting the archaeological sites of Geraki, the Byzantine castle, and the Byzantine churches. It is most disappointing for visitors, coming from all corners of the earth, to find the gates locked and be turned away.

"Laconia does not only have  Mystras and Monemvasia, it also has other equally historically significant sites that ought to be promoted for people to visit.

"Major works have been carried out in the last 4-5 years on the Byzantine Castle of Geraki and it is a pity when people are not able to come and appreciate.

"Our local history should not be under lock and key. Unbolt the archeological sites of Geraki now!"

Meanwhile, this rallying call from the Chamber is being heeded by an ever-growing number of locals and friends, particularly via social media.

Chrysafo Karkanis protests: "It's a shame! Twice I've been to see the castle and everything's closed. Doesn't the antiquities bureau want revenue? Doesn't the country want revenue? Doesn't the municipality want revenue? Will someone open it and they can have the revenue! Then we'll be able to see our history come alive! And, the sights to open up are many!"

Athens based hospital employee, Kanella Margiou-Manolis, by way of illustration, retells the experience related to her by one of her patients: "They went with relatives to visit Geraki. They went to the archaeological site, it was closed. They went to the village kafeneio. They were told that the guard was in the fields, spraying. They telephoned him and made an appointment for the next day. I ask, is this the way to run things?"

Dimitris Diamantakos points out a more general trend, "Unfortunately padlocks are everywhere, even in culture ..."

Ο Εμποροεπεγγαλματικός Σύλλογος Γερακίου απαιτεί: «Να ανοίξουν άμεσα οι αρχαιολογικοί χώροι!»

Σε μια έντονα διατυπωμένη ανακοίνωση που εκδόθηκε χθες, ο Εμπορο-επεγγαλματικός Σύλλογος Γερακίου απαιτεί άμεσο άνοιγμα των τοπικών αρχαιολογικών χώρων. Η πλήρης δήλωση του Συλλόγου έχει ως εξής:

«Κάνουμε έκκληση προς όλους τους αρμόδιους φορείς να βοηθήσουν ώστε να ανοίξουν οι αρχαιολογικοί χώροι του Γερακίου, το βυζαντινό κάστρο και οι βυζαντινές εκκλησίες.
Είναι λυπηρό να έρχονται επισκέπτες από όλα τα μήκη και πλάτη της γης, να βρίσκουν τις πόρτες κλειστές και να φεύγουν άπραγοι.


«Στη Λακωνία δεν υπάρχει μόνο ο Μυστράς και η Μονεμβάσια, υπάρχουν και άλλα μνημεία εφάμιλλης ιστορικής αξίας που πρέπει να αναδειχτούν και να μπορεί ο καθένας να τα επισκέπτεται.

«Σπουδαία έργα έχουν πραγματοποιηθεί τα τελευταία 4-5 χρόνια στο Βυζαντινό Κάστρο του Γερακίου και είναι άδικο να μην μπορεί κάποιος να τα επισκεφτεί και να τα δει. 

«Δεν πρέπει να βάζουμε λουκέτο στην ιστορία του τόπου μας. Να ανοίξουν άμεσα οι αρχαιολογικοί χώροι του Γερακίου!»

Στο μεταξύ, η έκκληση αυτή από το Σύλλογο εισακούεται από ολοένα και περισσότερους ντόπιους και φίλους κυρίως διά μέσου των κοινωνικών μέσων ενημέρωσης.  

Η Χρυσάφω Καρκάνη διαμαρτύρεται: «Είναι ντροπή! Πράγματι έχω πάει δυο φορές να δω το κάστρο και πάντα κλειστά. Έσοδα δεν θέλει η Αρχαιολογία; Έσοδα δεν θέλει το Κράτος; Έσοδα δεν θέλει ο Δήμος; Ας το ανοίξει κάποιος να έχει και έσοδα! Και εμείς να μπορούμε να δούμε την ζωντανή ιστορία μας! Και είναι πολλά τα μέρη που πρέπει να ανοίξουν !»  

Η νοσοκομειακή υπάλληλος στην Αθήνα, Κανέλλα Μαργιού-Μανώλη, σαν απεικονιστικό παράδειγμα, αφηγείται την εμπειρία που της ανάφερε μια από τις ασθενείς της: «Πήγαν με συγγενείς επίσκεψη στο Γεράκι. Πήγαν στο αρχαιολογικό χώρο, ήταν κλειστός. Πήγαν στο χωριό στο καφενείο. Τους είπαν ότι ο φύλακας είναι στα χωράφια, ραντίζει. Τον πήραν τηλέφωνο και έκλεισαν ραντεβού για την επόμενη. Ρωτάω, επιτρέπονται αυτά τα πράγματα;»

Ο Δημήτρης Διαμαντάκος παρατηρεί μια γενικότερη τάση, «Δυστυχώς τα λουκέτα μπαίνουν παντού, ακόμη και στον πολιτισμό ...»